Πού ήσουν…

Share

Πού ήσουν τις ημέρες που μ’ έπνιγε το δίκιο;
Πού ήσουν όταν χρειάσθηκα την αλήθεια σου
για να οχυρωθώ πίσω απ’ αυτήν;
Μάταια περίμενα
–δίχως την ανάγκη να φτιάχνω άτολμα ψέματα–
απάντηση στα αναπάντητα μηνύματά μου…
Μόνο για να κρύψω την αφέλεια της άσκοπης επιμονής μου…
Αλήθεια, πού ήσουν;

Οι κοντινές κι οι μακρινές ματιές μας,
εναλλακτική φόρμα μιας δύσκολης ισορροπίας…

Με προστάτεψες μέχρι το τέλος, άντεξες το βάρος της πλήξης μου,
και τώρα αναρωτιέμαι:
Πώς είναι δυνατόν να ξεφεύγεις από κάτι και την ίδια στιγμή να επιστρέφεις;

Είχαμε διαφορετικά ενδιαφέροντα,
με τους κοινούς μας φίλους.
Έτσι έδειχναν (ή άφηναν να φανεί…).
Κανείς φυσικά δε γνωρίζει τον απέραντο κόσμο των συναισθημάτων
κι εκείνοι έδειχναν να… μην τα χρειάζονται…
Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, μάτια μου. Όχι.
Οι αδυναμίες παραμένουν οι ίδιες, όπως και τα προτερήματα.

Δεν τους πείραζε να δείξουν την κρυμμένη πλευρά της ύπαρξής τους…
Κι έτσι, χωρίς το παραμικρό πρόσχημα
με μια μαχαιριά κόψαμε εμφύλιους (και ομφάλιους) λώρους…

Στράτος Δουκάκης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *