το χαμένο παραμύθι μας

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

τα βράδια θαρρώ πως μια καλή νεράιδα
δραπετεύει ακόμα
από χαμένο παραμύθι μας
και στέλνει άμαξα με όνειρα λευκά
να ντύσουνε πριγκιπικά την ορφανή πατρίδα
μα εκείνη για χορό
δεν προλαβαίνει να ντυθεί
είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες
στα χρυσοπράσινα τα μπαλωμένα ρούχα
παλεύει ολημερίς να τις τινάξει
μα εκείνες πάντα επιστρέφουν
στα ανυπεράσπιστά της πρόσωπα

μου λες για τη Μεσόγειο
μου δίνεις μάτια
να την κοιτάξω σαν κολυμβήθρα Σιλωάμ
έχω μια ψεύτικη αλήθεια να σου πω
δεν είναι η θάλασσά μας
δεν είναι γιατρειά για τα ανήμπορά μας χρόνια
λίμνη μας είναι
με ακίνητες
ανέραστες τις νύχτες
χωρίς το σμίξιμο παθιάρη ωκεανού

κι ένα φεγγάρι αλλόκοτο
μισό
δαμόκλειος υπόσχεση αδρανείας
φιλάρεσκα στολίζεται
στη γυάλινη άρνησή της

δεν είναι θάλασσά μας η Μεσόγειος
έρημος είναι
μητριά

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος 1974-2015
(background & foreground photos
by Jennifer H. Jarvie)

4 Replies to “το χαμένο παραμύθι μας”

  1. “είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες….” ωραία γραφή μέσα στη τραγικότητα που η Ιστορία περικλείει… Η ματαίωση μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα -πέρα από τη διαπίστωση- προκαλεί ανείπωτη οδύνη.

    1. Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο Κατερίνα. Η ματαίωση τόσων χρόνων προκαλεί τελικά μεγαλύτερη οδύνη και απαισιοδοξία. Θα πρέπει ίσως, να γραφτεί ένα καινούριο …παραμύθι της πραγματικότητας με ένα δικό μας ευτυχισμένο τέλος. ΄Ενα νησί πολύπαθο αναζητεί…συγγραφέα…

  2. Ευφάνταστη η γραφή σου Ελένη μου, μεσ’απ’του παραμυθιού την ανέμη, η Κύπρος…πεισμώνω όμως, δεν την θέλω “ορφανή πατρίδα”, την θέλω άγρια, όμορφη κυρά, που παλεύει με τα κύματα, με πείσμα! Έστω σ’ένα καινούριο παραμύθι….είμαι σίγουρη πως θα το γράψεις!!

    1. Τζένη μου, σε ευχαριστώ. Εύχομαι αυτό το καινούριο παραμύθι της ελευθερίας και της ειρήνης να γραφτεί σύντομα και η Κύπρος μας πράγματι να είναι κυρά μες στη Μεσόγειο και όχι κόρη ορφανή.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *