Γράμμα σ’ ένα Κοχύλι…

Share

Καλέ μου φίλε αδέσποτε…
Σ’ αναζητώ, παρήγορα, στη χειμωνιά της πόλης.
Ψάχνω το κύμα μέσα μου να βγω στην αμμουδιά,
να συναντήσω την αυγή χαμένα καλοκαίρια.
Στην αλμυρή σου μοναξιά, έχω κρυμμένα όνειρα,
έχω αφημένες μνήμες.
Χνάρια ξυπόλυτα από πριν, τσακίζουν το κορμί σου,
πατούν σε και αφήνεσαι
βαθιά να κοιμηθείς, δίπλα στο φλοίσβο…
Λες “κοιμητήριο κοχυλιών” και γράφει η παραλία…
Ευλαβικά και ήσυχα σέρνω τα βήματά μου.μη και
ταράξω τη σιωπή πριν τη βουή της θάλασσας!
Σ’αναζητώ συμπορευτή, σ’ αμέτρητα ταξίδια, που
μου σκαρώνει η θύμηση στους δίαυλους του νου…
Και πλέω τα βράδια μοναχή με τις ρωγμές του κύματος,
έχοντας στην παλάμη μου το άδειο σου το σώμα,
να σε κρατώ σαν το φιλί που στέγνωσε στο στόμα!

Με μιαν αγάπη τρυφερή
μία ψυχή ακόμα…
Τζένη Kουφοπούλου

Από τη συλλογή
“Αλληλογραφία…της σιωπής”

9 Replies to “Γράμμα σ’ ένα Κοχύλι…”

  1. Αγαπητή μας Τζένη, έχω κρατήσεις όλα όσα εσύ έχεις γράψει κατά καιρούς. Κι εδώ ταιριάζει ή δική σου φράση:
    “Της ευγλωττίας
    μια νόθα θυγατέρα
    είναι η σιωπή”
    Όλη αυτή η ευγλωττία (ευ+γλώττα) ενυπάρχει στην αλληλογραφία σου με το κοχύλι, που φέρνει και σε μας εμπνεύσεις και θύμησες:
    …And place Triton’s Seashell
    on the other ear too,
    to meet Elyte’s verses
    and Hadjidakis tunes,
    to bring us back the glory
    of Greece and of Our Maiden,
    and save us from the Tempest
    and the winter of our discontent…
    Αρισ. Αντάνης

  2. Έχω ‘κρατήσει’, εννοώ. Δηλαδή έχω ‘φυλάξει’.
    “Κρατήσεις” είχα όλα τα χρόνια της εργασίας μου. Αρκούν… Όχι άλλες κρατήσεις πια!
    Αλλά ‘όποιος βιάζεται σκοντάφτει’.
    Όμως ουδέν κακόν αμιγές καλού: Ευκαιρία να γράψω άλλη μια δική σου συναφή ατάκα:
    “Η σιωπή είναι
    γεμάτη δεξαμενή
    της ομιλίας”
    Άρις

  3. Σ’ευχαριστώ πολύ, καλέ μου φίλε, η γραφή όλων μας, μοιάζει με τη σιωπή των κοχυλιών, που κουβαλούν τον ψίθυρο της θάλασσας και τον προσφέρουν από ψυχή σε ψυχή!
    Και μια διόρθωση σε μένα, ίσως, που μετέφερα το στίχο του Καρούζου, σε κάποιο ποίημα μου, και σε παραπλάνησα!…”Η σιωπή είναι η δεξαμενή της ομιλίας”,συγγνώμη….(με μεθούν οι ποιητές και τους…”καταπίνω”)
    ΥΓ σ’ευχαριστώ για τις “κρατήσεις”!

  4. Με εντυπωσίασε τόσο, το ποίημα σου (Γράμμα Σ’ ένα Κοχύλι) ταξίδεψα μαζί του στα πέρατα του κόσμου στις αμμουδιές των κοχυλιών ψάχνοντας για εκείνη, η θάλασσα την έφερε σε κύματα αφρισμένα
    και μείναμε παντέρημοι μες την μεγάλη πόλη, ψάχνοντας για το παρελθόν αυτό με την μαγεία, μόνο που όλα πέρασαν κι έμεινε η σιωπή και η μνήμη, να μας κρατούν παρέα.

    Το ποίημα σου αυτό, έχει τέτοιο βάθος σκέψης ώστε κάθισα στον υπολογιστή και το διάβασα ξανά και ξανά, λες και καθρεφτιζόταν ο εαυτός μου…
    Με την φτωχή μου γνώμη σου στέλνω συγχαρητήρια
    Γαβριήλ Παναγιωσούλης

  5. Σας ευχαριστώ πολύ, με τιμά η σκέψη σας, και νιώθω όμορφα, που σας πρόσφερα ένα ταξίδι!
    τζένη

  6. …πράγματι,
    όμορφη έμπνευση
    και καλά δοσμένη…

    Καλές γιορτές με την Αγάπη,
    Υιώτα Στρατή,
    “αστοριανή”

    ΝΥ

  7. Τζένη μου καλημέρα από το Σύδνεϋ… Μέσα στην καρδιά του χειμώνα (στην Ελλάδα) αλλά και εδώ στο καλοκαιρινό (Σύδνεϋ), οι στίχοι σου ανασύρουν εικόνες νοσταλγίας και θύμησες αγαπημένης συντροφιάς… Στην όποια αμμουδιά, της όποιας εποχής σε αλλοτινά χρόνια… Όμορφες εικόνες, νοσταλγικές νύξεις…

  8. Καλημέρα, Πιπίνα μου, ναι, μια αίσθηση καλοκαιρινής θαλπωρής και τρυφερής μνήμης, ήθελα να προσφέρω, κι όχι μόνο…στους όποιους “χειμώνες”μπορεί να διανύουμε!
    Σ’ευχαριστώ πολύ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *