Απογοήτευση

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Πού θα σε βρω
μού ‘λειψε της καρδιάς η ζεστασιά που μού ‘ταξες;
πώς θα τη βρω
την ξελογιάστρα θύμηση
εκεί που συ την άφησες;
Δεκαπενταύγουστο έχουμε σήμερα
γιατί την άφησες;

Τη γνώρισα τη σκέψη σου
στο πόμολο της πόρτας κολλημένη,
συνέχισε να θολώνει τη γιαλάδα του μετάλλου
όταν χάθηκες…
ποτέ μου δεν τη σκούπισα.

Και χάθηκες,
αγκαλιασμένη μ’ ένα κροκοδείλιο δάκρυ
κι εκείνα τα κοντά μαλλιά σου
που δεν έφταναν να σκουπίσουν ποτέ δάκρυα
όλο χρυσίζανε στα χάδια του θερμού του φεγγαριού
μεριάζοντας να δείξουν τις ατέλειωτες καμπύλες
των παριών σου…
μες στο σκοτάδι.

Νομίζεις πως σε ξέχασα,
νομίζεις πως αποχωρίστηκα
το άρωμά σου
τη ζωντανή σου παρουσία
στον καφέ του πρωινού
κι έριξες πέτρα;

Όλα για μιαν ιδέα
μια πονηρή ιδέα
ακατέργαστη
που δεν την έχω πια στα χείλη μου να περιμένει
ούτε στα χέρια μου γραμμένη,
μέσα στη γη είναι θαμμένη…

Οι ώρες μας λέφτερες πια θα ζήσουν,
αποσπασμένες από μας
μα σήμερα ζωντάνεψε το ξέπνοο στεφάνι
κι αφέθηκε στον άνεμο
που θέλει να μου το ξαναφέρει
μα να προσέξει πρέπει,
μη χάσει τη θερμή, την παιδική ματιά σου
που κράτησε χρόνια δεκάδες
στα βελουδένια τα σύννεφα
κάποιας θύμησης…

Σφάλμα
ο τρόπος που χάσαμε κείνο το ήσυχο το βράδυ
κοιτάζοντας το λιοβασίλεμα της νιότης
να σιγοδύει.
Μείναμε μόνοι
στους πέντε δρόμους
μαζί με πάθη και άλλα τόσα λάθη.

Πολλά περάσαμε
και οι ελπίδες μας
ακόμη περισσότερα,
μέχρι μια νύχτα
σκόρπισαν όλα,
σαν άκουσα να ψιθυρίζεις
δικά μου είναι τα δικά σου
πάθη…

 

2 Replies to “Απογοήτευση”

  1. Είναι σκληρή, πονετική η απομάγευση, η απογοήτευση, καλέ μου ποιητή, όπως όμορφα το ψιθυρίζεις….όμως, αν σκεφτούμε ότι είμαστε οι “μέλισσες του αόρατου” ,που λέει ο Ριλκε”, έχουμε εν δυνάμει την ελπιδα του “μελιού” για μελλοντικές, γοητευικές προσεγγίσεις!

  2. ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ, ΟΣΟ ΠΙΟ ΛΙΓΑ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΕΜΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΤΖΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΛΑΚΩΝΙΚΗ. ΣΥΜΦΩΝΩ ΤΖΕΝΗ, ΜΕ ΟΣΑ ΕΓΡΑΨΕΣ. ΝΑΙ, Η “ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ” ΕΙΝΑΙ ΤΟ “ΚΑΤ’ΕΥΦΗΜΙΣΜΟΝ” ΑΝΤΙΘΕΤΟ. ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΣ:
    Θα σε ξεχνάω
    κάθε πρωί, πα’ να πει
    θα σε θυμάμαι.
    ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΝΟΜΙΖΩ ΑΓΓΙΞΑΝ ΠΟΛΛΟΥΣ. ΕΜΕΝΑ, ΠΑΝΤΩΣ 100%.
    ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ
    arimari@otenet.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *