Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά

Share

Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά, ωδές στη φύση

To ΟΚΤΩ και ΔΥΟ είναι ένας υπέροχος αριθμός

Πρόλογος

Δεν γνωρίζω τι είναι κείνο που μας έδωσε την ιδέα να κάνουμε αυτό το αφιέρωμα, ειδικά εφόσον σαν άνθρωποι του γραπτού λόγου που θέλουμε να πιστεύουμε ότι μας διέπει η λογική και η λογική αυτή προστάζει να μην πιστεύουμε σε ψήγματα της φαντασίας, της προκατάληψης, της μαντείας ή του αορίστου. Είναι όμως ευχής έργο το ότι καταφέραμε να συνδράμουμε σε μια προσπάθεια επίκλησης ενδιαφερόντων που μας αντιπροσωπεύει, εφόσον όλοι αγαπήσαμε και όλοι αγαπηθήκαμε κάποτε. Η ίδια συγκυρία με το αφιέρωμα ακριβώς δυο χρόνια πριν. Εσείς μπορείτε να κρίνετε αν πετύχαμε να αγγίξουμε τα πιο λεπτά σας συναισθήματα.

Αγαπηθείτε όπως τα παιδιά με τα αγνά εκείνα συναισθήματα που θυμάστε γιατί ο έρωτας είναι το αποκούμπι της απελπισίας και η απελπισία είναι και έλλειψη του έρωτα.

O Πλάτωνας έλεγε:

Από όλα τα πράγματα που ανήκουν στον κόσμο του πνεύματος,
μόνο η ομορφιά είναι αυτή που μπορεί να δει κανείς με ευκολία, εδώ κάτω.
Μπορούμε βέβαια να διακρίνουμε και τη σοφία, αλλά σχεδόν πάντοτε με κάποια ασάφεια.
Την ομορφιά όμως τη βλέπουμε με απλότητα, όποιοι κι αν είμαστε και δεν έχουμε ανάγκη να εκπαιδευτούμε για να την αγαπήσουμε.
Κι επειδή η ομορφιά ανήκει στον κόσμο του πνεύματος (είναι βέβαιο αυτό), απαιτεί λατρεία, αντί να διεγείρει επιθυμία.

Ένας από τους συμμετέχοντες ποιητές εδώ πολύ σωστά είπε ότι “…αδικούμε τον Έρωτα, αν τον γιορτάζουμε μια φορά το χρόνο”. Και η δική μας απάντηση είναι ότι ο έρωτας ίσως εορτάζεται μια φορά το χρόνο δημοσίως, ο πραγματικός έρωτας όμως εορτάζεται όσο πιο συχνά αντέχουν οι επιθυμίες μιας τρυφερής “παιδικής” συνεύρεσης…

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους συμμετέχοντες συγγραφείς τότε και σήμερα… 

Ποίημα 1

Δεκατέσσερις Φλεβάρη

Άρις Αντάνης

Please Login or Register to see the link.

Έπαψες να περιμένεις
πια, τον Άγιο Βαλεντίνο,
για να νιώσεις τις δονήσεις,
αφού άδικα επιμένεις,
την αγάπη που σου δίνω,
να τη δέχεσαι με αρνήσεις.
(Θέλεις να με βασανίσεις.)
Δεκατέσσερις Φλεβάρη,
ζευγαρώνουν τα πουλιά,
πόσο ταιριαστό ζευγάρι
είμαστε κι εμείς, παλιά!

Θα’ θελα αυτό το βράδυ
μιαν υπέρβαση να κάνω
και μου ήρθε μια ιδέα:
να σε σφίξω στο σκοτάδι
και, στο χέρι σου επάνω,
ν’ ακουμπήσω μια ορχιδέα.
(Σαν ιδέα ειν’ ωραία.)
Δεκατέσσερις Φλεβάρη
και δεν νοιάζεσαι σταλιά,
έλα κάνε μου τη χάρη,
να μου δώσεις δυο φιλιά.

Τα μεσάνυχτα θα πάρω
την κιθάρα κι ένα φίλο,
να σου πω δυο τραγουδάκια.
Όμως μάζεψε το “Χάρο”,
τον τεράστιό σου σκύλο,
μη μας κάνει κομματάκια!
(Έλεος στα φιλαράκια.)
Δυο τρελοί στη φεγγαράδα,
το παντζούρι σου κλειστό,
κι εμείς κάνουμε καντάδα
στο σκυλί σου το πιστό!

Πρέπει νά’ βρω άλλη λύση.
Λέω ν’ αφήσω ένα γράμμα
πάνω στ’ αυτοκίνητό σου
κι αν η μάνα σου το σκίσει,
εν τω άμα και το θάμα,
μήνυμα στο κινητό σου.
(Και το κρίμα στο λαιμό σου.)

Δεκατέσσερις Φλεβάρη,
ζευγαρώνουν τα πουλιά,
μα εσύ ξέχασες τον… Άρι
κι άλλον έχεις αγκαλιά…[]

Ποίημα 2

Βιάζομαι ν’ αρπάξω το σύννεφο

© Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)

Βιάζομαι ν’ αρπάξω το σύννεφο
για νά’ ρθω να σε βρω…
Στο λέω: δε φοβάμαι
να κονταρομαχήσω
με τον Ηλιάτορα
ή ν’ αγκαλιάσω τη βροχή.

Θα πετάξω κοντά σου
βαστώντας στην παλάμη
αστερία
-μου τον δώρισε
η καλή μου η Γοργόνα-
και θα τον αποθέσω
κορώνα στα μαλλιά σου…
σα θα βρεθούμε.

Όχι δε θα φιλήσω
τα κοράλλια σου
που πληγώνουν
που ματώνουν.
Μήτε των ματιών σου
τους αστέρες
θα γλυκοκυττώ…
Τα χέρια σου
τα πυρωμένα
θέλω να δροσίζω
κι εκείνα να φιλώ
όσο μπορώ!

Από την ποιητική συλλογή: Μοίρα μου Αρμούρισσα!

Ποίημα 3

Ερωτικό… άτιτλο

Δημήτρης Γ. Ζαχαρόπουλος

Please Login or Register to see the link.

Όταν της καρδιάς μου το σκίρτημα,
φτάσει ν’ αγγίξει τον ήλιο της ψυχής σου,
θα αστράψει το πνεύμα του έρωτα,
θα γίνει δώρο της αλήθειας μας!

Ποίημα 4

Ωδή στον Έρωτα

Τζενη Κουφοπούλου

Με όσο φως μπορώ να μεταγγίσω απ’το Αιγαίο στα μάτια σας!

Έρχεται άσπιλος σαν οπτασία
ντυμένος τα λευκά και τ’άστρα,
ακροπατώντας της ψυχής τα μονοπάτια,
ήσυχα, απλά
μη τύχει και ξυπνήσει
τα χρόνια που μέσα τους
άραξε η ζωή!
….Και μένει άσαρκος κυβερνήτης
της έρημης χώρας, που όρισε εντός μας
τα γιατί και τα πότε…
χέρι αόρατο ,τρυφερό,
που άλειψε τις πληγές,
αμβροσία και νέκταρ,
θεών επίγειων.
…Και αλητεύει πάνω στη σάρκα
την ανύποπτη,
και σαρώνει τα κιτρινισμένα φύλλα
της φθινόπωρης ψυχής
κι απιθώνει το βλέμμα του
στον ίσκιο της ηδονής του,
ανίκητος, αγύρτης του πεπρωμένου μας!
Καλέ μου Έρωτα,
σοφέ μου Τειρεσία…
προαναγγέλεις μέσα μας
χαμό κι ανάσταση,
ελπίδα κι εκτίναξη
του ορίου της φυγής
στην θεϊκή αθανασία!
Καλέ μου Έρωτα,
νοηματοδοτείς το επέκεινα της μοναξιάς
και το ενθάδε της σιωπής μας!!

Ποίημα 5

Επίγνωση

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Please Login or Register to see the link.

Όταν ήρθες
Ένα αραχνοΰφαντο διάδημα
Στόλισε το κεφάλι μου
Καμαρωτή
Παράβλεψα
Το αμάρτημα των προπατόρων μας
Καμαρωτή
Ασπάσθηκα
Το θαύμα της Γέννησης
Χωρίς τύψεις
Χωρίς υποκρισία
Χωρίς ματαιοδοξία
Χωρίς υστεροβουλία
Χωρίς μεμψιμοιρία
Μόνο από ένστικτο .

Ποίημα 6

Φεβρουάριος

Άρις Αντάνης

Και αν φλεβίσει,
η μυγδαλιά θ’ ανθίσει.
Ωδή στη φύση!…

Ποίημα 7

Φιλί του Φλεβάρη

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Μιμήθηκαν αμυγδαλιές τις ακακίες
κι οι γλάροι βούτηξαν για ψάρια στα βαθειά
ξεχύθηκαν τα χρώματα στους κάμπους
κι η αγάπη ξύπνησε νωρίς τα γηρατειά.

Σε κοίταξα στα μάτια ‘κόμη μία
κι άνοιξα το παράθυρο η άνοιξη να μπει
πέρασε η ζωή μας σαν ταινία
κι ο έρωτας ακόμη επιμένει στο σκαλί.

Ποίημα 8

Αν είσ’ εσύ

Άντρια Γαριβάλδη

Please Login or Register to see the link.

Ξυπνώ και πάλι
Κι ακούω τη βροχή
Να ποτίζει ακούραστη τον κήπο μας

Ξυπνώ και πάλι
Κι αισθάνομαι την πρωινή δροσιά
Να σιγοψιθυρίζει τα λόγια της ψυχής

Ξυπνώ κι ακούω τα πουλιά
Να τραγουδούν
τον πρωινό σκοπό της μέρας

Ξυπνώ
Κι αισθάνομαι την υγρασία των ματιών σου
Να ζωγραφίζει τον ορίζοντα

Ξυπνώ
Κι αφουγκράζομαι την ανάσα σου
Να τυλίγει το σώμα μου

Ξυπνώ και βλέπω το στήθος σου
Ν’ αναπνέει την ανάσα της στιγμής

Γιατί είσ’ η αιώνια ανατολή των ονείρων μου
Η ασίγαστη σιγή την νιότης μου
Η ατέλειωτη παραλία των ονείρων μου

Βλέπω, κι ακούω κι αφουγκράζομαι
Τη λάμψη σου!

Ήρθε και πάλι ο Άγιος Βαλεντίνος
Με το σημειωματάρι των στοχασμών
Και τούτη τη χρονιά
Κρατώντας στην παλάμη του
Τον χτύπο της καρδιάς
Για να ευχηθεί
Μέρα καλή
Μέρα χαμόγελου
Χαρές γεμάτη!

Πεζό 1

Puerto Habana. Το κορίτσι της Μαλεκόν

Σωτήρης Μπουλντούμης

Βλέποντας την απροθυμία του η Βικτώρια, απέφυγε να ρωτήσει περισσότερα. Εκείνη τη στιγμή δεν την ένοιαζε και πολύ το μυστικό που έκρυβε, όσο η ελευθερία, που της είχε χαρίσει. Για να την νιώσει καλύτερα ρούφηξε το θαλασσινό αέρα με δύναμη και άνοιξε τα χέρια της σαν να ήθελε να πετάξει. Μετά του έδειξε ψηλά τον ουρανό και τ’ αστέρια.

“Μ’ αυτά βρίσκετε το δρόμο σας στην ερημιά του ωκεανού;”, τον ρώτησε. Ήθελε να φέρει την κουβέντα στο αγαπημένο της θέμα. Να πάρει από τον άνθρωπο της θάλασσας την αύρα και το άρωμα των ξένων τόπων.

“Μ’ αυτά και με άλλα”, είπε ο καπετάνιος.

“Τα γνωρίζεις καλά λοιπόν! Πρέπει να είναι κάτι σαν φίλοι σου”, είπε συνεπαρμένη εκείνη. Η λαχτάρα της τον εντυπωσίασε. Τον κοιτούσε με δίψα στα μάτια, σαν να περίμενε να της πει νέα από ένα χαμένο αγαπημένο. Κι αυτός δεν της χάλασε το χατίρι. Σήκωσε το χέρι του ψηλά στον ουρανό και τραβώντας νοητές γραμμές από αστέρι σε αστέρι την ταξίδεψε στον Βέγα, τον Αλντεμπαράν, τον Μπετελγκέζ και τον Μπελατρίξ, και πολλά άλλα αστέρια και αστεράκια, το καθένα με τη δική του συναισθηματική σημασία για τους ανθρώπους της θάλασσας.

“Τι να υπάρχει πιο πέρα από κει;”, τον ρώτησε συνεπαρμένη εκείνη.

“Η αγάπη”, της είπε αυθόρμητα ο καπετάνιος. Η απάντησή του την εντυπωσίασε. Κατέβασε τα μάτια της από τον ουρανό και τον κοίταξε με συγκίνηση. Παιδευόταν πολύ καιρό να βρει ένα τρόπο, ένα σχήμα, μια διάσταση για ν’ απεικονίσει στον ζωγραφικό της καμβά την αγάπη. Κι αυτός της έδωσε την ιδέα. Έτσι έπρεπε να είναι η αγάπη. Σαν το άπειρο που τους περιέβαλε.

Πεζό 2

Θυμάσαι

Δημήτρης Κεφαλλίδης

Please Login or Register to see the link.
Ήταν θυμάσαι βράδυ σεληνόφωτο καθώς σμιγμένοι σ΄αλώνι  αργυρόχρυσο τα ξέπλεκα σγουρομαλλιά σου φιλούσα και τα χνουδάτα μας τα όνειρα,  έργα γινόντουσαν μές τη λάγνα σου αγκαλιά. Κι έγυρνα ράθυμα θυμάσαι στα σμηλεμένα στήθεια σου, γοργά-γοργά π’ ανάδευε ξέφρενων ωρών η προσμονή.
 
Κι΄αφηνόσουν, θυμάσαι, άψυχο λουλούδι στων χειλιών μου τη φλόγα και μ΄έσφιγγες όλο και πιο πολύ σιμά σου  και με τα φιλιά σου μ΄ερωτομεθούσες.
 
Το νυχτοπούλι μες τις λυγαριές γλυκαναστέναξε, σαν άκουσε τον όρκο πως παντοτεινά δικιά μου θάμενες, θυμάσαι πως απόμεινε βουβό, της προσευχής μας την άγια στιγμή να μην ταράξει;
Ήτανθυμάσαι βράδυ σεληνόφωτο κι΄ήσουνα τότε χλωμή παιδούλα κι΄όμως στα στήθεια σου χόχλαζε ο πόθος μικρούλα και το τραγούδι το παναιώνιο, τ΄ατέλειωτο καλα το ψέλναν τα δικά σου χείλη… αν το θυμάσαι.

Ευχόμαστε να χαρείτε το τραγούδι ‘Valentine’ της Ross Ching όσο κι εμείς, τραγουδάει η Kinna Grannis…

2 Replies to “Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά”

  1. Καλοι μου φίλοι
    Μια αφορμή τούτη η μέρα…..για χρόνια πολλά σε όλους, αφου θέλουμε να βάζουμε τις μέρες σε κουτάκια
    ν’αφιερώνουμε στον έρωτα, στη μανα ,στην ειρήνη, κλπ…….μια μέρα το χρόνο
    και όχι κάθε μέρα να γιορτάζουμε όλοι για όλα…
    και πρώτα τον Ερωτα, την πηγη της ζωής!
    Ερωτευτείτε λοιπόν και γιορτάστε!
    Κι αν δεν σας βρίσκονται πρόχειρα δυο μάτια….ερωτευτείτε μια πεταλούδα , δυό στίχους, τις νότες, ενός τραγουδιου,
    τα τριαντάφυλλα του κήπου σας….τον ίδιο τον έρωτα..τη ζωή!
    Με όλες μου τις ευχές….ερωτευτείτε!

  2. Συγγνώμη που για κάποιο λόγο, δεν αντιλήφθηκα το μικρό αφιέρωμα της Διασπορικής στις 14 Φλεβάρη 2017, και δεν πρόλαβα να σχολιάσω έγκαιρα τα ωραία … 6 ποιήματα και τα 2 πεζά, προς τιμήν του αιώνιου έρωτα. Από όλα βγαίνει το μήνυμα ότι είμαστε και θα είμαστε πάντα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ερωτευμένοι με τον έρωτα, όπως τον έχουν υμνήσει μεγάλοι ποιητές και πεζογράφοι, αλλά και όπως τον έχουμε ζήσει, ο κάθε ένας από μας και θα είναι πάντα στην ανάμνησή μας και στις λέξεις μας. Εν αντιθέσει με όσους θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς που έχουν αγαπηθεί, η δική μου άποψη είναι πως τυχεροί -και πολύ τυχεροί μάλιστα- πρέπει να θεωρηθούν όσοι έχουν αγαπήσει.
    Το τραγούδι Valentine, το αποδίδει μοναδικά η Kinna Grannis, με μια φωνή εξαίσια και μια κιθάρα που δικαιώνει 100% το χαρακτηρισμό της ως το μεγαλύτερο μικρό μουσικό όργανο.
    Και του χρόνου να είμαστε καλά να κάνουμε τις αναφορές μας στον Έρωτα, και στο μεταξύ να εμπλουτίζουμε τη Διασπορική με τη συμμετοχή μας και τη συζήτηση.
    Άρις Π. Αντάνης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *