Hours of the Stars

Share

[tabgroup]

[tab title=”English”]

EROTIC IDOL

Now the secret hour of our voice
empties the skies and
the morning bread
into our hands

now we forget the crosses
and the serene courtyard
and the decree
of the Delphic Cybil

foreign and deaf at the faucets
that flow in the veins of Creation
deaf and foreign to the brotherly
complicity under the tent

[/tab]

[tab title=”Ελληνικό αρχικό”]

ΕΙΔΩΛΟΝ ΕΡΩΤΙΚΟΝ

Τώρα κενώνει τους ουρανούς
στά χέρια μας καί τῆς πρωίας
τόν ἄρτο, τῆς μυστικῆς
ὥρας ἡ φωνή.

Τώρα ξεχνᾶμε τούς σταυρούς
καί την αυλή τῆς ἡσυχίας
καί τῆς Σιβύλλας τῆς Δελφικῆς
τήν περγαμηνή.

Κουφοί καί ξένοι στούς κρουνούς
πού κυλᾶνε στίς φλέβες τῆς Δημιουργίας,
κουφοί καί ξένοι στῆς ἀδελφικῆς
συνεργίας τή σκηνή.

[/tab]

[/tabgroup]

~ HOURS OF THE STARS,
by Dimitris Liantinis,
translated by Manolis Aligizakis,
Libros Libertad, 2015

6 Replies to “Hours of the Stars”

  1. Συγκινητικό το ποίημα του Λιαντίνη και υπέροχη η απόδοσή σου, καλέ μου ποιητή, στα αγγλικά, είναι μες στην καρδιά μου αυτός ο Ανθρωπος…να παραθέσω δυό σκέψεις του.
    “Το πρωί να γελάς σαν παιδί
    το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα
    και το δείλι να δακρύζεις περήφανα!”
    Σ’ευχαριστώ , αγαπητέ Μανόλη
    τζενη

    1. Τζένη καλημέρα από Βανκούβερ, σ’ ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που σου αρέσει η απόδοση, και ναι, τί καταπληκτικός αλήθεια άνθρωπος. Ιδιαίτερη η χαρά μου που τον παρουσιάζω για πρώτη φορά στον αγγλόφωνο κόσμο.

  2. Γεια σου Μανώλη. Έπραξες άριστα που επανέφερες στην επικαιρότητα τον ξεχασμένο πια Λιαντίνη και μάλιστα με τόσο ωραίο στίχο.Τον είχα γνωρίσει προσωπικά. Παρακολουθούσα τις διαλέξεις του. Όταν τελείωνε περιτριγυριζόταν πάντοτε από νέες γυναίκες, κοπέλλες, κάθε λογής, φοιτήτριες, καθηγήτριες, νηπιαγωγούς, δασκάλες, και όχι μόνο και δεν τον άφηναν να φύγει. Πάντα εύρισκαν μια αφορμή για να του απυθύνουν το λόγο, όχι τόσο για την απάντησή του, εκείνη τι στιγμή, αλλά για να τις… προσέξει. Οι …”fan” του προέρχονταν κατά 70% από το γυναικείο φύλο.
    Να μια ακόμα απόδειξη μιας άποψης που πάντα υποστηρίζω: ότι οι γυναίκες ερωτεύονται με τα αυτιά, ενώ οι άντρες με τα μάτια.
    Μυστήριο ο χαμός του. Ένας άνθρωπος τόσο χρήσιμος! Μια δική μου εκδοχή είναι ότι επειδή όλοι τον ήθελαν στις τάξεις του, δεν άντεξε την πιθανότητα να ενδώσει, κάπου, όπως όλοι μας, κάποια στιγμή και να… “απομυθοποιηθεί”.
    Πάντως μπράβο σου, αγαπητέ Μανώλη. Και ειδικά τώρα στην Ελλάδα είναι η πιο καλή στιγμή για λίγο Λιαντίνη.
    Άρις

    1. Καλημέρα από Βανκο ύβερ, Άρι, σ’ ευχαριστώ πολύ. Χασίρομαι που σου αρέσει το συγκεκριμένο ποίημα αλλά και η επικαιρότητα του. Εγώ έμαθα για το μεγάλο αυτό άνθρωπο και Έλληνα τώρα τελευταία κι ήταν η χαρά μου μεγάλη που η σύζυγός του Νικόλ μου έδωσε την άδειά της να τον παρουσιάσω στα αγγλικά για πρώτη φορά.
      Ναι έχεις δίκιο οι γυναίκες ερωτεύονται πρώτα το πεύμα του άντρα και μετά τα υπόλοιπα!
      Καλό σου βράδυ!

  3. Αγαπητέ κύριε Αλιγιζάκη, σας ευχαριστώ για την ευαίσθητη και μνημόσυνη κατάθεση ερμηνείας, του ποιητικού λόγου, απόντος ανδρός, του σημαντικού Έλληνα φιλοσόφου Δ. Λιαντίνη. Ο ευαίσθητος άνδρας, είχε αποφασίσει να εκλέξει πότε και με ποιο τρόπο θα έφευγε:
    “Θα πεθάνω θάνατε, όχι όταν
    θελήσεις εσύ,
    αλλά όταν εγώ θα θελήσω.” είχε δηλώσει.
    Ήταν κι αυτή η απόφασή του, μία από τις πτυχές της φιλοσοφίας του. Ήταν πραγματικός Έλληνας και σας τέτοιος ήταν βέβαιος για τις δύσκολες ημέρες που θα ταλάνιζαν την Ελλάδα μας στα χρόνια που έρχονταν. Στις αγαπημένες μορφές του “Σολωμού στη Ζάκυνθο” και του “Λυκούργου στη Σπάρτη” έδωσε εντολή να στεφανωθούν, όταν κάποτε θα αφανιζόταν. Να είστε καλά!

    1. Αγαπητή Πιπίνα καλημέρα από Βανκουβερ, σ’ ευχαριστώ πολύ. Δική μου η χαρά που παρουσιάζω για πρώτη φορά το μεγάλο αυτό άντρα, φιλόσοφο, δάσκαλο, εμπνευστή στον αγγλοφωνο κόσμο.
      Καλό βράδυ!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *