Καρδιά μου πώς αντέχεις;

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη
Σύδνεϋ, 17/11/16

Τ’ άστρα θωρούν την αδελφή τους
‘Γη’.
Κάτω από την ατμόσφαιρά της
την Θολή,
-προδίδει αναθυμιάσεις-
Σπινθηρίζει αέναα…

Σ’ ετούτο το
από Βελούδο Σύμπαν,
ξενίζει η τέτοια δραστηριότητα.
Η Πούλια κι ο Αυγερινός σιωπούν!
Ο Στησίχορος δεν βαρέθηκε να ποιεί
ο Ήλιος, κρατά την Απολλώνια
Άρπα του… και περιμένει.
Η Μικρή και η Μεγάλη Άρκτος
εξακολουθούν να παίζουν,
η Άρτεμις σαϊτεύει αερικά…

Δεν είναι ώρα συλλογισμού
Ετούτη έδυσε πριν…
Ούτε στιγμή αναθεώρησης.
Ετούτη επαναλαμβάνεται
πριν, τώρα, μετά…
Οι Λύσεις κρέμονται τσαμπιά
στο δένδρο της Σοφίας
όμως ο Νους αέναα παραστρατεί
αέναα παραπαίει!

Καρδιά μου, πώς αντέχεις;

Στο αστεροσκοπείο
ο μέγιστος φακός παρατηρεί
το άστρινο κουτσομπολιό
και θλίβεται,
«κι εδώ συμβαίνουν τα ίδια!»
Όμως…
Δεν είναι των στιγμών
η πεπαλαιωμένη συνήθεια
αστέρων τε και ήλιων…
Κοίταξε τον αείποτε θόλο
ως να’ναι η τελευταία σου ματιά…
Ρίξε την ευχή στο πηγάδι της Γνώσης
και ακούρμα!

Είμαστε σκονίδια του
αείποτε βελούδινου Θόλου.
Άστρινη ύλη, τύρφη…
Οι κόκκοι που αιωρούνται
στο φεγγαρίσιο φως,
-όμοια πυγολαμπίδες-
είναι Νηρηίδες… αποπλανημένες…
μιας πέραν εποχής!

Ψυχή μου, ας είμαστε αληθινοί…
Ας κάνουμε μια ευχή
τώρα που το αστέρι αποφάσισε
να ασκηθεί…
Ας μην χανόμαστε…
σαν την Πούλια και τον Αυγερινό!
Ίσως… συναντηθούμε
για το φιλί, την αγκαλιά,
για την λιπόψυχη στιγμή
απαγορευμένης αντάμωσης.
Δεν είμαστε άστρινες ζωές
ούτε ήλιοι ψυχής
Για να χαρούμε την πιθανή αιωνιότητα!

4 Replies to “Καρδιά μου πώς αντέχεις;”

  1. Ένα υπέροχο ποίημα αστρικών συναντήσεων με την πολύπαθη ψυχή τ’ανθρώπου, που….θαρρώ πως είναι κι αυτή καμωμένη απ’την ίδια αστρόσκονη του σύμπαντος κι έχει δικαίωμα να χαρεί
    την “πιθανή αιωνιότητα”…μέσα σ’ένα ποίημα, ένα τραγούδι, ένα λουλούδι, μια προσευχή!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Τζένη. Δεν έχω αλήθεια λόγια περαιτέρω… Αισθάνομαι παγιδευμένη σε ένα άχαρο κενό όπου οι συλήψεις ζούνε για να διαφεύγουν τελοκά, όμοια με ταχύτατους κομήτες….

  2. Είμαστε τυχεροί που μέσα σε δύο μέρες:
    α/Ακούσαμε μια ομιλία, στο ίδρυμα Νιάρχου
    β/Διαβάσαμε στίχους, στη Διασπορική
    που υμνούν την πατρίδα μας, την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας, αλλά ταυτόχρονα μας θυμίζουν ότι πρέπει επιτέλους να αποβούμε αντάξιοι του μεγάλου ονόματος που σύρει η χώρα αυτή, η οποία διασύρεται παταγωδώς και πανταχόθεν.
    Και μόνο οι Έλληνες που ζουν μακριά της, αλλά και κάποιοι ξένοι Υψηλοί, τολμούν πλέον να παιανίσουν χωρίς φόβο- μην παρεξηγηθούν από τους ανθέλληνες- το “Ζήτω η Ελλάς”.
    Πιπίνα, τα ωραία σου λόγια ήρθαν σαν επιστέγασμα στον ωριαίο λόγο του Ομπάμα.
    Κρίμα που χρειάστηκαν πάλι τα Αρχαία μας, για να σταθούν ίσα και πάνω από σημερινές ξένες προσωπικότητες. Κρίμα που αυτές οι γιγάντιες προσωπικότητες συνεχίζουν το Ελληνικό πνεύμα, αφού τα σημερινά τοπικά μυρμήγκια, σκορπίζονται φοβισμένα – και βουβά- μη τους πατήσουν.
    Και μόλις φύγει ο μεγάλος Ξένος, ξαναβγαίνουν από το χώμα και συνεχίζουν ακάθεκτα να αλληλοσυγκρούονται στην ατέρμονα αντίθετη πορεία τους, ένθεν και ένθεν, προς το τίποτα.
    Μόνο η ποίηση και μουσική, κατά την γνώμη μου, αντιστέκεται ελπιδοφόρα, στα ψυχοφθόρα απέλπιδα βήματα των Εφιαλτών, που δυστυχώς δεν παύει να γεννά, σε κάθε εποχή, αυτός ο ονειρεμένος τόπος.
    Σε ευχαριστούμε Πιπίνα για τους εξαίσιους και συμβολικούς στίχους σου.
    Με τιμή
    Άρις Αντάνης

    1. Άρι, καλησπέρα…. Ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Αν και γνωρίζουμε μάλλον καλά τι συμβαίνει στην υφήλιο και δη στην Ελλάδα μας, δεν φαίνεται οι “Ελληνάδες”, όπως αποκαλούσε ο Ν. Καζαντζάκης τους συμπατριώτες μας στην Ελλάδα μας να μπορούν να κατανοήσουν το μέγεθος της απογοήτευσης που αισθάνονται κάποιοι άνθρωποι που αγαπούν την Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς συγκυρίες δεν ευνοούν την ελληνική πραγματικότητα, το μεγαλύτερο πλήγμα που δέχεται η χώρα μας είναι η πολύτιμη κυρία που αποκαλείται σύμπνοια… όπως τονίζεις κι εσύ για τους “Εφιάλτες” και τους μη… φοβάμαι πως η ευθύνη ανήκει ισομερώς σε όλους μας. Ως είναι γνωστόν οι Ισλανδοί αν και σε παρόμοια θέση πολύ πριν… κατόρθωσαν με την “σύμπνοια”, την από κοινού όλων συνεργασία, την ένωση όλων και την από κοινού απόφαση, να πετύχουν ως προς την σωτηρία τους από το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν. Ίσως να βοηθά και το…. κλίμα! Δεν ξέρω… ο Έλληνας είναι τόσο θερμόαιμος που τελικά καταφεύγει στην παρηγοριά των συναισθημάτων, στην θρησκεία ίσως και ποτέ στον κοινό ορθολογισμό! Τα λέμε καλέ μου φίλε αλλά… φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *