Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…

Share

 

Ώρες ώρες αισθάνομαι να περιδιαβαίνω σε διαστάσεις γνώριμες αναζητώντας στο παρελθόν το μέλλον και… στο παρόν το παρελθόν! Όλα τούτα δω που μου συμβαίνουν εγώ τα λέω «φτερουγίσματα της ψυχής μου». Όταν αναγκάζεται κανείς να υπομένει τον αφόρητο ρεαλισμό τούτης της καταθλιπτικής καθημερινότητας, που ολοένα και πιο πολύ μας βουλιάζει σε μια παράξενη σιωπή, εγώ δεν έχω την πολυτέλεια άλλης επιλογής από το ν’ αρχίσω να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να αναπολώ και να νοσταλγώ στιγμές που έζησα, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που μπορεί να ήταν ασήμαντες μεν, αλλά ανεκτίμητες.

Πώς να ξεκολλήσουν απ’ το μυαλό μου τα όνειρα που έκανα. Τα ακριβά μου όνειρα, που έντυναν στα φτερουγίσματά της την τρυφερή ψυχή μου, βάζοντας στόχους ώστε, σε χρόνια πολλά υποσχόμενα της άγουρης νιότης μου, να πιάσω προκαταβολικά όλα εκείνα τα φανταστικά –και άπιαστα– «θα». Ό,τι χρειαζόταν ένα παιδί για να χτίσει το δικό του κόσμο. Έτσι είναι τα παιδιά, ονειρεύονται και ελπίζουν… Κοίταζα πέρα στον ορίζοντα που με περίμενε η ζωή, κι εκεί μπροστά του, έδινα πεισματικά, με αυθάδεια και θράσος, μάταιες υποσχέσεις: «Άμα μεγαλώσω θα πάω, θα πάρω, θα έχω, θα είμαι, θα κάνω, θα δείξω, θα γίνω, θα γίνω, θα, θα, θα…». Και τα ’κλεινα, ο αφελής, σε κορνίζες, μη και τα πάρει ο άνεμος.

Έχει μια παράξενη αίσθηση ο χρόνος. Κυλάει γρήγορα. Όλο και πιο γρήγορα… Τα «θα» των υποσχέσεων και των στόχων εκείνων των απομακρυσμένων ημερών, έγιναν ιστορία και αναπόληση. Μετρώ τις μέρες, τις παραπομπές και τις υποσημειώσεις στο βιβλίο της ζωής μου. Μαδάω τον εαυτό μου, βυθίζω το χέρι μου στα χρόνια και θυμάμαι στιγμές, που… ενώ τις φυλάω μέσα μου, στα εσώκλειστα, μην και ποτέ μου λιγοστέψουν, εκείνες ψάχνουν κενό να πέσουν και χέρι να πιαστούν… Στιγμές ιδιαίτερες, ανεξίτηλες, αξέχαστες που… την κάθε μια τη συνοδεύουν και την ξαναφέρνουν στο τώρα– κάτι μικρά –τόσο δα– «όταν»! Τα «όταν» της νοσταλγίας.

Τα έχω ξαναγράψει και τώρα τα φυλλομετρώ ξανά –σε ώρες άσχετες, στο πείσμα του χρόνου– κι είναι σα να ξαναδιαβάζω, τη διαδρομή μου. Όπως όταν χάζευα τα ουράνια τόξα. Όταν ένιωθα να γίνομαι ένα με τ’ αγέρι. Όταν άφηνα το κύμα να με βρέχει με το χάδι του. Όταν με μάγευε το ηλιοβασίλεμα. Όταν κοβόταν η ανάσα μου απ’ την ομορφιά του φεγγαριού. Όταν μου ξέφευγε η πιο όμορφη ευχή στο πεφταστέρι της νύχτας. Όταν αφουγκραζόμουν στη μοναξιά τις σιωπές. Όταν μέσα σε λίγους στίχους έβρισκα τόσα πολλά. Όταν με μάτωναν κάποιες ανθρώπινες ψυχές, ενώ εγώ μετρούσα τα κομμάτια μου… Όταν οι αγκαλιές φανέρωναν αγάπη. Όταν ξερίζωνα τις νύχτες την ψυχή μου νομίζοντας πως όλα τελειώνουν, και… την ξανάβρισκα με το ξημέρωμα. Όταν επούλωνα τις πληγές μου, ενώ συγχρόνως άνοιγα άλλες. Όταν σκούπιζα κρυφά το δάκρυ μου… στο ξέφτι μιας αγάπης. Όταν ακούμπαγα σ’ έναν ώμο… για παρηγοριά. Όταν κοίταζα μέσα μου και τρόμαζα. Όταν βρήκα το ταίρι μου ψάχνοντας μέσα στο τίποτα. (Το τίποτα της ευτυχίας). Όταν τρία πλάσματα ήλθαν να τη στεριώσουν. Όταν για χρόνια σε ξένους τόπους έζησα κι ύστερα τους κουβάλησα μαζί μου. Όταν έφυγα. Όταν γύρισα. Όταν, για κάποιο λόγο, ναυάγησαν τα όνειρά μου. Όταν… όταν… όταν…

Να μην τα πολυλογώ… δε ξεμπερδεύεις εύκολα με τα ξεστρατίσματα της ψυχής… Λένε πως όλα στη ζωή για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Κι εγώ ακόμη αυτό το λόγο ψάχνω…

 

Στράτος Δουκάκης
mithymnaios@gmail.com

 

 

 

4 Replies to “Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…”

  1. Τα θα, τα όνειρα όλα αυτά είναι σαν να είναι προδιαγραμμένα στην ζωή μας, όμως δεν ξέρουμε από ποιον και γιατί! ¨όπως λες κι εσύ φίλε: (Λένε πως όλα στη ζωή για κάποιο λόγο συμβαίνουν. )

    Γαβριήλ

    1. Σ’ αυτά τα αιωρούμενα «θα» και «όταν», Γάβο μου, είναι η μοίρα που αποφασίζει πια θα πραγματοποιηθούν, αυτή τελικά θα μιλήσει…

  2. Θα ψάχνεις και θα ψάχνεις για πάντα.. να βρεις τον λόγο..
    Πιστεύω, πως όλα αυτά τα “θα” και τα “όταν”, είναι ήδη παρόντα σ’αυτό που φτειάχτηκες να είσαι. Στην κατασκευή του χαρακτήρα σου. Σ’αυτά που κουβαλάει η ψυχή σου. Αυτά σε φτειάσανε και σε οδηγούν. Είναι τα αποτυπώματα της ζωής σου.
    Δεν είναι όμορφα, να λες ότι ονειρεύτηκα, ήλπισα, αγάπησα, ευτύχησα στα μικρά και στα μεγάλα, απογοητεύτηκα σε άλλα τόσα, αλλά.. ΕΖΗΣΑ όλο το φάσμα του κύκλου της ζωής, που μου δόθηκε αποκλειστικά σε μένα για να ζήσω;
    Για όσους πιστεύουν στην άλλη ζωή, νομίζω, ότι εκεί θα μας αποκαλυφθούν ” οι αιτίες” του σχεδιαγράμματος που πατήσαμε.
    Να είσαι καλά Στράτο μου
    βανα

    1. Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή μου, αγαπητή μου Βάνα, στιγμές ιδιαίτερες αποτυπωμένες με τούτα τα σημαδιακά «θα» και «όταν», που… με ασυγκράτητο συναίσθημα θα σαρώνουν τα πάντα με λέξεις που έχουμε κρυμμένες στην ψυχή μας, αυτές που λες πως κουβαλάει μαζί μας εκείνη.

      Τότε, φυσικά, ήμασταν νέοι κι αλλιώς καταστάλαζαν τα πράγματα μέσα μας. Εκεί χάσαμε αλήθειες που μοιάζει ευτυχώς να τις αναζητούμε τώρα.

      Ο δρόμος που με φοβίζει είναι τελικά ο δρόμος μου, στα διλήμματα για την άλλη ζωή…

      Βάνα σ’ ευχαριστώ!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *