Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…

Share

Του Άρι

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
Κι είν’ το ταξίδι αυτό
Γιομάτο γλύκα που πικραίνει,
Πόνο που ανακουφίζει,
Αλμύρα που γλυκαίνει,
Αγάπη που πονάει,
Χαρά που πνίγει,
Πέμπτη Παρασκευή των Χαιρετισμών,
Όλη η Ωραιότητα μαζί…
Κι αν δεν ταξιδεύουμε εμείς για το νησί,
εκείνο ταξιδεύει προς εμάς.

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
Κι είν’ του πρωινού το ξύπνημα
Της λευτεριάς μας κάλεσμα
Μια και δεν έχουμε φωλιά
Σ’ αυτή τη γη
Παρά στο κύμα φίλημα.

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
Κι ανοίγεται ο δρόμος πιο πλατύς
Στ’ αγκάλιασμα της μέρας με το φως
Που φέρνει ο πόνος, η αλμύρα, κι η αγάπη.
Πέμπτη Παρασκευή των Χαιρετισμών
Τ’ ωραίο και τ’ αθάνατο
Για μια πατρίδα τόσο δα μικρή
Για ένα καημό που μας λυτρώνει.
Σε ποιον ανήκει ετούτο εδώ το ποίημα φίλε;
Σε ποιον να το χαρίσουμε;

Άντρια Γαριβάλδη

4 Replies to “Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…”

  1. Στο “Καράβι του Βοσπόρου” σου. Εκεί πάει αυτό το νέο σου ποίημα. Και βέβαια σε όσους ταξιδεύουν πάνω σε αυτό.
    Στα τόσο καλοσυνάτα σου λόγια το μόνο που βρήκα να πω ήταν: ‘Μεγάλη μου τιμή’.
    Και πάλι δεν βρίσκω τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή. Μεγάλη μου τιμή,
    Άρις

  2. Το ωραίο πάντα συμπληρώνεται κι ολοκληρώνεται με εκείνους τους ανθρώπους που συγκινούν, αναγνωρίζοντας το ωραίο.
    Η νύχτα τότε μπορεί να γίνει μέρα, η φουρτούνα να γίνει γαλήνη να ταξιδεύουμε μαζί και το συννεφιασμένο πρωινό ηλιόλουστο, όταν υπάρχουν ευαίσθητοι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την προσπάθεια και την ευγενική χειρονομία. Η τέχνη είναι πιστή ακόλουθος της εσωτερικής ομορφιάς.

    Ιάκωβος

  3. Αένανα μας ταξιδεύει η ανάγκη για τον τόπο όπου αναστηθήκαμε… θαρρείς και προϋπάρχει, ανεξίτηλη σφραγίδα πάνω στην ψυχή μας… πριν ακόμα ανοίξουμε το μάτι στη ζωή! Γίνεται νοσταλγία στις μέρες των εορτών -εδώ που δεν ακούμε τις καμπάνες να χτυπούν-, θεριεύει στις εθνικές εορτές που τις γιορτάζουμε όπως μπορούμε, και μας πονά αφόρητα σε καταστάσεις όπως οι σημερινές… Παρηγοριά ο ουρανός, η θάλασσα, το μελτεμάκι της και η αιώνια ελπίδα, να αγκαλιάσεις το νησί που στερείσαι, τη γη που στερείσαι! Άντρια είναι δύσκολη η ξενιτιά για εκείνους που η ιδιαίτερη πατρίδα τους βογγά κάτω από την μπότα του αδίστακτου, λαίμαργου, κτητικού και… και… αιώνιου εχθρού των Ελλήνων! Ο Θεός να βάλει το χέρι του!

  4. Μια ελπίδα πάνω στην αύρα της θάλασσας,ένα ταξίδι, ένας γυρισμός, μια γλυκειά αγκαλιά γι’αυτή την πατρίδα,το ποίημα σου!
    Κι η ελπίδα να γίνεται ευχή για την Πατρίδα, την τόσο δα “μικρή”μα ταυτόχρονα ….”Μεγάλη!”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *