Αδυσώπητη πόλη…

Share

Περπατώ στους λυπημένους δρόμους,
στη σιωπή των ρείθρων,
στην άγονη πλατεία των συναντήσεων.
Φάλτσοι αγώνες…
μετέωροι προορισμοί
κι ένας ανήφορος, σκοτάδι…
Χάσκουν οι ώρες, σε βιτρίνες άδειες,
σε κόκκινα ερωτηματικά,
σε μάτια κλειστά …
Σκοντάφτουν τα βήματα στην
άστεγη μοναξιά…
Χαμόγελα εδώ κι εκεί ,γυρεύουν  χείλη,
να κουρνιάσει η απαντοχή τους.
Πέρα η πόλη, σαρκάζει
την πολυτέλεια των αιώνων,
τον πολιτισμό στα μάρμαρα,
τη φτώχεια στις τρυφερές  παλάμες…
Κι η μόδα, αφέντρα,
γυρνάει με τρύπια παντελόνια,
σε άσκεφτα γόνατα,
στην άδολη καρδιά ,που ονείρεται…
Περπατώ ή…
σέρνομαι στις άμοιρες σελίδες..
μ’ένα κόμπο ελπίδας, σύντροφο!

Τζένη Κουφοπούλου

4 Replies to “Αδυσώπητη πόλη…”

  1. Πόσο αληθινό, Τζένη μου! Εξαιρετικό ποίημα με μεγάλες αλήθειες ! Πικρές αλήθειες! Αλλά εμείς, όπως πολύ όμορφα και σωστά το θέτεις, βαδίζουμε στο μέλλον “…με ένα κόμπο ελπίδας σύντροφο”.

  2. Σ’ευχαριστώ πολύ, Ελένη μου, μια ρανίδα ελπίδας…είναι κι επικοινωνία μέσω της τέχνης….εύχομαι!

  3. Σ’ευχαριστώ και πάλι, καλή μου Αθηνά! Με συγκινεί αυτη η αδιάστατη, σιωπηλή επικοινωνία , με τους ποιητές!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *