Διαθλάσεις

Share

Ήτανε πάλι στο μετρό η γεύση από κόλαση
Και χτες στον δρόμο απλώς
την ώρα που διέσχιζε την πόλη
μια υποψία ρήματος
Και τις προάλλες , λέει, στο αεροδρόμιο
την ώρα που ένα μας ταξίδι
έχανε απότομα φτερά
Κι ο άνθρωπος έπαιρνε τόσα στερητικά
μπροστά από το άλφα του
Α …πογοήτευση…
Α…πομάκρυνση…
Α…πελπισία…
Α…λλοτρίωση…
Αν-θρωπος  ;
που πια, μέχρι να φτάσεις στην καρδιά
οι φλέβες με το πνιγμένο αίμα
είχαν αγκαλιάσει όλες τις οδικές μας αρτηρίες
κι είχανε στήσει τα αναγκαία οδοφράγματα
σε μια ενδεχόμενη διέλευση ελπίδας
΄Ομως,
πίστεψέ με
-είναι πλέον μεγαλύτερη η ανάγκη να με πιστεύεις –
μπορώ ακόμα ν΄αγναντεύω  πρωινά
με τις διαθλάσεις του ήλιου
στα σιωπηρά ταξίδια ανερμήνευτου πελάγου μας

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

2 Replies to “Διαθλάσεις”

  1. ”οι φλέβες με το πνιγμένο αίμα
    είχαν αγκαλιάσει όλες τις οδικές μας αρτηρίες
    κι είχανε στήσει τα αναγκαία οδοφράγματα
    σε μια ενδεχόμενη διέλευση ελπίδας”…
    Θα μπορέσει να περάσει η ελπίδα; Ή ήδη είναι αργά;..

    …Είναι μεγάλη ανάγκη να πιστεύουμε σε κάτι…

    Όπως ακριβως το αποτυπώσατε σε αυτό το υπέροχο ποίημα.

    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ Αθηνά, για το τόσο τιμητικό για μένα σχόλιό σου.
      Χαίρομαι που το μοιραζόμαστε.
      Αε κρατήσουμε ψηλά την ελπίδα, ας κρατήσουμε ψηλότερα τον ΄Ανθρωπο. Ας πιστέψουμε περισσότερο στη δύναμη του Καλού και ας την επιδιώξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο.
      Ευχαριστώ!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *