Το κρεμασμένο ησυχαστήριο

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)

Το κρεμασμένο Ησυχαστήριο,
αρκεί.
Μαζί θ’ ανέβουμε
να δέσουμε ψυχή
εσύ κι εγώ!

Το οξυγόνο πλούσιο
θα μας αναφτερώσει
και σταυροφόροι
της Ύπαρξης εμείς,
θα μιλήσουμε της Πούλιας
στην Ανατολή της,
και θα φιλήσουμε
τον Αυγερινό,
στη Δύση του!

Θα συμβουλευτούμε
το Κυπαρίσσι
και τον ταξιδιώτη αγέρα,
πώς να θολώσουμε
το μάτι
του Μονόφθαλμου,
που ψάχνει
ως τα τρίσβαθα,
και μας συκοφαντεί:
η γλώσσα
που δαγκώνει
και όλο κοπανάει,
την πιπεριά την καυτερή,
το ξύδι και τη ρίγανη,
να φάει
–είθε-
αχ, να μαραθεί!

3 Replies to “Το κρεμασμένο ησυχαστήριο”

  1. Πάντα καίριος και ουσιαστικός ο στίχος σου ,Πιπίνα μου, έμπλεες “οξυγόνο” και ¨ταξιδιώτη αγέρα” οι λέξεις σου!

  2. Κι αυτό το ταξίδι, μ αυτή τη διαδρομή, τις μυρουδιές, τους ήχους… μας αναζωογόνησε!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *