Εξήντα… και άνω

Share

Εξήντα χρόνια αγωνίζομαι να γίνω
αυτό που λέμε «ένας καλός άνθρωπος».
Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα,
είναι να μέμφομαι τον εαυτό μου και να λέω:
-«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω
ένας κ α λ ό ς άνθρωπος; »

Εξήντα ημέρες τώρα, νιώθω την ανάγκη
να γίνω αυτό που λέμε «ένας κακός άνθρωπος».
Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα,
είναι να τα βάζω με τον εαυτό μου και να λέω:
-«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω,
έστω για λίγο, ένας κ α κ ό ς άνθρωπος; »

Εξήντα ολόκληρα λεπτά της ώρας πέρασαν
κι εγώ ακόμα αγωνιώ να δώσω μιαν απάντηση.
Και το μόνο που κατάφερα, μέχρι ετούτη τη στιγμή,
είναι να σπάζω το κεφάλι μου και να μονολογώ:
-«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ να δώσω,
στον εαυτό μου, μ ι α ν    α π ά ν τ η σ η;» []

Άρις Αντάνης

6 Replies to “Εξήντα… και άνω”

  1. Καλέ μου ποιητή…είναι δύσκολες τούτες οι απαντήσεις! Θέλεις, μέσα σε 60 λεπτά, μόνο, να βρεις 60 χρόνων κι 60 ημερών τις αποκρίσεις! Μην αγωνίζεσαι άλλο πια, μη σπαταλάς τη σκέψη, γιατί, μόνο που το σκέπτεσαι και που σε βασανίζει…σημαίνει πόσο το καλό σ’απασχολεί να κάνεις! Ηρέμησε λοιπόν και πιάσε το μολύβι, την πένα της κιθάρας σου και πες…ένα τραγούδι!!!

  2. Nομίζω πως έχει δίκιο η Τζένη, αγαπητέ ΄Αρι. Την απάντηση θα τη βρεις όταν δεν θα την…ψάχνεις. Μέσα από τους στίχους σου, μέσα από τη μουσική σου…Γεννιόμαστε για κάποιες διαδρομές , για κάποιες συναντήσεις. Κι όταν μέσα μας κυριαρχεί το καλό σαν πράξη, σαν ιδέα, σαν τρόπος ζωής, είναι σαν λουλούδι που φυτρώνει απλά, αυτονόητα, χωρίς εξηγήσεις και πολλαπλές αναγνώσεις. Το ποίημά σου βαθιά αληθινό, αυθεντικό, αγγίζει τους προβληματισμούς ολων.

  3. Τώρα τελευταία βλέπω μια μικρή ‘βελτίωση’, επί τα χείρω. Κάτι… ‘αισιόδοξο’ διακρίνω στον ορίζοντα. Όλο και κάποια … ‘κακιούλα’ μου, κάνει την εμφάνισή της και εκδηλώνεται αρμοδίως. Καλά πάμε.
    Είδατε, αγαπημένες μου φίλες, που άμα προσπαθείς, όλο και κάτι καταφέρνεις. Η δε κακία προκύπτει πιο εύκολα. Μιλάμε για … μέρες!
    Ευχαριστώ για τα σχόλια
    Άρις

  4. Είμαστε φτειαγμένοι και από τα δύο στοιχεία. Τα έχουμε, θέλουμε, δεν θέλουμε και τα κουβαλάμε μέσα μας. Και είναι καλά που είμαστε φτειαγμένοι έτσι. Για να αναγνωρίζουμε το ποιόν τους, να προβληματιζόμαστε να πολεμάμε τον Κάιν που αντανακλάμε επί σχεδόν μονίμου βάσεως. (δεν το λέω προσωπικά για κανένα. Η κατάσταση ανα τον κόσμο και η κοινωνία που δημιούργησε αυτή την κατάσταση, αντανακλά στον καθρέφτη της την ίδια την μορφή της.
    Χαίρομαι, Αρι να διαβάζω τα γραφόμενά σου, καθώς και όλων των καλών φίλων της διασπορικής. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν τα κείμενά σας μας προβληματίζουν.
    Να είστε πάντα καλά
    βάνα

  5. Τι ωραία που τα λες Άρι! Μου θυμίζεις τη φωνή εκείνου που διαρκώς προσπαθεί να συμβιβαστεί με όσα τον κάνουν να λυπάται ή τον θυμώνουν! Θαρρώ πως τέτοιες στιγμές ο άνθρωπος αναρωτιέται πού θα βρει διέξοδο με όλα τα τρελά που συμβαίνουν γύρω του… Τελικά όμως μένει εκείνη η στιφή γεύση της απογοήτευσης σε πολλούς από εμάς τους κοινούς ανθρώπους, καθώς ούτε να γίνουμε κακοί μπορούμε, ούτε όμως και άγιοι!

  6. Είναι αλήθεια ότι όλα συνυπάρχουν δυικά, στη Φύση και φυσικά στην ανθρώπινη φύση. Δεν υπάρχει καλό χωρίς κακό, όμορφο χωρίς άσχημο, χαρά χωρίς λύπη κλπ. Και ουσιαστικά το ένα επιβεβαιώνει το άλλο. Πχ χαρά δεν είναι, παρά το τέλος της λύπης και το αντίθετο. Εάν έχουμε επίγνωση αυτής της Αλήθειας ε! κάπως γαληνεύουμε. Εγώ πχ γαληνεύω όταν συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι μόνος μου στους προβληματισμούς μου και στις σκέψεις μου. Νομίζω γι αυτό γράφουμε και ανταλλάσσουμε τις σκέψεις μας. Για να τις αντέξουμε. Και το καταφέρνουμε.
    Με υπόληψη
    Άρις

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *