ξενιτεύομαι εντός μου

Share

“…ξενιτεύομαι εντός μου,
σ’ ένα μέλλον
αόριστα συντελεσμένο!”
©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Σύδνεϋ, 26/3/2016

Οι κουρτίνες δεν αποκαλύπτουν…
Στο ξημέρωμά μας
κι από κοντά, μαζί μας
ο ξενιτεμός στην αοριστία
ανατέλλει.
Η ελπίδα γεννιέται ξανά
κάθε που ο ήλιος καλεί
για το ξημέρωμα.
Ακούραστη αναπηδά
και ως το καταμεσήμερο
ματώνει ή πεθαίνει,
αφήνοντας πίσω της
μια αόριστη γραμμή
που όλο και θολώνει
στην επιμήκυνσή της…
Και μόνο οι ρωγμές
που ανοίγει
στα βάθια της ψυχής μας
δεν ξέρουν να επουλώνονται!

Με το πέρασμα του χρόνου
η ζωή αγριεύει στην ηρεμία της
Η ξενιτιά του αγνώστου
υποβόσκει απρόσμενους
κινδύνους
λάμιες-εκτελεστές-τιμωρούς
που ανέλπιστα φυτρώνουν
απ’ τις σκιές της παρελθούσης
ύπαρξης
για να θρέψουν το μέλλον
έστω κι αν η ψυχή ανθίσταται!
Σπάνια φυτρώνουν λουλούδια
χαρταετοί αισιοδοξίας,
τραγούδια ευτυχίας
ή μπαλάντες τελειότητας!
Το σώμα έχει δεν έχει αντοχές
νικάται από τις χυδαίες αλλαγές
του χρόνου τελικά
που αρνείται να ξεχάσει
έστω και έναν από εμάς.

Πορεία τυφλού στην αβεβαιότητα
της αοριστίας του πεπρωμένου
που είναι αδύνατο να του ξεφύγει
και ο τελευταίος του πλανήτη
-κι αυτός ο ίδιος τελικά!-,
αμέτρητων ψυχών, κουβαλητής!

7 Replies to “ξενιτεύομαι εντός μου”

  1. Πολύ ωραίο το ποίημά σου , Πιπίνα μου,ακροβατούν οι ψυχές μας στο “πού”πάμε και “πούθε” ερχόμαστε! Χαίρομαι που σε ενεπνευσε λίγο η “εσωτερική μου μετανάστευση”!Κάθε λίγο και μια άλλη “χώρα” ανακαλύπτω εντός μου!

    1. Σε ευχαριστώ Τζένη… Όντως ήταν η μία σκέψη σου στην αλληλογραφία μας, το έναυσμα για την δημιουργία του ποιήματός μου… Γι’ αυτό και ο τίτλος εμπεριέχεται σε εισαγωγικά…

  2. Εξαιρετικοί -ζηλευτοί θα έλεγα- οι στίχοι σου.
    Συμφωνώ με τη Τζένη. Πολύ ωραία το έθεσε. Αυτός είναι και ο ρόλος της ποίησης: να μας κάνει να αγγίζουμε τον προβληματισμό του ποιητή και να παρηγοριόμαστε που δεν είμαστε… μόνοι μας. Με τα σχόλιά μας-μακάρι να έμπαιναν στον κόπο κι άλλα μέλη της Δαισπορικής και, γιατί όχι, όλα τα μέλη της Διασπορικής, για να εκφέρουν μια γνώμη. Βέβαια ο κάθε ένας έχει το δικό του κύκλο ιστοτόπων, αλλά επιτρέψτε μου να εκφέρω μια προσωπική στατιστική διαπίστωση: Ιστότοποι σαν της “Διασπορικής” δεν υπάρχουν. Αυτό το λέω με βεβαιότητα και μετά από έρευνα. Φυσικά η γνώμη μου δεν παύει να είναι υποκειμενική, όπως όλων μας.
    Πιπίνα, επίτρεψέ μου να σε συγχαρώ, αν και δεν έχω τέτοια αξιοσύνη, να συγχαίρω άλλους. Ας πούμε λοιπόν ότι, μεταξύ των άλλων συναισθημάτων, με ενέπνευσες να γράψω κι ένα χαϊκού:
    Πότε κερδίζεις
    στη ζωή, φίλη καλή,
    πότε… μαθαίνεις!
    Με υπόληψη προς εσένα (και όλα τα μέλη της Διασπορικής)
    Άρις Παν. Αντάνης

    1. Μου αρέσει το ‘χαϊκού’ σου… Άρη…

      Συμφωνώ μαζί σου!
      Σου γράφω εκτενέστερα στο επόμενο σχόλιό σου! Και να ευχηθώ σε σένα αγαπητέ μου φίλε και στην σύντροφό σου, ένα υπέροχο καλοκαίρι… γεμάτο ήλιο, γαλάζια θάλασσα και τραγούδι! (Για να είμαι ειλικρινής… I would love to be in Greece right now! Although I care about the various problems of our Country, I feel so well when I am there… A little every time… but still… great!)

  3. Ξέχασα να γράψω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα ο τίτλος “Ξενιτεύομαι εντός μου”(!!!)
    Κάποιες φορές ο ποιητής ή ο πεζογράφος δαπανά λιγότερο χρόνο για να τελειώσει ένα κείμενό του, από το χρόνο που δαπανά για να του βάλει τίτλο. Στις εικαστικές τέχνες μάλιστα θα έχετε προσέξει πολλές φορές τη λέξη “άτιτλο”.
    ‘Ξενιτεύομαι εντός μου’…
    ΑΑ

  4. Αγαπητέ μου Άρη, είσαι όπως πάντα πολύ γενναιόδωρος στις φιλοφρονήσεις σου… Σε σέβομαι διαίτερα γι’ αυτό! Ο τίτλος τους ποιήματός μου προέρχεται από μία φράση της Τζένης μας, στην αλληλογραφία μας… Έχουμε γράψει μία αρκετά σημαντική συλλογή ποιημάτων οι δυο μας, η Τζένη και η αφεντιά μου, μέσω της αλληλογραφίας μας, όπου η καθεμιά μας εμπνέεται από τους κάποιους στίχους που γράφουμε… Λέω κάτι εγώ που αρέσει στην Τζένη… και η Τζένη το χρησιμοποιεί ως έναυσμα για μία νέα δημιουργία της… και τανάπαλιν… Είναι μία καλή σειρά ποιημάτων των δυο μας, και ίσως θα ήταν καλό να την αξιοποιήσουμε… Τα δικά μου τα έχω ήδη δημοσιεύσει με μία άλλη μικρή συλλογή ποιημάτων μου (“Τριλογία Αδιεξόδου”) και υπό τον τίτλο “Αναπάντεχα”!

  5. Καλοί μου φίλοι αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Ιάκωβο και τη ΔΙΑΣΠΟΡΙΚΗ που είναι η αιτία της γνωριμίας μας!
    Μ’αυτό τον τρόπο η ποίηση έγινε ένα γιοφύρι που μας ενώνει, μας εμπνέει, με μια αδιάστατη ροή λέξεων και συλλαβών, σκέψεων και συναισθημάτων! Εύχομαι σε όλους, τους συνοδοιπόρους ,της Διασπορικής, υγεία και όνειρα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *