Στον καναπέ της ανεργίας

Share

Καυτός ο καφές που πίνω σήμερα
κι όλο τα χείλη μου καίει,
κρύος ο καφές μου χτες
κι η σκέψη μου είχε παγώνει
σαν τα θετά κι ένθετα λόγια που δεν σώζουν.

Είναι και ταραγμένος ο καφές που πίνω σήμερα
ιδιαίτερα ταραγμένος μέσα στο φλιτζάνι,
γέμισε φουσκάλες γύρω στο χείλος
που τόσο πονούν κι αμέσως σκάζουν
αναβλύζοντας μια βαθύρριζη αγωνία.

Λίγα δευτερόλεπτα ακόμα και τα λόγια χάθηκαν
στην απάθεια ενός χαδιού
που δεν ήρθε
γιατί στεριώθηκε στην ανικανότητα.

Μιας τηλεόρασης οι συνειρμοί χορεύουν
απροσκάλεστοι σε μια ειρωνία,
κει που η μνήμη αναζητά την τρυφεράδα ενός έρωτα
που ήξερε να ιχνογραφεί
χωμένος σ’ έναν πόθο κλάμα.

Ζητά κι ο καναπές
τη θερμότητα ενός χαμόγελου
που κάποτε είχε γνωρίσει μα δεν φάνηκε
γιατί η ατμόσφαιρα γύρω
δεν το χωρούσε.

Ψάχνει κι η σκέψη τον ήχο ενός τρυφερού φιλιού
που δεν ακούστηκε
γιατί χάθηκε νωρίς
στην απόλυτη αναγκαιότητα.

Τέλος πια δεν θα προλάβω να ντυθώ
βαριέμαι καν να πλύνω το φλιτζάνι,
κι ο νεροχύτης πλήρης αναπαύεται
γεμάτος άπλυτους, ξεχασμένους αναστεναγμούς.

Ιάκωβος Γαριβάλδης

5 Replies to “Στον καναπέ της ανεργίας”

  1. Με τον ωραίο ,γλαφυρό σου τρόπο, Ιάκωβε, απέδωσες την αλλοτρίωση, που παθαίνει ο άνθρωπος όταν δεν εργάζεται, χάνει τον εαυτό του, τις ελπίδες ,τις προσδοκίες του…Κι αν θυμηθούμε τον Φρόυντ έλεγε “οι δυο θεμέλιοι λίθοι της ευτυχίας, είναι η αγάπη και η εγασία!”

  2. Κάτι μου θυμίζει αυτός ο καφές. Κάποιες συζητήσεις, κάποιες σκέψεις, κάποιες απορίες. Κι έχουν γίνει ένα εξαίσιο ποίημα. Και με την πρώτη στροφή μας προϊδεάζεις για τις εικόνες που θα ακολουθήσουν στις επόμενες στροφές. Κάθε στροφή και μια νέα εικόνα. Μας ζωγράφισες με τις λέξεις σου κάποια γνώριμα… ‘τοπία’. Γιατί τα τοπία των σκεπτόμενων ανθρώπων, όπως πολύ σωστά το έχεις πει και άλλοτε, μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους. Βρε, πώς μοιάζουν! (Κι εκείνα τα τοπια των μη σκεπτόμενων μοιάζουν αφόρητα, μόνο που εκείνοι δεν το αντιλαμβάνονται και νομίζουν πώς η δική τους περίπτωση είναι η μοναδική. Τώρα ποιοι περνάνε πιο καλά στη ζωή τους, ε! δεν θα κάτσουμε να σκεφτούμε και αυτό.)
    Πολύ ωραίοι και συμβολικοί οι στίχοι σου Ιάκωβε.
    Άρις

  3. Πολύ πρωτότυπο ποίημα , αγαπητέ Ιάκωβε. Σκέψεις, ανησυχίες, όνειρα που φεύγουν, όλα γύρω από ένα φλιτζάνι καφέ. Απέδωσες πολύ ωραία μια όχι και τόσο ωραία πραγματικότητά μας.

  4. Αγαπητοί μου φίλοι,
    Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Τα σχόλιά σας είναι το βάπτισμα του πυρός για ένα νέο δημιούργημα και κατά τα φαινόμενα έχει περάσει την πρώτη του δοκιμασία. Σκεπτόμενος την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων που υποφέρουν από ανεργία στην πατρίδα, τη δυστυχία των οικογενειών τους και τα επακόλουθα κούφιων υποσχέσεων και των χαμένων ελπίδων συνέταξα μια αράδα από σκέψεις για να ζήσω αρχικά εκείνες τις στιγμές. Τις στιγμές που εγώ προσωπικά ποτέ δεν είχα την ατυχία να τις κάνω εμπειρίες μια και στην Αυστραλία όποιος έχει όρεξη για δουλειά μπορεί να εργαστεί.
    Το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε και για την Ελλάδα μας που τώρα κατάντησε κέντρο διερχομένων προσφύγων του κόσμου αυτού.
    Πότε όμως στην Ελλάδα δεν υπήρχαν πρόσφυγες και κατατρεγμένοι; Σας ευχαριστώ και πάλι κι ίσως θα πρέπει να κάνουμε μια έκδοση του περιοδικού για τους πρόσφυγες, αυτά τα κυνηγημένα ατυχήματα της ανθρώπινης λανθασμένης λογικής.

    Να είστε πάντα καλά και να ξανασυναντηθούμε φέτος όταν έρθω στην Αθήνα.
    Ιάκωβος

  5. Ιάκωβε καλησπέρα σου… Μόλις διάβασα τους τόσο παραστατικούς στίχους σου. Η Τζένη, ο Άρις, η Ελένη και τελος πάλι εσύ… εσείς εγώ… είμαστε σύμφωνοι με το περιεχόμενο των πολύσημων νοητών εικόνων που ξετυλίγονται σα θεατρικό σκίτσο: η θερμοκρασία του καφέ η περιγραφή του, η τηλεόραση, οι σκέψεις κάποιου αδειασμένου έρωτα, και ο καναπές όλα για την τελική ψυχολογική κατάσταση του εν ανεργεία ανδρός… Πολύ εκφραστική η περιγραφή της κοινής εν πολλοίς, εικόνας, που συχνά πλέον ζούνε οι συμπατριώτες μας! Να είσαι καλά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *