Άνοιξη

Share

Δέσποινα Παπαδήμου 

Γέμισε η Σαλονίκη
ανθρώπινα κορμιά
με όψη λουλουδιών, πουλιών,
φύλλων μαραμένων…

Ουράνιο τόξο σχηματίζουν στον ορίζοντα
κι ένα μικρό πουλί
παιδί ακόμα, γλυκό μωρό
κλαίει , ζητώντας λύτρωση:
του πόνου;
της πείνας;
του εγωϊσμού;

Κι ο πόθος, πόνος ακριβός,
ακουμπάει στο μάγουλο
σαν ηλιαχτίδα φθονερή
κι ανάλγητη συνάμα.
Είν΄ απ΄ τα χρόνια που έφυγαν,
που έρχονται…

Τρέχει η μέρα
μα ο ήλιος δεν έδυσε ακόμα.

Ας ελπίσουμε…

Μάϊος 2017

2 Replies to “Άνοιξη”

  1. Ας γινει η ελπιδα στοχος,καλη μου Δεσποινα, κι οι λεξεις πραξεις φωτεινες….για τα παιδια και μονο, το φως του κοσμου! Πολυ στοχαστικο, το ποιημα σου!

    1. Κι αν είναι το μέλλον σημαντικό,
      οι ως φύλλα μαραμένα, που πέρασαν και περνούν απ αυτή τη ζω
      τι κέρδισαν; τι κερδίσαμε;
      γιατί να παραγκωνιστεί το δυνατό, πολλές φορές, μέτρο της ζήσης τους;
      Κι αν αυτό πρέπει, γιατί να είναι έτσι;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *