Write for Diasporic

Share

This page is simply put together in order for you the guest or visitor to contribute your poem, prose, short-story, essay, memoir, whatever to Diasporic. You do not need to be a writer but you need to become aware of the general obligations of writing a piece of text. Obligations to other writers and society in general. If you feel you have something to say that does not contravene Diasporic Literature aims, send us your thoughts here. We cannot make you into a writer if you’re not one, but we can publish it.

Full writer members in Diasporic need to have a proven track record in literature, however an opportunity exists here for anybody’s thoughts.

How to Contribute?

This is the process involved -

  • Send us a few details of yourself using our contact form
  • We will then create an account for you with a Contributor access
  • You can then submit your posts and we will review it and approve it, in case you fulfill the guidelines.

You may also send us your post with a brief about yourself to diasporic.literature(at)gmail.com. We will review your post and get back to you with the status. If the post is accepted, it will be published.

Guidelines for Posting -

We ensure that we maintain the quality of our posts and would expect all of our contributors to do the same. Hence we have chalked out a simple posting guideline -

  • Post should be a minimum of 300 words in the case of prose.
  • Posts should follow the pattern of an essay, i.e. it should be broken down into paragraphs with proper punctuations.
  • In the case of a poem it should be at least 15 lines long.
  • Only English, Greek and Spanish posts are accepted.
  • Limit the number of links in your posts to only two.
  • All posts submitted to Diasporic should be original works and should be unique. These posts will only be seen and used at Diasporic.org’s specific page to be announced soon.

Posts might require editing which will be done by us before we approve a post for publishing. We might make changes wherever necessary which could mean that we might delete parts that are not acceptable.

In case your posts are rejected you are free to use the post elsewhere.

One Response to Write for Diasporic

  1. ΠΕΡΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
    Του Δημήτρη Καραλή

    Ακούγοντας πρόσφατα κάποιον ζωντανό φιλόσοφο σε ελληνικό τηλεοπτικό παράθυρο να λέει, πως ο άνθρωπος δεν έχει κανένα προσωπικό χαρακτήρα όταν γεννιέται, αλλά διαμορφώνεται αργότερα σύμφωνα με το οικογενειακό του περιβάλλον που διανύει.
    Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα για την άγνοια μου και μπήκα σε βαθύ συλλογισμό. Εάν αυτό λέγονταν από κάποιο «ακαδημαϊκό ψυχαναλυτή» δεν θα με προβλημάτιζε και τόσο, διότι γνωρίζω έτσι διδάσκουν τα ακαδημαϊκά σχολειά να παπαγαλίζουν οι πτυχιούχοι τους αυτόματα.
    Αλλά έλα τώρα όμως , που ειπώθηκε από φιλοσοφημένα χείλη όπου τρέφω μεγάλο σεβασμό για τις απόψεις του.

    Δεν αμφιβάλλω πως το περιβάλλον βοηθά η εμποδίζει τον γενετικό χαρακτήρα να αναπτυχθεί κατάλληλα, αλλά όχι όμως και να δημιουργεί εντελώς καινούργια προσωπικότητα.
    Ακόμη και τα άλαλα φυτά έχουν κάποιο έμφυτο γενετικό τους χαρακτήρα. Πρόσφατα φύτεψα μερικής φασολιές στον κήπο μου και έβαλα βέργες δίπλα στο καθένα να σκαρφαλώσουν.
    Παρατήρησα όμως ότι ορισμένα απ’ αυτά,(δυο για την ακρίβεια) αρνιότανε να αναρριχηθούν στο στήριγμα που τα πρόσφερα.
    Όσες φορές προσπάθησα να τα δέσω στη βέργα, τόσο αυτά πεισματικά γύριζαν προς τα κάτω.
    Προτιμούσαν να αγκαλιαστούν καλύτερα με τις κολοκυθιές και τις πατατιές που άγγιζαν το χώμα, παρά να σκαρφαλώσουν μόνα τους στην ξυλόβεργα. Σεβάστηκα τελικά τον ισχυρό τους χαρακτήρα, και τ’ άφησα ελεύθερα στη προσωπική τους βούληση.

    Κάτι παρόμοιο παρατηρεί κανείς και στις πολύτεκνες οικογένειες.
    Ενώ οι γονείς τρέφουν και διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους όμοια και απαράλλαχτα, εντούτοις όμως το καθένα διαμορφώνει τον δικό του χαρακτήρα τελικά.
    Ευτυχώς που συμβαίνει έτσι, γιατί διαφορετικά η ανθρωπότητα θα έμοιαζε σαν τα βουβά μυρμήγκια, που ενστικτώδες περπατούν και εργάζονται χωρίς να έχουν καμιά ιδιαίτερη ξεχωριστή προσωπικότητα.
    Καμιά επιδέξια ανατροφή δεν μπορεί να αλλάξει ολοκληρωτικά τον γεννητικό χαρακτήρα ενός ανθρώπου.
    Φυσικά μπορεί να τον εκπαιδεύσει και να τον πλουτίσει με γνώσεις και με τέχνες, αλλά βαθιά στα φυλλοκάρδια του θα παραμένει αμετάβλητος ο γενετικός του χαρακτήρας.

    Το ολοκληρωτικό καθιστός της αρχαίας Σπάρτης, προσπάθησε να δημιουργήσει μια τέτοια κοινωνία υποταγμένη ολοκληρωτικά στην ολιγαρχική διαταγή, χωρίς κανένα ελεύθερο ατομικό τους χαρακτήρα
    Γνώριζαν όμως κατά βάθος, ότι ο γεννητικός τους χαρακτήρας παραμένει αμετάβλητος για αυτό και επέτρεπαν τα προσωπικά τους χούγια, αλλά στα κρυφά.
    Ακόμα και το κλέψιμο επέτρεπαν νομοθετικά, αρκεί μόνο να μη τους έπιαναν αυτόφωρο, διότι θα υποβάλλονταν σε φοβερό ξυλοδαρμό όταν τους συλλάμβαναν στη πράξη, όχι βέβαια για την κλοπή, αλλά γιατί προδόθηκαν.

    Φοβισμένος κάποτε ένας νεαρός Σπαρτιάτης να μην δουν την αλεπού που έκλεψε από ένα κτηνοτρόφο, την έκρυψε κάτω απ’ τον μαντύα του για να περάσει τον όχλο απαρατήρητος.
    Επειδή όμως δεν φορούσε τίποτα από κάτω, εκτός απ’ το εξωτερικό μαντεία, η αλεπού άρχισε να ροκανίζει τα γενετικά του όργανα. Μηλιά, οχ!….οχ!…. δεν έβγαλε ο φουκαράς, διότι εάν τυχόν προδινόταν ως κλέφτης, τότε τα βασανιστήρια θα ‘ταν ακόμα πιο χειρότερα.

    Πόσο ψηλά εκπολιτίστηκε άραγε η αρχαία Σπάρτη με ένα τέτοιο σκληροτράχηλο ολοκληρωτικό καθεστώς;
    Πόσα σχολειά στον κόσμο διδάσκουν σήμερα Σπαρτιάτικη λογοτεχνία, γλυπτική, ποίηση, φιλοσοφία, θέατρο, μουσική και άλλες επιστήμες;
    Ασφαλώς κανένα, αφού δεν μας άφησαν τίποτα το αξιόλογο για μίμηση και θαυμασμό, εκτός απ’ το γουρουνίσιο τους μελανή ζουμό και την εξαναγκαστική τους μαχητικότητα.
    Να, εδώ θέλω να επισημάνω στον φιλόσοφο τούτο, ότι το ακατάλληλο περιβάλλον, εμποδίζει και ατροφεί κατά κάποιο τρόπο την ιδανική ανάπτυξη του χαρακτήρα.

    Όπως το κλίμα και το γόνιμο χώμα συντελούν στην τέλεια ανάπτυξη των φυτών, έτσι και το περιβάλλον βοηθάει η εμποδίζει την τέλεια ανάπτυξη του χαρακτήρα. Αρκεί μόνο η περιβαλλοντική συγκυρία να ταυτίζεται με τον γεννητικό τους χαρακτήρα.
    Και για να ‘μαι ποιο αντιληπτός τι εννοώ, παραθέτω ένα μικρό παραδειγματάκι.
    Όταν ένα παιδί γεννηθεί προικισμένο καλλιτεχνικά σε μια καλλιεργημένη οικογένεια, εύκολα θα αναπτυχτεί το ταλέντο του.
    Εάν όμως πέσει σε μια υποανάπτυκτη τραχιά οικογένεια, το ταλέντο του τότε δεν θα αναπτυχθεί και τόσο εύκολα, άλλα θα παραμένει αδρανή ακατέργαστο μέσα του.

    Ο Πλάτωνας παρατήρησε την ακαταλληλότητα πολλών γονιών να συμβάλουν ευνοϊκά στην ιδανική διαμόρφωση των παιδιών. Για αυτό και περιέγραψε λεπτομερώς την άρτια διαπαιδαγώγηση των παιδιών στη θαυμάσια ‘Πολιτεία’ του.

    Μα ρωτάει κανείς, γιατί τότε οι Άραβες και ορισμένοι Ασιάτες γίνονται μουσουλμάνοι, οι Λατίνοι καθολικοί οι έλληνες ορθόδοξοι και οι υπόλοιποι ασιάτες βουδιστές;
    Γεννήθηκαν δηλαδή η διαμορφώθηκαν για τα δόγματα αυτά; Και εδώ θέλω να υπογραμμίζω στον σεβαστό φιλόσοφο το εξής: Ο εδραιωμένος θρησκευτικός δογματισμός, εξαναγκάζει την ψυχή να αποσυρθεί απ’ την ηγετική της διαδρομή, καταντώντας την αδρανή και φοβητσιάρικη.
    Όταν ένας χαρακτήρας βάλλεται νωρίς στη ζωή του απ’ τα δογματικά τεχνάσματα και η πολιτεία να επικυρώνει νομοθετικά τα πανούργα σχέδια τους, τότε το θρησκευτικό δόγμα εδραιώνεται ως ιεροσύνη στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

    Θαυμάζομε τον αρχαίο Αθηναϊκό πολιτισμό, γιατί άραγε;
    Διότι καμιά άλλη κοινωνία εδώ και είκοσι πέντε(25) αιώνες δεν άγγιξε την αξιοθαύμαστη πολιτιστική ακμή τους μέχρι σήμερα ολοκληρωτικά- εκτός από μεμονωμένα άτομα εδώ και εκεί.
    Τόσο εκθαμβωτικά εκπολιτίστηκαν που μας παραμένει άλυτο αίνιγμα για αιώνες τώρα.

    Πια ήταν άραγε τα μυστικά κριτήρια αυτής της επιτυχίας; Τα ζηλευτά τους κριτήρια ήταν ότι το θρησκευτικό τους σύστημα τότε, δεν πάλευε να εξοντώσει την ελεύθερη διανοητική σκέψη, αλλά αντίθετα την θαύμαζε και την τοποθετούσε στην πιο ύψιστη κοινωνική θέση.
    Ονόμαζαν περήφανα τους φιλόσοφους, ποιητές και καλλιτέχνες ως ‘Διανοητική Αριστοκρατία’, και ο εκλογικός τους ψήφος μέτραγε περισσότερο απ’ τους χειρώνακτες.
    Θυσίαζαν την υποανάπτυκτη μαζική πλειοψηφία, σε όφελος της διανοητικής μειοψηφίας για το καλό του κοινωνικού συνόλου.

    Δημοκρατία για αυτούς ήταν ιερός θεσμός να επιλέξουν προσεκτικά τον αναπτυγμένο χαρακτήρα, ώστε να συμβάλει θετικά στην πρόοδο της πολιτείας.
    ‘Πιστεύω, ότι το σημερινό εκλογικό μας σύστημα χρειάζεται κάποια επανεξέταση, εάν θέλουμε να απαλλάξουμε τον κάθε ικανό ηγέτη απ’ τη δογματική πεδούκλα της μισαλλοδοξίας.
    Είχε άραγε άδικο ο Πλάτωνας όταν έλεγε άτι:

    «Όταν ο φιλόσοφος κυβερνήσει η ο κυβερνήτης αρχίζει να φιλοσοφεί, τότε η ανθρωπότητα θα προχωρήσει δημιουργικότερα μπροστά».

    Hermanus
    Νότια Αφρική.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>