Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις

Share

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Κάτι παράξενο
κάτι αληθινά ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις.
Τις νύχτες
όταν σφίγγουν εκείνα
τα εκ βαθέων ακατάληπτα κι απλησίαστα
πετάγονται από χειρόγραφα
περγαμηνές
και βιβλία
κρυφοκοιτάζουν
ψηλαφούν
παραμιλούν και ψάλλουν προφητείες.

Δαιμονισμένα σφυρίζουν.
Ανοίγουν παράθυρα ανέμων
σπάνε το κέλυφος της αντοχής
βαθιά χώνουν τα νύχια τους στο πλαγκτόν του χαμένου χρόνου.
Ξεσηκώνουν ίχνη
εμμονές
ίμερους και παρορμήσεις.
Του τρόμου ξεδιπλώνουν τον σπειροειδή αυχένα.
Ακροβολίζονται
ατενίζουν
τραντάζονται
παίρνουν φωτιά
κι εκτινάσσονται σαρκάζοντας
πάνω από πολυκατοικίες κι ασφάλτους
διαγράφοντας ουράνιες περιφορές
σαν απαστράπτοντες άγγελοι
σαν φωτεινοί αστερισμοί
και οπτασίες.

3 Replies to “Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις”

  1. Εμείς βέβαια τις αγαπάμε, τις λέξεις, τις σεβόμαστε και δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτές, όπως και να εμφανίζονται.
    Παρα πολύ ωραίοι στίχοι, ωραίο θέμα, ωραίες… λέξεις. Χαρακτηριστική περίπτωση “ενάρετου”- και όχι φαύλου- κύκλου, και το αντίθετο του φαινομένου του “ευφημισμού” των εννοιών των λέξεων. Να, που υπάρχει και αυτό, στον ελληνικό λόγο.
    Με υπόληψη
    Άρις Αντάνης

  2. Υπέροχες οι “λέξεις”, αυτές οι όλβιες κυράδες του χαρτιού, αυτές που”σφίγγουν εκείνα τα εκ βαθέων ακατάληπτα”,όπως τόσο όμορφα, “απαγγέλεις”,καλέ μου ποιητή, αυτές που αντιστέκονται στο έρκος των δοντιών, που μάχονται για κάθε ελευθερία! Είναι οι” άγγελοι”που σώζουν τις ψυχές και τις εναποθέτουν στη γη μιας εσώτερης Επαγγελίας!

  3. Αγαπητέ Δημήτρη, χαίρομαι που μιλάς για τις λέξεις… και δη τις ελληνικές, που στοχεύουν στις έννοιες που εκπροσωπούν… Το 2008, έγραψα ένα ποίημα που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό ποίησης του περιοδικού “Αντίποδες” της Μελβούρνης… Θέμα του η γλώσσα η ελληνική και οι υπέροχες λέξεις της… Σου αφιερώνω ένα απόσπασμα απο το συγκεκρμένο ποίημα, καθώς και στους πολυαγαπητούς φίλους Άρι και Τζένη, και σε όλους τους λάτρεις της υπέροχης γλώσσας μας στη Διασπορική:

    “Ω γλώσσα μου!
    Νά ‘τες, οι λέξεις…
    τις λέξεις… ω, λέξεις!…
    Λαλιά μου!

    Νά ‘τες… πώς ξεπετιούνται
    απ’ την αχλή νάρκης,
    ολόκορμες, αληθινές και με τυλίγουν!
    Πυρετός που με καίει…
    να μ’αναλώσουν δέχομαι.

    Λαλιά μου… είναι οι λέξεις…
    εγώ, είμαι… οι λέξεις είναι…
    οι λέξεις είναι… εγώ είμαι!…

    Καλόδεχτες στον ήλιο της δημιουργίας
    δικαιδόχισσες του πολιτισμού μου,
    όλες σοφές, όλες σωστές
    καλόδεχτα της γλώσσας μου μερίδια.

    Πάλι, ξανά, αγγίζω τες
    απλώνω τες στη χάρτα
    όσο μπορώ πιο ταιριαστά
    αγάπες, αιώνια θησαυρισμένες.
    Να ζωγραφίσω προσπαθώ
    τα δύβατα του Νόστου…
    Το Ίλιον ν’ αποθανατίσω
    τα πάθη του Δυσσέα
    στον μυριοστό αγώνα του.
    Πηνελόπη εγώ…
    τα της Ιθάκης να καταθέσω
    τ’ ακούσματα τόσων…
    Αφγανιστάν, Σερβίας, Ιράκ,
    της ματωμένης γης
    των διαμαντιών.
    Και τ’ άλλα
    τα μικρά, τα μεγάλα…”

    Από το βιβλίο μου: “οι στίχοι του άρτου” Σύδνευ 2008

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *