Η μετανάστρια ψυχή

Share

Πού είμαι ; Ποιά είμαι;
σαν ξημερώνει… αλιεύω βότανα, φύλλα, κλαδιά…
αφέψημα το πρωινό, σταλάζει στη ζωή,
ύστερα χάνομαι στης πόλης την ερήμωση,
μες στων ανθρώπων την ανίερη μετανάστευση..
Πάμε απο δω, τρέχουμε ασθμαίνοντας σ’ανήλιαγα στενά,
χτυπάμε πόρτες, σιδεριές, σκάβουμε μνήμες με τα χέρια ματωμένα…
ένα γιατί μας κυνηγά ατελείωτα,
μία πικρή του νόστου ιστορία…
Κομμένοι λώροι στη σειρά..ο καθένας μοναχός του,
ψάχνει στον κόμπο, που του δέσαν τη ζωή να βρει συνέχεια,
μιαν απόκριση , μιαν άλλη όχθη γυρισμού..
ίσως στον εαυτό του…
όχι είμαστε όλοι…φασκιωμένοι στο γιατί…
αγκιστρωμένοι στων κορμιών τις αλυσίδες.
Τι κι αν θωρούμε
δέντρα, λουλούδια, βλέμμα παιδιών,
θαλασσινών μορφών, κι ανθρώπων μέλη…
μια ιστορία όλοι μαζί ,με αξεδιάλυτα τα σύνορα,
μα η μετανάστρια ψυχή μας, δεν το ξέρει!

Τζένη Κουφοπούλου

8 Replies to “Η μετανάστρια ψυχή”

  1. Όλος ο πραγματισμός μας μέσα σε 20 ποιητικούς στίχους με ωραίες λέξεις, πολύ καλή ροή, μεταφορές, παρομοιώσεις και προσωποποιήσεις. Καλό θα ήταν να το διαβάσει κανείς ψιθυριστά, αντί εντελώς ενδόμυχα. Θα βρει κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία που κρύβει το συγκεκριμένο ποίημα της Τζένης.
    Άρις

  2. Γεια σου Τζένη, συμφωνώ με τον Άρι… Ενδιαφέρων τίτλος… φανταστικές εικόνες… ωραία σύλληψη… Να είσαι καλά!..

  3. Κι εσύ καλή μου φίλη, να είσαι καλά , με στηρίζουν τα καλά λόγια αξιόλογων λογοτεχνών, σ’ευχαριστώ πολύ!

  4. Αν οι ψυχές μπορούν να ακουμπούν η μια την άλλη,
    μόνο σε λόγια σαν αυτά στηρίζονται κι όχι σε λέξεις αίολες.
    Σ΄ ευχαριστώ για την σύνθεση!

  5. Σ’ευχαριστώ πολύ, καλή μου Δέσποινα, πιστεύω στην επικοινωνία απο ψυχή σε ψυχή….γι’αυτό η Τέχνη είναι μοναδική,
    σ’αυτή την επαφή!

  6. Xαίρομαι Ελένη μου, που σου άρεσε, με τιμά η γνώμη σου,σ’ευχαριστώ πολύ!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *