Μια Ηλιαχτίδα!

Share

Μια ηλιαχτίδα:

Πώς να τρέξω να πιάσω την ηλιαχτίδα αφού μου την έκλεψε ο χρόνος;
Αυτός μου πήρε και τα όνειρα, μοιάζει με δολοφόνος.
Μια φορά κι έναν καιρό μου τάχε δώσει όλα σ’ ένα τροπικό παράδεισο, με άφησε να τα δοκιμάσω όλα, χόρτασε η ψυχή μου απ’ τη βροχή, χόρτασε να χορεύουμε μαζί κάτω από τσίγκινα κεραμίδια τον χορό της αγάπης
Χόρτασε η ψυχή μου να στροβιλιζόμαστε αγκαλιασμένοι σαν τον καπνό που τρέχει να ανεβεί στον ουρανό από μια στενή καπνοδόχο, αυτή που όταν έβρεχε έπεφταν στάλες βροχής και χόρευαν πάνω στην χόβολη, αυτή που είχαν αφήσει τα κούτσουρα.
Οι στάλες έκαναν τρύπες και ζουζούνιζαν στην κρυμμένη θράκα σα να ήταν σφαίρες αυτές που αφαιρούν τη ζωή, αυτές που βγαίνανε απ’ τα όπλα, αυτά που κρατούσαν οι στρατιώτες του χρόνου, αυτού που σου μέτραγε μια, μια, τις μέρες λες και ήταν δικές του, που τελικά ήταν.
Σήμερα ξαναήρθαν οι στρατιώτες του χρόνου φέρνοντας καινούργιες ηλιαχτίδες τυλιγμένες σε υποσχέσεις για να υποδεχθούμε μαζί την είσοδό του χορεύοντας τον χορό της φθοράς!
Σας εύχομαι ένα χαρούμενο κι ευτυχισμένο καινούργιο χρόνο 2015.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

5 Replies to “Μια Ηλιαχτίδα!”

  1. Ωραία η ηλιαχτίδα σου Γαβριήλ. Κάθε ηλιαχτίδα κάνει ρίμα με την ελπίδα. Ακόμα κι αν οι προοπτικές δεν είναι ευοίωνες:
    Το α-η-δό-νι
    κά-ποιες νυ-χτιές δεν βγαί-νει
    μ’ άλ-λες βγαί-νει δις!
    Σε ευχαριστούμε για το ρυθμικό σου κείμενο και για τις ευχές σου.
    Ανταποδίδουμε από καρδιάς.
    Άρις Αντάνης

  2. Αχ! Φίλε μου Γαβρίλη, αυτή την Ηλιαχτίδα με τα ποικίλα χρώματα της ίριδος που με τόση λογοτεχνική μαεστρία περιγράφεις και σου λείπει γιατί στην έκλεψε ο δολοφόνος χρόνος, είμαι βέβαιος ότι λείπει και σε πάμπολλους άλλους που είτε δεν το διανοούνται είτε δεν μπορούν να το εκφράσουν! Διότι είναι γεγονός ότι αυτός ο αγέρωχος Βασιλιάς Χρόνος, που φτερωτοπόδαρος τρέχει ακατάπαυστα και στο καταρακύλισμά του ατέραμνα σαρώνει τα πάντα, μαζί και την στερνή Ηλιαχτίδα μας, είναι ο Δημιός μας κι’ εμείς έρμαιά του όλοι μας, δύομε μέσα στο έρεβος της δολοφονικής του πορείας!!!

    Μην απελπίζεσαι όμως καλέ μου φίλε. Τίποτε, μα απολύτως τίποτε δεν τελειώνει για πάντα! Υπάρχει η ατέλειωτη αιωνιότητα! . . .Οι επιστήμονες σήμερα που στο βάθος όλοι τους σγγίζουν το ΘΕΙΟΝ έχουν αποφανθεί ότι η ύλη ουδέποτε καταστρέφεται ολοσχερώς! Απλώς μεταλλάζει μορφή και διαιωνίζεται! Για να καταπιάνονται λοιπόν αυτοί όλοι οι άκρως πολυμορφωμένοι και μεγάλοι νόες με την αιωνιότητα καταλήγουν και δέχονται τον Εναν και μόνο δημιουργό των πάντων,ΤΟ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟΝ ΘΕΟ! Διότι αιωνιότητα και Θεός είναι το ένα και το αυτόν, είναι το ΙΔΙΟ! Μην πας πολύ μακριά για να το δείς αυτό φίλε μου. Κύτταξε στον καθρέπτη σου και την νύχτα βγές στο χαγιάτι σου και ρίξε μιά ματιά στο άπειρον χάος. Στον καθρέπτη θα αντικρύσεις την πιό τέλεια κατασκευή της δημιουργίας Του, και στο άπειρον μέσα στα δισεκατομμύρια αστέρια, που κρέμονται όλα λαμπερά φαναράκια στο στερέωμα και διανύουν την αιωνία τροχιά τους με αλάνθαστη μαθηματική ακρίβεια και συμμετρία, θα
    αντικρύσεις την αιωνιότητα! Διαλογίσου τότε…Είναι ποτέ δυνατόν ΕΣΥ η άκρα κατασκευή της τελειότητας να έχεις δημιουργηθεί από τον Πίθηκο;;; Είναι ποτέ δυνατόν αυτό το αχανές στερέωμα της αιωνιότητας γιομάτο από δισεκατομμύρια αστέρια και γαλαξίες που δυανύουν αιωνίως και ακατάπαυστα την τροχιά τους αδελφωμένα με την πιό ακριβή συμμετρία και αρμονία άνευ συμπλέγματισμού, να δημιουργήθηκαν από καυσαέρια κι’ ενα μεγάλο «μπαμ»;;; Και τι υπήρχε τότε πριν απ’ αυτό το μεγάλο Μπαμ; Κάτι πρέπει να υπήρχε που δημιούργησε τα πάντα, τα πριν και τα μετά αν παραδεχθείς την θεωρία του Μπάμ! Σκέψου το λοιπόν! Δεν καταλήγουν τα πάντα στο προαιώνιον ΘΕΟ; Ρωτήσου μέσα σου χωρίς να ανακατέψεις ρασοφόρους! Διότι όλα αυτά που προσπαθώ να εκφράσω δεν έχουν καμία σχέση με το ράσο!. . .

    Ορμώμενος απ’ όλα αυτά φίλε μου Γαβρίλη είμαι αρκετά βέβαιος ότι κάποτε πιθανώς κι’ εσύ να ξαναβρείς την δολοφονημένη από τον Χρόνο Ηλιαχτίδα σου κι’εμείς όλοι οι άλλοι αυτό που μας λείπει και ποθούμε ο καθένα μας. Βέβαι είναι γεγονός ότι τα πάντα που ζούμε στην διάρκεια του βίου μας πάνω εδώ σ’ αυτή την μάνα Γη είναι εφήμερα και παροδικά! Απαξ όμως και πιστέψουμε ότι υπάρχει αιωνιότητα πάντα θα υπάρχρει μέσα μας και η ελπίδα. Αυτό που χρειαζόμαστε λίγο ή πεσρισσότερο όλοι μας είναι ΑΓΑΠΗ, ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ. Άλλωστε ο μεγάλος μας Αριστοτέλης είπε: «Ελπίς έστιν ενύπνιον»! Η ελπίδα είναι όνειρον. Ας ονειρευόμαστε λοιπόν καλέ μου φίλε Γαβριήλ και ας ελπίζουμε!…Ποιός ξέρει. . .

    Υγεία, Αγάπη, Φιλία, σε όλους,
    και Ευλογημένα Χριστούγεννα!
    Πάντα με αγάπη,
    Δημήτρης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *