Όχι άλλο ετούτο το ποτήρι!

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)
Σύδνεϋ, 25/1/’17

Είναι οι καιροί
Κομμάτι δίσεκτοι…

«Πότε δεν ήταν άνθρωπε;»

Κυλούν οι μέρες δύσμοιρες
πιστή μου η κακουχία…
δεν βλέπω χάρη της χαράς
πρωί να λάμπει ο ήλιος,
μάτια να μου χαμογελούν
να με ζεσταίνει αγκάλη
χείλη… ν’ αποζητούν
τα έρημα τα δικά μου!

«’Ουδέν κρυφόν υπό τον ήλιον’,
άνθρωπε! »

Με κέρασες πόνο πολύ γυναίκα!

«Ανάξια πιστεύω άνθρωπε!»

Ίσως να πεις… το άξιζα!
Κερνάς με δηλητήριο!
Ρίξε σταλίτσα ζάχαρη
Καλή μου αχ! Καλή μου!

«’Χίλια καντάρια ζάχαρη…’
και δεν φτάνει, άνθρωπε!»

Πες εσύ… πες εγώ…
τα καταφέραμε
διαλύσαμε τον άμοιρο

δεσμό μας
και τις καρδιές μας σπάσαμε!
Δεν υπήρχε ίχνος φιλίας
ως υποκατάστατο του έρωτα…
μήτε σταγόνα ανοχής!
Πώς πέθαναν τα γιασεμιά
της πρώτης μας αγάπης;

«Κάρφωνα στο στήθος της
φρέσκο το γιασεμί
κι έλαμπε…
με κέρναγε ατόφια την αγάπη,
ω! άνθρωπε!»

Ας μην μπερδεύουμε έννοιες
νοήματα άγονα, χαραμισμένα…
για λόγους ήθους ή ευπρέπειας!
Παράλογο ένας να ζει,
με του ‘εχθρού’ την έγνοια
στο προσκεφάλι του…

«Ο ‘εφιάλτης’ άνθρωπε
στο δίπλα να βυζαίνει…
Δεν στέκει… ναι, δεν στέκει!»

Να αγωνιάς κάθε στιγμή
για εκείνη την χαριστική βολή!
Μα δεν υπήρχε ίχνος φιλίας
ως υποκατάστατο του έρωτα!

Αν όλα έχουν το μέτρο τους,
παρόμοια εμείς οι δύο
ας θέσουμε τα όρια…
Όχι λοιπόν σ’ άλλο ποτήρι
με ‘φαρμάκι’!
Το θρυμματίζω με αυτούς
εδώ τους στίχους!
Σπονδή στον Άρη ανάξια,
τον πόλεμο μισώ!
Αποκηρύσσω τις Μαινάδες.
Απολυτρώνω εαυτόν
λυτρώνοντάς σε
από ανωφελή ζυγό!
Τέλος… Τέρμα…
κι ακούρμα…

«Η ζωή άνθρωπε είναι όνειρο!
Ταιριάζει μου το ωραίο
και όχι το μοιραίο
οδεύω την εντεταγμένη λεωφόρο
των ψυχών
Κανονικά ή με traffic.

Let us be diligent… wise!”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *