Φυσάει

Share

Φυσάει στη μικρή αυλή
και στα χλωμά μου δέντρα,
λυγίζει τους λεπτούς κορμούς
και τους μαδάει τα φύλλα.

Φυσάει στο παραθύρι μου
και στο μικρό φεγγίτη,
σφυρίζοντας νοσταλγικά
κάποιο σκοπό της θλίψης.

Φυσάει στην κλειδαρότρυπα
και κάτω από την πόρτα
και μπαίνει στο δωμάτιο
που κρύβονται οι αναμνήσεις.

Φυσάει στο γκρίζο μου μυαλό
το φθινοπωριασμένο
και χίλιοι ανεμοστρόβιλοι
τη μοναξιά μου φέρνουν.

Μα νά! σταμάτησε η βροχή
και άλλο δεν φυσάει,
γιατί ήρθες κι έκλεισες εσύ
την πόρτα της ψυχής μου.

Γιώργος Μαρινάκης
“Αισθήσεις και μορφές” 2008

2 Replies to “Φυσάει”

  1. Πολύ ωραίο, αγαπητέ Γιώργο. Μου άρεσαν οι εικόνες σου και το 15σύλλαβο, ανομοιοκατάληκτο μέτρο. Και βέβαια το κλείσιμο, όπου εμφανίζεται η “από μηχανής θεά” και δίνει τη λύση.
    Μπορεί να με θεωρήσει κανείς λίγο “ρετρό”, αλλά μου αρέσουν στίχοι με κατανοητά νοήματα. Ίσως επειδή μου έχουν λείψει. Έχω ρωτήσει φίλους ποιητές τι εννοούν με … “συγκεκριμένες”, αφηρημένες αράδες, και δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι, να τις εξηγήσουν. Το πιο πιθανό είναι να έχουν ξεχάσει τι τους είχε εμπνεύσει. Πόσο δύσκολο είναι να γράφει κανείς απλά!
    Άρις Αντάνης

  2. Φυσάει…έτσι απλά, καλέ μου ποιητή, γιατι ο άνεμος είναι η μητρική γλώσσα της φύσης, και πώς ταιριάζει με τη δική μας μητρική (γλώσσα), που λέμε….φφφου..φύσα να σβήσεις τη φωτιά!
    Κι όλα τα εννοούμε έτσι απλά, όπως λέει , ο Άρις, για ν’ακουμπάνε την ψυχή και να μη “ξεχωρίζουμε απ’τον κόσμο, αλλά να σμίγουμε μ’αυτόν”που λέει ο Ποιητής…γι’αυτό και γράφουμε! Πολύ ωραίο το ποιημά σου, έγραψε, τρυφερά, μέσα μας!
    τζενη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *