Η γειτονιά μου η Καστρινή

Share

Η γειτονιά μου η Καστρινή
Τ’ ήταν εκείνη η γειτονιά…
Η γειτονιά η μαγική
πού ‘χε δικά της σύνορα
τον φωτεινό ορίζοντα
όλη ζωή και νιάτα!

Σοκάκι του γκαλντεριμιού
στου Κάστρου τα ισκιώματα
και στις χτισμένες τις αυλές
στις γρανιτένιες σκάλες
με τη γραμμή την κάτασπρη
την ασβεστοκαμωμένη…
Όλα στη λαμπρογειτονιά
των παιδικών μου χρόνων.

Στα δυο τζαμιά, νεκρά
-Αγαρηνού μνημούρια-
στις μπάλες της φοβέρας
ανθήσαν και απανθήσανε
βλαστάρια ελληνικά.

Το γιασεμί, τ’ αγιόκλιμα
το ροζακί τριαντάφυλλο,
μπουκέτα στον ανήφορο
σκαρφάλωμα ομορφιάς
και το μελισσοπαιδολόγι
μεθούσε στ’ άρωμά τους.

Κορίτσια, αγόρια στη σειρά
-ποιος νοιάζονταν στ’ αλήθεια;-
όλα είμαστε ισότιμα
καθόμαστε παρέα
και το μελισσοβότανο
μοιράζαμε ωραία.

Μ’ αστεία και με σοβαρά
τη γειτονιά κουφαίναμε
και πλάθαμε ανέμελα
στο παιδικό υφάδι
την ευτυχία της ζωής
με γέλια και με μυστικά.

Κανείς μας δε γνοιαζότανε
το κρύο ή τη ζέστη
ο άνεμος της άνοιξης
ήταν παντοτινός.

Και παίζαμε… και παίζαμε…
μεσ’ τη ζωή τριβόμαστε
παρέα μεγαλώναμε
παιδιά τρελά, αγνά παιδιά
όλα μια οικογένεια.

Χαιρόμαστε, γελούσαμε
τα σύννεφα αψηφούσαμε.

Ο χρόνος λες και έκλεινε
τα μάτια νυσταγμένος
μπροστά στην ευτυχία μας
και στην ανεμελιά μας.
Κι αυτός θαρρώ χαιρότανε
θαρρώ κι αυτός λυπότανε
που όλα εξελίσσονταν
στη φυσική πορεία τους!

Περνούσαν έτσι οι μέρες μας
περάσανε τα χρόνια
χαμπάρι δεν το πήραμε
πως φεύγαν τα παιδάτα…

Στις λιποθυμισμένες τις πρασιές
στ’ αγιόκλιμα την ομορφιά
στου γραβανιού την αρχοντιά
στου γιασεμιού το μύρο
γεννήθηκα, αναστήθηκα
κι αγάπησά σας Γιάννινα!..

Θυμάμαι τώρα στα όνειρα
τα χρόνια στην παράδεισo!

Πιπίνα Ιωσηφίδου Έλλη

8 Replies to “Η γειτονιά μου η Καστρινή”

  1. Εξαιρετικό ποίημα Πιπίνα. Ταξίδι στα περασμένα, τα παιδικά χρόνια που νοσταλγικά έρχονται στα όνειρά μας και μας συντροφεύουν…

    1. Είναι αλήθεια ανεξίτηλες οι μνήμες των παιδικών μας χρόνων, ίσως γιατί εκτός του ότι η μνήμη των παιδιών είναι τρομερή αντέχει στο πέρασμα των χρόνων… Και δοξάζω τον Θεό που οι δικές μου ήταν τουλάχιστον υπέροχες!

  2. Όμορφο το ποιημά σου ,Πιπίνα μου,μας θυμίζει ακριβώς ,οτι η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η γειτονιά της παιδικής μας ηλικίας,
    “στου γραβανιού την αρχοντιά στου γιασεμιού το μύρο!”

    1. Γεια σου Τζένη μου… Γιαννιώτισσα (με καταγωγή από το Αμόριο πάντα) γεννήθηκα και τέτοια θα πεθάνω τελικά, κι ας ζω τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου στην Αυστραλία!
      Τέτοιες απλές και χαριτωμένες ομορφιές σαν εκείνες που γνώρισα στην πόλη που γεννήθηκα, δεν απαντούν εδώ… σε ετούτη την μεγαλούπολη που έχει μεν αξεπέραστες ομορφιές, αλλά τους λείπει εκείνο το απλό και ταυτόχρονα τόσο “χορταστικό και εύγευστο”, αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι!

  3. “χαμπάρι δεν το πήραμε
    πως φεύγαν τα παιδάτα…”
    Κι εκεί αρχίζει η νοσταλγία,
    που όμως όταν περιγράφεται ποιητικά
    φέρνει δάκρυα στα μάτια,
    χαμόγελα στα χείλη
    κι αναστεναγμούς στις καρδιές…

    1. Έτσι καλή μου Δέσποινα… Σε ευχαριστώ που έσκυψες πάνω από ετούτους τους “ακριβούς” μου στίχους!

  4. Και θα ήθελα να ευχηθώ σε σας και σε όλους τους φίλους της Διασπορικής, χρόνια πολλά, επί τη ευκαιρεία της υπέροχης επετείου της 28ης Οκτωβρίου! Ζήτω η Ελλάδα μας… Ζήτω το αθάνατο Έπος του 1940! Ζήτωσαν οι Ήρωες που το έκαναν αθάνατο!

  5. Εκείνη ή εκείνος που φυλάγει τις παιδικές εικόνες στη μνήμη ,στη ψυχή…μένουν πάντα ΝΕΟΙ!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *