Συντρίμμια… ο χρόνος

Share

Ράγισε μέσα μου ο χρόνος… δε θέλω πια να τον μετρώ!
Βγαίνω ξυπόλυτη στις ρίμες, στα σοκάκια ,
στα σκαλοπάτια των χρωμάτων,
στις αλάνες συλλαβών,
μόνο να γράφω θέλω, να γελάω και ν’αγαπώ.
Ναι, ν’ αγαπώ ….
Tη θάλασσα, τ’αδέσποτα ταξίδια,
τα μάτια των ανθρώπων τα υγρά,
τα χέρια, που ανύποπτα σχεδιάζουν
το χάδι της αφής, αισθησιακά,
όλες τις διαδρομές στα χνάρια των προσώπων,
και την ηχώ των λόγων, στην άκρη των χειλιών!
Να αγαπώ στις συνοικίες των ποιητών… τα δάχτυλα,
που παίξαν τα τραγούδια, μ’ένα βιολί, ένα μπάσο ,
ή μια κιθάρα
κάποιο βράδυ σε πεντάγραμμα ορφανά…

Τα χείλη που απάγγειλαν τους στίχους
στην έρημο, κατ’ευθείαν της καρδιάς!
Να αγαπώ…. σε τόνο μείζονα
μιας ύστατης στιγμής,
με ένα εόρτιο τέντωμα
στο τέλος της γιορτής!!

Τζένη Κουφοπούλου

5 Replies to “Συντρίμμια… ο χρόνος”

  1. Υπέροχοι στίχοι Τζένη μου. Ναι, ο χρόνος δεν είναι για να τον μετράμε, αλλά για να τον αξιοποιούμε …αγαπώντας τη ζωή. Να αγαπούμε σε τόνο μείζονα…

  2. Καλή σου ημέρα Τζένη…
    Εμείς τα αλητάκια της ποίησης ταυτιζόμαστε τελικά! Να είσαι καλά!

  3. M’αρέσει το “αλητάκια” Πιπίνα μου….
    είναι αγαπητικό, ανθρώπινο! Σ’ευχαριστώ…

    1. Να ξημερώσεις καλά και να περάσεις όμορφα…..Κάνε και μία βουτιά στη θάλασσα για μένα!
      Φιλάκια

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *