Για κείνο το πρωινό

Share

Δεν ξεχνώ
Την ώρα που έσχισε το μαντάτο
Το θλιβερό εκείνο πρωινό
Κραυγή οργής για πραξικόπημα
Παύση ατέρμονη
Σε τούτη τη γη τη ματωμένη
Θολή ομίχλη στο τζάμι της μνήμης
Λαύρα Δευτερογιούνη που καίει ανελέητα τα χρόνια
Ένα και δυο… Σαρανταδυό
Κι ο πήχυς του μυαλού αιμορραγεί…

Άντρια Γαριβάλδη

5 Replies to “Για κείνο το πρωινό”

  1. Συγκλονιστική η Μνήμη , καλή μου Άντρια, κυρά-θεματοφύλακας, μήπως και πάψουν με καιρούς της γης ,τα ματωμένα, τα πραξικοπήματα!
    Αλλά….σαρώνει η λήθη τους νεκρούς, στεγνώνει το αίμα και πάλι απ’την αρχή…αλίμονο!!

  2. Κι όταν οι λαοί θυμούνται…
    κι όταν οι λαοί αντιστέκονται…
    κι όταν οι λαοί θρηνούν…
    κι όταν οι λαοί αναστένονται με ποίηση,
    τότε βρίσκει τη φωνή της η ελευθερία μας!

  3. LEST WE FORGET! ΤΟ ’74, βρισκόμουν στα Γιάννινα με τα τρία μωρά μας, τον πρωτότοκό μας 3 και κάτι ετών και τα δίδυμα μας ενάμιση. Στην νήσο ζούσε και ζει η οικογένεια της μικρότερης αδελφής του πατέρα μου… Επίσης είναι ενταφιασμένοι ο προππάπος μου και ο παππούς μου. Η αγωνία μας υπήρξε ανείπωτη. Τι να πούμε… Το δράμα της νήσου της Αφροδίτης συνεχίζεται. Παρακολουθούμε το συνεχές αδιέξοδο των αδελφών μας στα νέα μέσω του SBS και στις εφημερίδες ή τα social media.

  4. Αγαπητή Άντρια,

    …σκληρές αναμνήσεις… μόνο που η ελπίδα αργεί!

    Φιλιά και στον Ιάκωβο,
    Υιώτα
    ¨αστοριανή”

    ΝΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *