Η Γοργόνα

Share
Μια γοργόνα λιάζεται
Στον βράχο, στην ακτή,
Με τα ξανθά μαλλιά
Λυτά να ανεμίζουν
Να ξημερώσει βιάζεται
στου γαλανού τα βάθη να κρυφτεί
μην της πάρουν τη λαλιά
οι άνεμοι που ορίζουν
τις ζωές των αστεριών,
των νεράιδων, των νυμφών.

Τη ζωή στης θάλασσας τα πλάτη
Δεν θέλει ν’ αποχωριστεί
Και πόδια θνητά δεν χρειάζεται
Αντάλλαγμα γι’ αγάπης μια σταλιά
Μ’ ένα φιλί τα χείλη δεν ανθίζουν
Από κάποιον που δεν νοιάζεται.
Κάλλιο πρίγκηπας μην ξεβραστεί
Ημιθανής στην ακροθαλασσιά
Ποτέ της ναυαγό μη χρειαστεί να σώσει
Στην άγνωστη χρυσή  αμμουδιά.
Στα δίχτυα έρωτα θνητών
Η μοίρα να μη δώσει
Πιότερο θύμα μην πιαστεί
Στα νύχια μαύρων μαγισσών.
Κάλλιο στον ήλιο να λούζει τα μαλλιά
Παρά ν’ ανήκει στο στερέωμα των άστρων.
Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

6 Replies to “Η Γοργόνα”

  1. Αγαπητή μας Ειρήνη, πολύ ωραίο το ποίημά σας για τη Γοργόνα. Δεν γνωρίζω από ποια γοργόνα προέκυψε η έμπνευσή σας, αλλά με άγγιξε γιατί οι λέξεις σας επανέφεραν στη μνήμη όχι μόνο το γνωστό μύθο, αλλά και άλλες… γοργόνες. Πχ είναι μια γοργόνα στο Κίνι Σύρου που έχει δημιουργήσει ό φίλος μου γλύπτης Γιώργος Ξενούλης. Είναι μια σύνθεση που παριστάνει σε φυσικό μέγεθος τη Γοργόνα Παναγιά να κρατάει στην αγκαλιά της το άψυχο σώμα του άγνωστου ναύτη. Ο φίλος μου χάραξε και ένα δικό μου τετράστιχο σε μια μικρή ορειχάλκινη πλάκα
    στη βάση του βράχου, που λέει:
    “Κι εσύ αγνέ και άγνωστέ ψαρά μου,
    που ζεις αιώνια στου βύθους τη μαγεία,
    να ξέρεις πως στο νου μου σ’ αγκαλιάζει στοργικά,
    με υδάτινη απαλότητα, Γοργόνα, η Παναγία.”
    Εκτός αυτού, το ποίημά σας μου θύμισε τη Γοργόνα στον Πόρο όπου ο ίδιος γλύπτης έχει εμπνευστεί, σε στάση αεικίνητη, ενώ πίσω ακριβώς στο βάθος, κάθε ηλιοβασίλεμα φαντάζει η οροσειρά ¨Κοιμωμένη”, ένα από τα φυσικά τοπία που παριστάνουν μια γυναίκα να κοιμάται. Και το ποίημά σας στο στίχο που λέει “από κάποιον που δεν νοιάζεται” χαρακτηρίζει την εγκατάλειψη της Γοργόνας του Πόρου από τη 100% αναγκαία συντήρηση που απαιτούν τέτοια μνημεία. Ειδικά όταν η Γοργόνα έχει γίνει πια σημείο συνάντησης, “a focus point, a meeting of spirits gone, and those to come”
    Ευχαριστούμε
    Με υπόληψη
    Άρις Αντάνης

    1. Αγαπητέ μας Άρι,
      το σχόλιό σας – και σας ευχαριστούμε όλοι πολύ – μας ταξίδεψε στην Ελληνική επικράτεια του κάλλους και της αισθητικής που συναντά με βάση την έμπνευση του καλλιτέχνη τους δικούς μας τυχερούς οφθαλμούς, είτε στη Σύρο, είτε στον Πόρο… Λυπηρή η εγκατάλειψη αυτών των υπέροχων μνημείων, λόγω της έλλειψης πόρων, μα κυρίως λόγω της αδιαφορίας.
      Πράγματι, η γοργόνα ως έννοια, ως ύπαρξη, ως στοιχειό καλό, αναπόσπαστο κομμάτι του υδάτινου τοπίου μα και του μυθικού χωροχρόνου, έχει με τη διττή της υπόσταση εμπνεύσει, μαγνητίσει, ενθουσιάσει και μαγέψει σε όλες της τις παραλλαγές από αρχαίων χρόνων πολλούς λαούς που όργωναν και εξερευνούσαν τις θάλασσες με τα ποντοπόρα πλοία τους, με πρώτους και καλύτερους τους αρχαίους ημών προγόνους. Από τη δική μας γοργόνα του Μεγαλέξανδρου, τη γοργόνα-Παναγιά, τη γοργόνα του Άντερσεν, τα διάσημα και άκρως δημοφιλή γλυπτά που ανέφερες, τόσες οι ιστορίες κι τόσοι οι θρύλοι. Και όλες οι γοργόνες έχουν να διηγηθούν κάποια συγκινητική ιστορία. Μελαγχολικές σαν εκείνη που ψάχνει τον χαμένο αδερφό, σαν εκείνη με το άψυχο σώμα του ναύτη αγκαλιά, σαν του παραμυθιού που της πήραν τη λαλιά και έχασε την αιώνια αγάπη, στοργικές σαν εκείνη που σώζει το ναυαγό και τον ψαρά “με υδάτινη απλότητα”, όπως τόσο εξαίρετα αναφέρεται στην πλάκα που σκάλισε ο γλύπτης με τους υπέροχους στίχους σας… Όσο για το κάθε ποίημα, πολλές οι αναγνώσεις, αμέτρητες οι ερμηνείες. Χαίρομαι που συνταξιδεύουμε νοερά στα πελάγη παρέα με μια -όποια – γοργόνα, που σαν ο ήχος του πελάγους να την καλεί να λάβει πλέον τις αποφάσεις για το μέλλον της.

  2. Αγαπητή μας Ειρήνη, μετά το δικό σας σχόλιο, σας δηλώνω:
    Τρανός μου άθλος,
    η φορά που μπόρεσα
    και σιώπησα.
    ΑΑ

    1. Αγαπητέ μας Άρι,
      σας αφιερώνω με αγάπη και ιδιαίτερη εκτίμηση μια υπόκλιση για τα υπέροχα σχόλιά σας… Είθε πάντα να συνταξιδεύουμε όλοι με τους στίχους μας και να αλληλο-εμπνεόμαστε…

  3. Με ταξίδεψε η γοργόνα σου ,καλή μου Ειρήνη, με παραμύθιασε…άδειασε τους ωκεανούς, μες στη φτωχή παλάμη,έσωσε μ’ένα της φιλί, τους ναυαγούς καημούς κι απ’
    “τις ζωές των αστεριών”μου χάρισε ένα ποίημα…
    “Κάθε ταξίδι, ένας θνητός
    σε βράχο αγναντεύει,
    μιά του γοργόνα-Παναγιά,
    στα βάθη της ψυχής”
    Σ’ευχαριστώ για την έμπνευση ,καλή μου!

    1. Αγαπητή μας Τζένη,
      πόσο σε ευχαριστώ για τα γλυκά λόγια σου και που μου αποδίδεις την έμπνευση των εξαίρετων στίχων σου.. Πιο πολύ από όλα όμως σε ευχαριστώ για την κατάθεση του δικού σου ποιήματος, που μας ανοίγει και μια νέα οπτική, εκείνη της εικόνας του ταξιδιώτη που φυλάει ευλαβικά μια Γοργόνα-Παναγιά εντός της ίδιας της ψυχής!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *