Τα βράδια

Share

Τα βράδια,
Σαν χαμηλώνουνε τα φώτα
Και τα πουλιά κουρνιάζουν πιο βαθιά
στης μοναξιάς τους τη φωλιά,
η σκέψη δραπετεύει ορμώντας
στου μυαλού τα μονοπάτια
κάποιων ψυχών
π’ αγάπησαν το φως
τα βήματα ακολουθώντας

Και κείνα των μικρών αγγέλων
που τα όνειρα με συνοδεία κουβαλούν
στους κύκλους ν’ αντανακλά η σελήνη
μες στον ουράνιο θόλο.

Εκεί επάνω στ’ άστρα τα τρεμάμενα
Πλανιέται ένα δροσόβρεχτο
Των στεναγμών
και των δακρύων ανθοπέταλο
Που απ’ της καρδιάς το δισκοπότηρο φτερούγισε.

Άντρια Γαριβάλδη

(φωτο: Ι.Γ.
Princes Bridge, Μελβούρνη
σούρουπο)

4 Replies to “Τα βράδια”

  1. Σούρουπο στην άλλη άκρη της γης…
    Οι λέξεις δραπετεύουν απ’ “της καρδιάς το δισκοπότηρο”συνοδεία “μικρών αγγέλων” συλλαβών,
    μας βρίσκουν έκθαμβους για τη συνάντηση, στου πνεύματος τα μονοπάτια!
    Μ’ ένα ¨δροσόβρεχτο”χαιρετισμό, καλοσωρίζουμε το υπέροχο ποίημά σου, καλή μου Άντρια!

  2. Άντρια καλησπέρα…
    Οι στίχοι σου, ξέχυλοι από θλίψη, αποτελούν μία ωδή στους απολιπόντες (γενικά), αγαπημένους ή μη… γνωστούς ή αγνώστους, και από κοντά και στις τρυφερές ηλικίες… “Τα βράδια”… τότε συμβαίνει ετούτη η απόδραση στα λιμέρια του νου… “η σκέψη δραπετεύει”, για να ακολουθήσει στα άγνωστα πλέον “μονοπάτια” “τα βήματα κάποιων ψυχών” δικών-γνωστών απολιπόντων, που όντως αποχωρίσθηκαν άθελά τους το αγαπημένο “φως”, το φως της ζωής! Ιδιαίτερη θλίψη προκαλεί η ξενιτιά ” των μικρών αγγέλων”στον Κάτω Κόσμο, τον μυριοκαταραμένο Άδη, συνοδευόμενα από “όνειρα”, για να τα “αντανακλά η σελήνη” στους “κύκλους” του ουράνιου Θόλου! Υπέροχη εικόνα, μεταφυσική, δημιουργεί την υπέρβαση, την μαγική απόδραση από την πραγματικότητα στον κόσμο των ονείρων….
    Η τελευταία στροφή αποκορυφώνει την θλίψη καθώς το “δροσόβρεχτο”, ένα αιθέριο, υφασμένο, ονειροφάνταστα, σύννεφο ανάμεσα στ’ αστέρια, ένα συνονθύλευμα δακρύων και συναισθημάτων, μεταμορφώνεται σε ένα ευαίσθητο-λεπτεπίλεπτο ανθοπέταλο, που φτερουγίζει από το γλυκόπικρο ίσως, δισκοπότηρο της καρδιάς!
    Καλογραμμένο και ευαίσθητο Άντρια, προκαλεί τον αναλυτή να το ερευνήσει και να αναδιπλώσει την δομή του… Πιστεύω ότι είναι ίσως το πιο ευαίσθητο από όσα έχω διαβάσει τελευταία στην Διασπορική… Τα συγχαρητήριά μου Άντρια…

  3. Είμαι άραγε
    άξιος να κρίνω αν
    είσαι άξια;

    Όχι βέβαια. Μπορώ να πω, όμως, ότι, και αυτοί οι στίχοι σου έχουν αξία.
    (Εξ άλλου το διαπίστωσαν – και μάλιστα πολύ χαρακτηριστικά και ποιητικά, θα έλεγα- και δύο άλλες, πολύ αξιόλογες κυρίες, ποιήτριες)
    Με την υπόληψη και τους χαιρετισμούς μου
    Άρις Αντάνης

  4. “… των στεναγμών και των δακρύων ανθοπέταλο
    φτερούγισε απ της καρδιάς το δισκοπότηρο…”
    για πού; δε λες…
    Μα οσφρίζομαι τη θλίψη κ τον πόνο…
    μετέχω στον κόπο της ύπαρξης ν ανταποκριθεί…
    χάρη στο ποίημά σου!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *