Το χρώμα της λύπης

Share

Απ’ την παλέτα των χρωμάτων πιο βαρύ
λέω πως είναι το βαθύ χρώμα της λύπης.
Σκεπάζει το μπλαβί των ταξιδιών
τα κίτρινα νομίσματα της μέρας
τα πράσινα χαλιά των σιωπών
τις κόκκινες παντιέρες στα μπαλκόνια.
Μόνο που έχει ένα μειονέκτημα:
Ξεβάφει στο πλυντήριο του χρόνου
και μεταλλάσσεται αργά, μεθοδικά
στο αδιάφορο, μουντό, χρώμα της λήθης.

Χάρης Μελιτάς

12 Replies to “Το χρώμα της λύπης”

    1. Σας ευχαριστώ Κε Αλιγιζάκη και δεν σας κρύβω ότι
      κι εγώ θαυμάζω τις δημιουργίες σας.

  1. Yπέροχο, καλέ μου ποιητή, στη συλληψη μα και στην απόδοσή του, και για να ξορκίσω το “μουντό της λήθης” θα ψιθυρίσω ένα στίχο του Ελύτη “στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα!”
    τζ

    1. Χαρακτηριστικός ο στίχος του Ελύτη που παραθέτετε
      εκλεκτή φίλη Τζένη.Σας ευχαριστώ εκ βαθέων.

  2. Εξαιρετικό, αγαπητέ Χάρη. Η λήθη επέρχεται γιατί όλα λειτουργούν δυϊκά. Η λύπη δεν είναι παρά το τέλος κάποιας χαράς. Και το αντίθετο, φυσικά. Κι επειδή μέσα από τα δικά σας υπέροχα ποιήματα, ομολογογώ ότι βρίσκουμε την ευκαιρία να “φανούμε” κι εμείς λίγο, επίτρεψέ μου να παραθέσω ένα χαϊκού – όπου είσαι και αυθεντία- από το νέο μου βιβλίο, που θα κυκλοφορήσει τον άλλο μήνα:
    Δεν είν’ ο χρό-νος
    που ό-λα τα για-τρε-ύει
    μα η α-γά-πη.
    Με αγάπη
    Άρις

    1. Σας ευχαριστώ Κε Αλιγιζάκη και δεν σας κρύβω ότι
      κι εγώ θαυμάζω τις δημιουργίες σας.

    2. Φίλε Άρι, τα σχόλιά σου όπως πάντα καίρια και με σαφή
      φιλοσοφική διάθεση.Αλλά και το ποίημά σου εξαίσιο.
      Δεν με βλέπω καθόλου καλά!Να είσαι πάντα καλά.

  3. Πολύ ωραίο και ιδιαίτερο ποίημα. Συγχαρητήρια!

    1. Ελένη μου, κάθε ευμενές σχόλιο μιας κορυφαίας ποιήτριας της πολύπαθης μα περήφανης Κύπρου
      όπως εσύ, αποτελεί μεγάλη τιμή για μένα.Εύχομαι
      υγεία και πάντα επιτυχίες.

    1. Αγαπητέ μου ποιητή Ιάκωβε, όπως πάντα χαρίζεις αφειδώς ενθαρρυντικά λόγια για τα ποιήματά μου.
      Με συγκινείς ιδιαίτερα για την ευγενική σου διάθεση.
      Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς και σου εύχομαι ό, τι επιθυμείς.

  4. Αυτός ο ενδόμυχος φόβος της ύπαρξής μας, για να υπάρξω/εις/ουμε, πρέπει να μην ξεχνούμε. Για να μην απωλέσουμε οριστικά ό,τι αγαπήσαμε και μας σφράγισε, οφείλουμε να διατηρούμε άσβεστη τη μνήμη. Από ένα προσωπικό μας γεγονός ως την ιστορική μνήμη ενός ολόκληρου λαού. Με συγκινήσατε και με κάνατε κοινωνό των συλλογισμών σας, ώστε να σταθώ με σεβασμό στους στίχους σας. Σας ευχαριστώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *