Ενώπιος ενωπίω…

Share

Είναι, να παρ’ η ευχή, κάτι στιγμές σιωπής και μοναξιάς που νιώθω να με τυλίγει η απουσία. Κι όσο με τυλίγει και αισθάνομαι μόνος, τόσο βυθίζομαι στον εαυτό μου. Κι όσο βυθίζομαι τόσο θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι συλλογιέμαι. Δε γίνεται κι αλλιώς. Πόσο απέραντη, αλήθεια, είναι η μοναξιά του καθενός μας.

Αργόσυρτα πλάνα οι εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου. Το ξεκλειδώνουν… Κι αρχίζω ν’ αναμετρώ τη ζωή μου. Τις μια σταλιά νίκες, τις πολλές χασούρες, τα βάσανα. Λεπτομέρειες που ξαφνικά μεγεθύνονται. Κι εγώ να τα θέλω όλα –μα όλα– στο ακριβώς. Τα μετράω, τα ζυγίζω και τα λογαριάζω, όχι με τα τρέχοντα μέτρα και σταθμά αλλά με τα μέτρα και τα ζύγια τα δικά μου. Της συνείδησης.

Κι είναι τότε που αρχίζω την αυστηρή ενδοσκόπηση, την αέναη επιστροφή στα βάθη του εαυτού μου, όπου –ανεξήγητο πως και γιατί– αντηχούν, σαν παραμιλητό, τα λάθη και οι παραλείψεις πολλών χρόνων… Τραβώ το δύσκολο μονοπάτι, γεμάτο από τις λανθασμένες επιλογές μου. Εκεί έχουν αποτυπωθεί και με τρομάζουν οι χαμένες ευκαιρίες και οι ελπίδες που καλλιέργησα σε άγονο χώμα. Τα λάθη. Οι ανατροπές στα στερεότυπα. Τα αναπάντεχα. Τα αλλοπρόσαλλα… Ένας αγωνιώδης, παράφορος οίστρος με συνεπαίρνει. Ο οίστρος της ψυχής μου. Σχεδόν ακουμπάει τις ταπεινές ευαισθησίες μου, γίνεται ένα μ’ αυτές και… παίρνω φωτιά. Η τέλεια ψυχική έξαρση.

Πάθος, ρέμβη μαζί και θυμός. Απωθημένος θυμός. Διφορούμενη συμπεριφορά και στάση. Θυμίζουν Ιερά Εξέταση. Και Ιεροεξεταστής ο εαυτός μου. Ενώπιος ενωπίω… Και, πιστέψτε με, αυτό είναι το πιο δυναστικό. Αβάσταχτο. Μετωπική η σύγκρουση. Εγώ κι ο εαυτός μου αντιμέτωποι και όχι συμπαίκτες. Κι ο υποτιθέμενος διάλογος που θα μοιραζόμουν ένα ένα τα λεπτά, μία μία τις ώρες, ξεφτίζει και… ξαφνικά μετατρέπεται σε μονόλογο. Κι ο μονόλογος τούτη τη φορά δεν είναι προνόμιο· οδύνη είναι.

Θα ήθελα να μη σκέφτομαι. Πώς όμως να κάνω; Άνθρωποι είμαστε λέω, ανθρωπάκια καμιά φορά. Αν δεν βρίσκουμε κάποια λύση σε όλα αυτά, αναζητούμε κάποιον ένοχο να του τα καταλογίσουμε. Χανόμαστε. Με τι λόγια μετά να αποδώσεις το τίποτα; Πόσο χώρο χρειάζεται μια ψυχή ν’ απαγκιστρωθεί, να ρουφήξει ελευθερία; Όλη η «πραμάτεια» απλωμένη μπροστά μου. Τι να περισώσω; Τα μάτια μου επάνω της. Το βλέμμα τρέχει χαμένο αδιάκοπα ανάμεσα στο κενό και τη γύμνια της σιωπής. Το βλέμμα… Τα μάτια μπορούν να ξεγελάσουν, όμως το βλέμμα όχι. Ενοχλούμαι. Κάτι με τρώει. Διαμαρτύρομαι χαμηλόφωνα… ενόσω ήθελα να κραυγάσω: Άι στην ευχή! Ας χρησιμέψουν σε κάτι κι οι αμαρτίες μου!…

Σηκώνω το βλέμμα ψηλά, σ’ Εκείνον και ταπεινά ζητάω βοήθεια: Θεέ μου, λέω, δώσε μου μόνο αυτά που μπορώ ν’ αντέξω…

 

Στράτος Δουκάκης
Please Login or Register to see the link.

8 Replies to “Ενώπιος ενωπίω…”

  1. ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΣΤΡΑΤΟ. ΔΙΠΛΗ ΣΥΛΛΗΨΗ:
    1/ΩΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΣΟΥ, ΚΑΙ
    2/ΜΑΣ… ΣΥΝΕΛΑΒΕΣ ΚΙ ΕΜΑΣ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΤΟΙΜΑ, ΓΡΑΜΜΕΝΑ- ΚΑΙ ΔΗ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΑ- ΟΣΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΛΕΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ή ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ, ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ “ΕΝΩΠΙΟΙ ΕΝΩΠΙΩΝ”
    (ΑΝ ΘΑ ΠΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ “ΚΑΡΑΒΙ” ΤΩΝ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΩΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΟΜΟΡΦΑ.)
    ΑΡΙΣ

    1. Πρωτίστως να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια και να ζητήσω ταπεινά συγγνώμη που άργησα να απαντήσω. Ήμουν εκτός Αθηνών και φυσικά ήταν και ο λόγος που δεν μπόρεσα να πάω στην εκδήλωση της ΟΛΣΑ. Πάντως έμαθα ότι είχε επιτυχία.
      Τώρα θα ήθελα να συμπληρώσω πως η στιγμή που θα τεθεί κάποιος απέναντι στον εαυτό του θα πρέπει να είναι, τουλάχιστον, ειλικρινής. Και ακόμη τέτοιες στιγμές θα πρέπει να είναι συχνές.
      Να είστε καλά!

  2. Τόσο Αληθινό αυτό που γράφεις! Με εκφράζεις απολύτως αυτό το δίλλημα.
    ” Εγώ κι ο εαυτός μου αντιμέτωποι και όχι συμπαίκτες”

    Γαβριήλ

    1. Φίλε Γάβο, αν είμαστε συμπαίκτες αναγκαστικά θα είμαστε ανεκτικοί, σαν αντιμέτωποι χρειαζόμαστε επιχειρήματα…
      Ευχαριστώ!

  3. Είθελα νάξερα πόσο πολύ υποφέρουν αυτοί που δεν έχουν την ικανότητα να εξωτερικεύσουν τη μοναξιά τους.

    1. Στη μοναξιά, φίλε Λύκωνα, η σκέψη είναι ελεύθερη και γιατί να υποφέρεις αν απολογείσαι στον ίδιο σου τον εαυτό…

  4. Στράτο μου, ο καθρέφτης του εαυτού μας, η συνείδησή μας, είναι ο πιο ακριβοδίκαιος κριτής. Είσαι τυχερός που μπορείς τίμια και ειλικρινά να την αντιμετωπίζεις.
    Στη μοναξιά γίνεται η καλλίτερη ενδοσκόπηση. Η βάσανος, φέρνει την κάθαρση της ψυχής.
    Να χαίρεσαι για όλη αυτή την αγωνία της. Να λυπάσαι αυτούς που δεν θέλουν ούτε ν’ασχολούνται μαζί της.
    βάνα

    1. Εδώ που φτάσαμε, αγαπητή μου Βάνα, αγωνία είναι να κρύβεσαι από τον εαυτό σου. Κάθεσαι απέναντι και βάζεις τα πράγματα σε μια τάξη κι έτσι σιγά σιγά φτάνεις στην κάθαρση.
      Σ’ ευχαριστώ για τα λόγια σου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *