Χάρτινη Κουρτίνα

Share

«Να κρατάς μια άκρη από παλιό σου ρούχο
με τις κλωστές σαν μάτια να κρέμονται
να κοιτάνε προς τα κάτω τα βήματα
παραπατήματα διέλευσης του χρόνου
Μετά να ξαναβρίσκουν τον ρυθμό
και τη συνέχεια….»
είπε η γιαγιά και κοιμήθηκε
κουρασμένη απ΄ τη ζωή που δεν έζησε
Με τώρα το κατάλαβα
Αυτά τα μάτια κάποτε δεν υπακούουν
Γλιστράνε από το μέτωπο που τους ζωγράφισα
αγγίζουν πια το σώμα
βάζουν καινούρια χέρια, μαλακά
νεογέννητες χειρονομίες
περιγελούν την ενηλικίωση
πετροβολάνε τη χάρτινη κουρτίνα
ανάμεσα στο τώρα και στο πριν
κάνοντας μικρές ατίθασες χαραμάδες
ίδιες με πρόσωπα που λείπουν
Ζωγραφίζουνε μουστάκια και μαλλιά
ανθρώπους που δεν ήρθαν
κι ύστερα σκύβουν και κοιτάζουνε κλεφτά
μια παλιά πήξη των δακρύων
σε μάγουλα από πηλό
μελανόμορφες χαρακιές
στον αμφορέα πρόσωπο του χρόνου
με τη διπλή λαβή

Κι είναι πια ένα καινούριο χέρι μου
που επιχειρεί να διεισδύσει στις ρωγμές
με φωτεινά μακριά τα δάχτυλα
σαν τα μικρά κεριά εξομολόγησης

Μέσα από τις χάρτινες αναλαμπές
το παρελθόν σε περιπλάνηση
το παρελθόν σε αποπλάνηση
μπαίνει απρόσκλητο μες στο παρόν
διεκδικώντας ένα χαμένο πάρτι γενεθλίων
Ηappy Birthday σε όσα δεν γεννήθηκαν
αιφνίδιος ήτανε ο θάνατος
μιας μήτρας μου στην κούνια
Κι ήρθανε στείρα τα κατοπινά τα χρόνια
με υιοθεσίες ημερών

Και τώρα αυτή η χάρτινη κουρτίνα
όταν φυσάνε άνεμοι αλλαγής
κόβει και κόβεται
φιλώντας μου αιχμηρά τα πόδια
Λουρίδες πέφτουν στα πατώματα
σαν σερπαντίνες από ξέφρενη σιωπή

Δεν έχει τελειωμό αυτό το Καρναβάλι
με τις σκληρές μεταμφιέσεις

Το Αύριο προσπάθησε πολύ να γίνει Χτες

 

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Aπό την ποιητική συλλογή
ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ,
Εκδόσεις Μανδραγόρας , Αθήνα 2016

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *