Ο γείτονας γνωρίζει

Share

Ροδιές κατάφορτες λυγίζουν καθώς σείονται,
στημένες πίσω από τους πλεγμένους φράχτες,
φυλακίζονται στα μισοπεσμένα ψήγματα της μνήμης
θέλοντας να την πνίξουν.

Οι λασπωμένοι δρόμοι ελίσσονται αδιάβατοι
σαν η νεροποντή φτάσει απρόσμενα,
δέκτες της θύμησης μιας άγνωστης μάνας
με βήμα γοργό να τους διαβαίνει.

Τα τρυφερά χρόνια που πέρασαν
κι αντίπερα στα ρόδια που συνέχεια κοκκινίζουν,
μιας μεσογειακής χλωρίδας
κάτασπρα τριαντάφυλλα στο διάδρομο ευωδιάζουν.

Δυο καφετιά μάτια σήμερα ξαναθυμήθηκαν.
Η κουρασμένη τους ματιά αγνώριστη
πρόβαλε ανύποπτα στην ηρεμία του χωριού
πίσω από την μανταλωμένη πόρτα…

Καλή σου νύχτα μάνα!

Ο γείτονας απέναντι γνωρίζει.

Ιάκωβος Γαριβάλδης
Αφιερωμένο στην πολυαγαπημένη μου μητέρα
που τη χάσαμε Ιούνιο 2016

5 Replies to “Ο γείτονας γνωρίζει”

  1. Αγαπητέ μας Ιάκωβε,
    Σπεύδω να σε συναντήσω στους στίχους σου και να σε ευχαριστήσω που αναμόχλευσες τις θύμησές μας. Αντί για άλλο σχόλιο θα παραφράσω τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη που νομίζω πως ταιριάζουν με τους στίχους σου και να ευχηθώ σε σένα την οικογένειά σου και όλα τα μέλη της Διασπορικής να υπάρξει υγεία και ποίηση για το 2017, και να πρυτανεύσει, επιτέλους, αυτό που ίσως θεωρείται το ευκολότερο πράγμα, αλλά προφανώς δεν είναι: Κοινή λογική.
    Άρις Αντάνης
    “Ποίηση είναι να σκαρφαλώνεις σε μια φανταστική ροδιά για να κόψεις ένα αληθινό ρόδι…” Τάσος Λειβαδίτης (20//4/1922-30/10/1988)

  2. Kαλέ μου Ιάκωβε, με το υπέροχό σου ποίημα,σείονται οι κλάδοι της ροδιάς εντός μας…εμπνέοντάς με να σου ευχηθω από καρδιάς ποιητικά, ευωδιαστά,τούτες τις γιορτινές στιγμές…
    “Όσα τα σπόρια του ροδιού ναν’τα δικά σας χρόνια,
    οι λέξεις και τα χρώματα και οι ευχές των άστρων
    πάντα με κόκκινο η ψυχή να ραίνει τις στιγμές
    πάντα με ένα γλυκό χυμό τα λόγια να μελώνουν …”
    Εύχομαι σε όλους τους φίλους της Διασπορικής, καλή χρονιά
    με έμπνευση και όνειρα!
    Τζ.Κ

    1. Αγαπητοί μου φίλοι, Άρι, Τζένη, Γιώτα, Πιπίνα
      Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας, την αγάπη και συμπαράστασή σας. Δίχως φίλους ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιζήσει. Ο Αριστοτέλης είπε κάποτε: “Κανένας δεν θα επέλεγε να ζει δίχως φίλους”.
      Να είστε πάντα καλά και σας διαβεβαιώ πως η Διασπορική χρωστά πολλά στο χρόνο που διαθέτετε να επικοινωνείτε.
      Με πολλή εκτίμηση

      Ιάκωβος

  3. Σήμερα επισκέφθηκα τον ποιητή-φίλο, Γ.Λ., που πάτησε στις 6 Δεκεμβρίου τα ενενήντα του… Ο ποιητής διατηρεί έναν όμορφο κήπο -διαπίστωσα πάνω του τα αχνάρια της ηλικίας του… δις!- και μια ροδιά κοντούλα ολοπράσινη, του χάρισε για την αγάπη του, λίγα αλλά πανέμορφα ρόδια, ροδοκόκκινα με εκείνο το διασπασμένο ενίοτε κάκκινο ενδεικτικό ροδιάς… ενώ κάπου ξεθώριαζε προς το πορτοκαλί! Δεν ξέρω γιατί το πρόσεξα ετούτο ιδιαίτερα… Ίσως γιατί η ροδιά που κουβαλά τα αμέτρητα παιδιά της στον καρπό της, είναι ένα ιδιάζον φρούτο, και σχετίζεται με ετούτο που αποκαλούμε “πανσπερμία”!
    “Στα τρυφερά χρόνια που πέρασαν
    κι αντίπερα στα ρόδια που συνέχεια κοκκινίζουν,
    μιας μεσογειακής χλωρίδας
    κάτασπρα τριαντάφυλλα στο διάδρομο ευωδιάζουν.” Το τοπίο της μεσογειακής ζώνης, που συμπληρώνεται με τα λευκά τριαντάφυλλα… σύμβολο αγαθού φωτός και αγνότητας που συχνά στολίζουν στεφάνους ή προσφέρονται σε ένδειξη σεβασμού! Η μητέρα πάντα το σύμβολο της αμάλθειας… της παραγωγής πολλών αγαθών… της ένδειξης της αγνότητας, ως προς την άδολη αγάπη της στα παιδιά της… Οι στίχοι σου συγκνούν αγαπητέ μου Ιάκωβε… Σου εύχομαι παρόμοια δημιουργική πανσπερμία… Ο χρόνος που λήγει σε “εφτάρι” ας είναι φορτωμένος ρόδια και λευκά τριαντάφυλλα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *