Γιατί Πλάστη μου;

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη

Πόση ομορφιά…
Αγαλλιάζει Νους, ψυχή
στο νεύμα τρυφερού ανέμου…
Στο χάδι του το ευγενικό
πώς τρεμουλιάζει η ίδια η ζωή!
Τα δέντρα αλαλιάζουν μεθυσμένα
κουβέντα στήνεται σε ύψος
και σε βάθος στα πράσινα
φυλλώματα…
στους πτερωτούς συντρόφους
στις όμορφες αθώες παρουσίες!

Μιλά εκείνη η αιθέρια η Πνοή
του άδολου του Νόμου
για την ανέλιξη των μύριων της
θαυμάτων
την δύσμοιρη Δικαιοσύνη
που αλάνθαστα ισοπεδώνεται
από την φθονερή διαμάχη
Τιτάνων οργισμένων!

Πόση θλίψη…
Πόσος πόνος
απογοήτευση
οργή…
Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο
άφεσης των αμαρτιών!

Το διάλειμμα τελείωσε.
Τα άγρια επανέρχονται.
Το αίμα στέγνωσε
στον βωμό της ανικανότητας…
Η αμαρτία συγχωρήθηκε πριν
όπως πάντα, αναίτια, άδικα!
Προϊόν του χρόνου
του αέναα απερχομένου
ετούτη!
Στεγνές οι κακομαθημένες
οι ρουφήχτρες, εναγωνίως
αναμένουν τη σφαγή
για να γεμίσουν…
να στεγνώσουν…
ξανά και πάλι εξ αρχής
το ίδιο το τροπάρι!

Το πίνει αχόρταγη
η «μάνα» μας η Γης σαν της βροχής
τα ουράνια τα νάματα
σαν το ουίσκι
η μανία ενός μπεκρή…
Παρόμοια με τους δήμιους
των αμέτρητων…
των ανίδεων ψυχών…

Εφανερώθη πως στον αιώνα
τίποτε δε λέει να σταματήσει
τους ανθρωποειδείς βρικόλακες…
Δεν είναι ότι η γη τρώγει
τα παιδιά της…
είναι ότι τα αιμοδιψή
παιδιά της
την κατέστησαν συνένοχό τους!

Κάποτε την αποκάλεσα
«τάσι των ψυχών»!
Σήμερα την αποκαλώ
Δράκουλα ακατανίκητο
κατ’ εικόνα και ομοίωση
των παιδιών της!

Γλυκιά μου Φύση…
Πόση ομορφιά…
Αγαλλιάζει Νους, ψυχή
στο νεύμα τρυφερού ανέμου…
Στο χάδι του το ευγενικό
πώς τρεμουλιάζει η ίδια η ζωή!
Γιατί Πλάστη μου αφήνεις
τα παιδιά σου να κατασπαράζουν
το Έργο Σου!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *