Οι Λεμονιές του Αρκατζιού

Share

Ζούσαμε στο Αρκάτζι (Αργάκι), λίγο έξω από τη Μόρφου. Το πιο όμορφο σπίτι το είχε ο πάππους μου γιατί ήταν μες στες λεμονιές. Ετρέχναμε , εβγαίναμε πάνω στα δέντρα κι εκρέμουμασταν ανάποδα ,σαν τα λεμόνια. Βλέπω τον θαρρείς με το μακρύ μουστάκι και το ψάθενο καππέλο να ποτίζει. Εκαθίζαμε στον ίσκιο κι ετάιζε μας κατσικίσιο τυρί και ψωμί . Έδειχνε μας να φτιάχνουμε στεφάνια με τους αθθούς της λεμονιάς.

– Λοαργκιάζετε , έλεε μας , πως ούλος ευτός ο κάμπος ήταν βασιλικά χτήματα, όταν την Κύπρον είχαν την οι Ενετοί. Κι εσείς σα βασιλικά να τα έχετε κοκόνες μου αυτά τα χώματα, άμα φύουμεν εμείς.

– Που εν να πάτε πάππου; Εκανονίσετέ τα με τη μάμμη κι έχετε μας το κρυφό;

– Μη φοάσε κορούα μου, είπε μας . Και να φύω, εδωνά θα βρίσκουμαι. Εδωνά ούλοι είμαστε ριζωμένοι.

Σαράντα χρόνια που είμεστε ξεριζωμένοι, κάθε που κόβκω λεμόνι στο φαί, καίει με μια πληγή που δε λέει να κλείσει. Θέλω να πάω στες λεμονιές μας , να κλάψω στες ρίζες τους και να ρωτήξω τον πάππου μου:

– Γιατί αφού μας εμεάλωσες με τους αθθούς της λεμονιάς, εγώ κουβαλώ στο στόμα μου σαράντα χρόνια της νερατζιάς τη πίκρα;

 

Μαίρη Χατζηαντωνίου
Θα ήθελα στους αγαπητούς/ες Κυπρίους/ες

να αφιερώσω το πιο πάνω, που έγραψα
προσπαθώντας να το γράψω στη διάλεκτο σας.
Είμαι Ροδίτισσα και σας νιώθω γειτονιά μου…

5 Replies to “Οι Λεμονιές του Αρκατζιού”

  1. Πανέμορφο κείμενο, που το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό η ντοπιολαλιά που χρησιμοποιείτε.
    Πεζό σαν ποίημα και ποίημα σαν πεζό. Και μου… μύρισε λεμόνι. Αλήθεια σας λέω…
    Άρις Αντάνης

  2. Αυτό το “ποίημα σαν πεζό και πεζό σαν ποίημα” το άφησε σαν μήνυμα η φίλη Ροδίτισσα συγγραφέας.
    Τώρα βλέπουμε ότι η Διασπορική φτάνει κι εκεί που δεν περιμένουμε, στην πανέμορφη Ρόδο. Επίσης να πω ότι η Άντρια κατάγεται από τη Μόρφου όπου ανήκει και το “Αρκάτζι”, άρα έχει διπλή σημασία για μας.
    Τώρα για την αξία του, δεν αμφισβητώ και γι’ αυτό το επέλεξα σαν αξιόλογο λογοτεχνικό πόνημα που ίσως να μην είναι γραμμένο σε ακριβή Κυπριακή διάλεκτο, δεν παύει όμως να είναι ένα μήνυμα συμπαράστασης, ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ένα μήνυμα ανθρωπισμού και φιλίας μεταξύ του βασανισμένου νησιού της Κύπρου και της πανάρχαιας Ρόδου. Το χάρηκα ιδιαίτερα.

  3. Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου επιφυλάξατε να το αναρτήσετε. Στα πλαίσια εργαστηρίου δημιουργικής γραφής από το Λογοτεχνικό Κέντρο Ρόδου , με καθηγήτρια την κ. Λαρδούτσου Ειρήνη, είχαμε ως θέμα το λεμονοδάσος. Σκέφτηκα εσάς όλους με τις μυρωμένες λεμονιές στη Μόρφου που τις στερείστε . Γιατί εσάς;

    Όταν το άδικο το δροσίζει η ίδια θάλασσα,
    όταν ανάβουμε κερί στον ίδιο Άγιο,
    τότε μαζί κοινωνούμε τον καημό
    και μαζί μεταλαβαίνουμε την αγάπη.

    1. H τιμή είναι δική μας.
      Μετά από τέτοια δημιουργική σκέψη που παρουσιάσατε, μετά από τέτοιους μυρωδάτους λεμονανθούς που παρουσιάσατε έπρεπε να καταλάβουμε ότι πρόκειται για σκέψη η οποία περιβάλλεται από θάλασσα, κοινωνεί των αχράντων λογοτεχνικών μυστηρίων και συμπάσχει με τις ανησυχίες των πιο ευαίσθητων χορδών της ποίησης, την αγάπη για την αρετή και δικαιοσύνη.
      Η τιμή είναι δική μας.

  4. Αγαπητή Μαίρη, θα ήθελα να σε συγχαρώ για την πολύ τρυφερή ιστοριούλα σου και την γλώσσα που χρησιμοποιέις… Μου άρεσε. Το πικρό παράπονο αποτελεί στην ουσία την κατακλείδα της αφήγησης και η σύγκριση των εσπεριδοειδών είναι πολύ επιτυχής… Να είσαι καλά και να δημιουργείς.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *