Άρωμα Ελλάδας

Share

Όπου κι αν το βλέμμα μου στην πολύπαθη γη μου απλώσω, μου μιλούν τα ιερά
των πραγμάτων τα ρήματα διαταγμένα σε βάθος γαλάζιων αιώνων.
Κι αν σιωπή με κερνούν των ανέμων οι σύγχρονοι γόνοι,
σαν ο νους πιθυμά ν’ αρμενίσει στα βάθη ολοφώτιστος
ξεναγός τον προσμένει των μνημείων ο Άχραντος Λόγος
και οι πάνδροσοι πόθοι της μνήμης
στο λιθάρι το διάφανο στο κροντήρι του πόντου
που η σιωπή κελαηδά με στεντόρεια αλήθεια
τ’ Αχιλλέα το όνειρο, του Ηρακλή, του Θησέα τη δόξα
της Αθήνας, της Σπάρτης και τ’ Αλέξανδρου εκείνο το μέγιστο βήμα
που τον ήλιο εγχάραξε στην καρδιά και στο σπέρμα της γης.
Και σαφώς απ’ αλήθεια, μεθυσμένα απαξάπαντα, και οι γόοι κι οι ψίθυροι
κι ο λυγμός κι η πανάρχαια λάμψη που κι ο φλοίσβος της σιάζει τη γη
μεθυσμένα κι ανείπωτα πλέον πλέουν στο φως
στον αφρό της ψυχής του πελάγου του άωτου· στον αφρό και στο φως ελκυσμένα
απ’ το μέγιστο βάθος όπου τά ’χαν σκοπίμως στοιβάξει.
Και ακόμα και τώρα όταν όρκους φυτεύω στ’ ουρανού τα περβόλια
σαν ηχώ, δες, βλασταίνουν, τί ωραία κοχύλια μαγιάτικα στ’ ακρογιάλια των πόθων
Θερμοπύλες δαφνόφωτες, Μαραθών με υακίνθους ηρώων και το Δίον του πνεύματος!
Και Βεργίνα Φιλίππου κι Αμφιπόλεως λέων, του Ατρέως Μυκήνες και Δελφοί του φωτός –
των θαυμάτων το θαύμα· και Κνωσός η χρυσόδετη· κι Ολυμπία ειρήνης, που οι λαοί
ενεοί καμαρώνουν, τραγουδώντας Σωκράτη και Πλάτωνα της ψυχής μας τραγούδι
κι ευθύς λάμπει ανεκτίμητο του Αριστοτέλη το διάφωτο εκείνο πετράδι!
Γυμνώνω τη θάλασσα απ’ το διάβα του χρόνου, και μονάχα σε μία της κόχη εκεί πέρα
πετρωμένα τα κύματα στέκουν στην ηχώ την πολύφερνη στο γύρο του κόσμου
ιαχών που τη δόξα καλούν “Σαλαμίνα” κι “Αιγαίο”, των ηρώων το μέγα Ηρώον!
Κι οι δεήσεις οι πάνσεπτες και οι έρωτες της ασπέρουσας μνήμης
και της γης της αιμάσουσας θυμιατό στων αιώνων το πέρασμα, ω, μνημεία του κόσμου!
Θυμιατό κι αιωνία η μνήμη των καιρών που το ίχνος τους
στην ψυχή έχει γίνει τραγούδι και μια πίστη που ελπίδα τρυγά
απ’ τη δόξα αιώνων του παλιού μεγαλείου που στα κύτταρα ακόμα φωλεύει·
του φωτός της ψυχής και του πνεύματος, προσευχή στης καρδιάς μας το φλάμπουρο,
μ’ ένα δόρυ οξύαιχμο, της Αθήνας την κόρη, Παρθενώνα ανίκητο σύμβολο!
Όπου κι αν πάω στο χώρο αυτό αναβλύζει τρανό και αρχαίο έν’ άρωμα Ελλάδας –
πνεύματος μήτρα και μεγαλείο – που ο χρόνος δε θέλει και δεν το μπορεί να το σβήσει…

Ιωάννης Παναγάκος
1ο βραβείο στον Δ΄ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό 2015
της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, με θέμα «το αρχαίο ελληνικό μεγαλείο»

3 Replies to “Άρωμα Ελλάδας”

  1. Επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ για το ποίημά σας και για το Α΄ βραβείο που δίκαια σας απονεμήθηκε. Μακάρι ό Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ή έστω ένας αντιπρόεδρος, ακόμα δε κι ένας υπάλληλος της βουλής, να το διάβαζε από μικροφώνου, ενώπιον όλων, πριν αρχίσει κάποια ολομέλεια. Ίσως 2-3 από τους 300 να έδειχναν κάποια… μεταμέλεια! (Ιδίως όταν θα ακουστεί η φράση ‘προσευχή στης καρδιάς μας το φλάμπουρο…’)
    Καλημέρα σας, με θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίες.
    Άρις Αντάνης

  2. Εξαιρετικό το ποίημα σας, καλέ μου ποιητή, ύμνος γι’αυτή την μοναδική, πολύπαθη Ελλάδα μας!

  3. Αγαπητέ κ. Παναγάκο, θα ήθελα και εγώ να σας συγχαρώ, όπως οι καλοί φίλοι της Διασπορικής, και δικοί μου, Άρις και Τζένη, και θα συμφωνήσω με τον Άρι ως προς το διάβημα της ανάγνωσης των στίχων σας, στην ελληνική Βουλή! Αισθανόμαστε όλοι το ίδιο βάρος και το ίδιο άγχος στην ψυχή μας, ως Έλληνες, και ίσως προσωπικά εγώ, ως κάτοικος του εξωτερικού, αισθάνομαι οργή και αγανάκτηση για την ανεκτικότητα των Ελλήνων στην Πατρίδα μας. Αξίζουμε καλύτερα και δικαιότερα, αν όχι ως προς την οικονομία, όσο ως προς την αγωγή και την πατροπαράδοτη κουλτούρα μας! Έλεος πια! Πόσοι ηλίθιοι οφείλουν να παρελάσουν μέσα στην έρημη την ελληνική βουλή, πριν ετούτη σωριαστεί συθθέμελα ως κτίριο και ως παράδοση των νεωτέρων χρόνων; Εύχομαι στίχοι σαν τους δικούς σας, όχι μόνο να παίρνουν το πρώτο βραβείο, αλλά και να καθιερώνονται ως ύλη στα σχολικά βιβλία των ελληνοπαίδων, μήπως και ετούτα γίνουν -όπως άλλωστε αρμόζει- καλύτερα των γονιών τους! Αυτό το τελευταίο δεν είμαι βέβαια πώς μπορεί να γίνει, εφόσον τα παιδιά έχουν πάρει τόσα δικαιώματα, ώστε από τα δεκατρία τους, να κάνουν καταλήψεις στα έρμα τα ελληνικά σχολειά… αντί για γλώσσα, ιστορία και κουλτούρα! Και στη συνέχεια, αναρρωτιέται κανείς: πού πήγε η λογική των γονιών τους; Πώς θα πάει μπροστά η έρημη Ελλάδα μας;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *