Super Homo Sapiens

Share

Φώτης Γαλανόπουλος

Ψήλωσε για μια στιγμή, λίγο πριν τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του.

Ένοιωσε το κεφάλι του να απομακρύνεται ταχύτατα από τα πόδια του να ξεπερνά τα σύννεφα να προσπερνά την σελήνη να χάνεται στο άπειρο του σύμπαντος.

Για εκείνη τη μοναδική στιγμή ήταν το ον που ονομάζεται άνθρωπος, αυτό το ανυπέρβλητο συμπαντικό ον που είναι προορισμένο να αντιπροσωπεύει την ιδιαίτερη διάσταση του πνεύματος.

Ο σούπερ homo sapiens  που χτίζει πολιτισμούς  τόσο αρμονικούς με αυτόν και το περιβάλλον του, τόσο ισορροπημένους με την πνευματική του γαλήνια υπόσταση, τόσο ζηλευτούς ακόμα και από το ίδιο το άπειρο.

Πήρε μια βαθειά ανάσα και αισθάνθηκε ότι ρούφηξε με μιας το άρωμα από τις εκπνοές των δισεκατομμυρίων συνανθρώπων του.

 

Η τσιριχτή γεμάτη αγωνία φωνή δίπλα του έκανε την στιγμή  κομμάτια και αυτόν εκείνο τον  άνθρωπο που παλεύει για την ζωή του στην μέση ενός πελάγους γεμάτο ναυαγούς ποτισμένο από το έκτρωμα ενός πολιτισμού τόσο δυσαρμονικού τόσο ανισσόροπου τόσο μισητού ακόμα και από το ίδιο το χάος.

«Πάρε το παιδί! Σε παρακαλώ πάρε το παιδί! Δεν θα τα καταφέρω! Το ξέρω! Σώσε σε παρακαλώ το παιδί!»

Το πανιασμένο πρόσωπο τις γυναίκας που με τα βίας κρατούσε το σωσίβιο πάνω στο οποίο  είχε βάλει έναν πιτσιρικά δύο περίπου χρόνων και που κατάπιναν κάθε τόσο τα κύματα τον επανέφερε οριστικά στην πραγματικότητα του κόσμου που ζούσε.

Βάλθηκε με πρωτόγνωρες δυνάμεις να κολυμπά με μανία κόντρα στα κύματα να αρπάξει το σωσίβιο να σώσει την γυναίκα. Όταν άπλωσε το χέρι λαχανιασμένος και κατάκοπος είδε για τελευταία φορά το πρόσωπο της γυναίκας λίγο πριν βυθιστεί στο απέραντο γαλάζιο και κατάφερε να αδράξει την τελευταία της ματιά.

Ήταν σίγουρος  ότι την είδε χαμογελαστή γαλήνια και ευτυχισμένη.

Και τότε ξαναψήλωσε και τότε γύρισε το κεφάλι και είδε τα μάτια του μικρού. Η  ίριδα των άπειρων χρωμάτων βουτηγμένα στο πιο φωτεινό γαλάζιο που είχε ποτέ αντικρύσει τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι τελικά είναι ο  σούπερ homo sapiens  και όχι εκείνο το θλιβερό ανθρωπάκι που όλοι νομίζουν ότι βλέπουν.

Ο βρόμικος πρόσφυγας που εγκατέλειψε τα χαλάσματα του σπιτιού του και τους θαμμένους κάτω από αυτά γονείς του ψάχνοντας να βρει ένα τόπο να κρυφτεί, να βάλει το κεφάλι  του κάτω από μια στέγη που με περισσή αγάπη θα του προσφέρουν μαζί με ένα ξεροκόμματο διάφοροι φιλάνθρωποι.

Ναυαγοί και αυτοί στη μέση αυτού του πελάγους του τόσο μισητού ακόμα και από το ίδιο το σύμπαν.

Τώρα πια ήξερε ότι θα σωθεί και αυτός και το πλασματάκι που του έδωσε απλόχερα όλη αυτή τη δύναμη όπως επίσης ήξερε ότι από τη στιγμή που αυτός τα κατάφερε να ταξιδέψει σε αυτή την γνώση των αστεριών μπορούν να το κάνουν όλοι του είδους του ανοίγοντας ένα παράθυρο φωτός και ελπίδας σε αυτόν τον κόσμο των ανθρώπων.

4 Replies to “Super Homo Sapiens”

  1. Αγαπητέ Φώτη, αν η κραυγή της αυταπάρνησης, η κραυγή της απόγνωσης μιας κατατρεγμένης μητέρας, για την αποκλειστική βοήθεια προς το μωρό της, είναι ετούτη που ενδυναμώνει την ικανότητα ενός ανθρώπου για την διάσωση ενός παιδιού, αποτελεί ταυτόχρονα τη μαζική ελπίδα του ανθρώπου, στον φλεγόμενο από τις εκρηκτικές προθέσεις των συμφερόντων της μειονότητας των δυνατών, πλανήτη μας. Ρίχνει σθεναρά το σωσσίβιο διάσωσης του ανθρωπισμού του homo sapiens! Αν ο άνθρωπος ακόμη και σήμερα, μπορεί να αντιστέκεται στις δίνες που του επιβάλλουν οι αντιξοότητες της εφιαλτικής πορείας των δυνατών, αν ακόμη και έτσι μπορεί να παραμένει άνθρωπος ως προς τα βασικά του ένστικτα, τότε μπορούμε να γιορτάζουμε για το γεγονός, ότι παρά τις προσπάθειες των ειδικών σοφών, δεν έχουμε ακόμη μεταμορφωθεί στα ρομπότ, όπως λυσσαλέα επιδιώκουν. Να είσαι καλά…

  2. Δεν έχουμε ακόμη μεταμορφωθεί στα ρομπότ……
    Να είσαι καλά Πιπίνα μου

  3. Όσο υπάρχουν Υπεράνθρωποι…και όσο θα σώζονται παιδιά, υπάρχει ελπίδα σ’αυτο τον κόσμο τον”μικρό το Μέγα”αλλά κι όσο υπάρχουν ποιητές να χορηγούν με την γραφή το αίμα των συλλαβών πάνω στην άδολη σελίδα, πάλι υπάρχει ελπίδα!
    Ήταν συγκινητικά εικαστικό το κείμενό σου, καλέ μου ποιητή!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *