by Liat Kirby-Nagar
In order to view these articles you need to have an account on Diasporic. If you wish to acquire a free access account please write to -
Yiannis Ritsos
Translation Manolis Aligizakis
In this place the light is beyond hope. This heartless month
doesn’t allow us not to be two. You are not enough.
The monotonous clank, the streetcars turning the corner
the marble-masons cutting stones in high noon.
Above the fence-wall you could see the conventional funerary stele
marble flowers marble ribbons
the bust of a banker
the face of a child shadowed by the wing of an angel.
Posted in Canada, English, Λογοτεχνία, Ποίηση, Literature, Poetry
Tagged πολιτεία, καλοκαίρι
Leave a comment
Πιπίνα Δ. Ιωσηφίδου-Elles
Απόσπασμα από την
ανέκδοτη Συλλογή
Κριτικές Μελέτες
Σύντομη εισαγωγή
Η Τετάρτη Διάσταση σχεδιάστηκε από τον Γιάννη Ρίτσο για να συμπεριλάβει τα μακρά ποιήματα τα οποία έγραψε μετά από το 1956 και ως και το 1972. Ανάμεσα σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα ακόλουθα: Η Σονάτα υπό το Σεληνόφως[1] (1956), Φιλοκτήτης[2] (1965), Ορέστης[3] (1966), Αίας[4] (1969), Χρυσόθεμις[5] (1970), Ελένη[6] (1970) και Η επιστροφή της Ιφιγένειας[7] (1972). Ανάμεσά σε ετούτα τα αριστουργήματα διακρίνεται η Σονάτα υπό το Σεληνόφως, καθώς σε ετούτο, δε χρησιμοποιείται επεκτατικά ένας συγκεκριμένος μύθος, όπως συμβαίνει στα άλλα ποιήματα[8] της αυτής συλλογής του. Υπό το πρίσμα αυτό, το συγκεκριμένο ποίημα επιδέχεται διάφορες ερμηνείες[9].
Χαρακτηριστικά των ποιημάτων της συλλογής, Τέταρτη Διάσταση
Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά των ποιημάτων της Τέταρτης Διάστασης είναι η αξιοποίηση αρχέτυπων αρχαιοελληνικών μύθων και των ηρώων τους, με τρόπο ώστε ετούτα τα ποιήματα να παρουσιάζουν τρισδιάστατο χαρακτήρα, δηλαδή: τον αυτοβιογραφικό, το μυθικό και τον ιστορικό. Μέσα από τον πολύσημο χαρακτήρα τους, ο ποιητής εκφράζει την αγωνία, την πικρία, το πάθος του για τη ζωή, τον φόβο του Θανάτου και την αποδοχή του, την αγανάκτηση, το θυμό, την απογοήτευση, την ευθύνη έναντι του εαυτού του και τους άλλους, τον απολογισμό των πράξεων στο παρελθόν, την ελευθερία, την υποκρισία, τον έρωτα, την ομορφιά, την ευτυχία, το γήρας, την μοναξιά, την ματαιότητα, στοιχεία που επίσης συμβάλλουν στο γενικό τίτλο της συλλογής: Τέταρτη Διάσταση. Η πολύτροπη διαδικασία και η τεχνική των διαφορετικών επιπέδων στα οποία κινούνται οι ήρωες και των καταστάσεων όπου αυτοί ενεργοποιούνται, αποτελούν στοιχεία που ευφυώς υιοθετούμενα από τον Ρίτσο, καθιστούν το περιεχόμενο της συλλογής του, διαχρονικό.
Posted in Australia, Greek, Βιβλία, Κριτική βιβλίου, Λογοτεχνία, Μελέτη, Σχόλιο
Tagged Ρίτσος, μύθος
Leave a comment
Πιπίνα Δ. Ιωσηφίδου-Elles
Απόσπασμα από
την ανέκδοτη Συλλογή,
Κριτικές Μελέτες
Γενικά
Πρόκειται για ένα ακόμα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου που εκδόθηκε μόνο του, και είναι το όγδοο στη σειρά, μυθολογικό ποίημα, στη συλλογή ποιημάτων του: Τέταρτη Διάσταση. Η ‘ωραία’ Ελένη, ‘το μήλο της έριδος’ ανάμεσα στον Μενέλαο και στον Πάρη αρχικά και στη συνέχεια η αιτία για τον Τρωικό Πόλεμο, έχει απασχολήσει αριθμό λογοτεχνών ή διανοουμένων, παντού, εκεί όπου η αρχαιοελληνική ιστορία, η ελληνική μυθολογία και τα ελληνικά κλασσικά έπη, ενδιαφέρουν. Από τους Έλληνες λογοτέχνες – διανοούμενους, ο Νίκος Καζαντζάκης, στην τραγωδία του: Βούδας[2], αναφέρει την Ελένη ως σύμβολο παρόρμησης για το άνοιγμα του Νου, των Ελληνίδων και των Ελλήνων εν γένει, ενώ στην τραγωδία του Οδυσσέας[3], την παρουσιάζει με διαφορετικά πρόσωπα και ικανότητες.
Ο Ρίτσος είναι στα εξήντα του όταν ασχολείται με το μύθο της Ελένης. Κατέχεται από την κατάθλιψη των ανθρώπων που έχουν περάσει στην τρίτη ηλικία. Η διαπίστωση ότι δεν υπάρχει διέξοδο στο ανίατο πρόβλημα της ηλικίας, ούτε και στη φθορά της, που έρποντας κυριολεκτικά, επιβάλλεται στο ανθρώπινο σώμα με το πέρασμα του χρόνου, δεν βοηθά τον διανοούμενο-ποιητή. Επηρεάζεται προσωπικά, περαιτέρω μάλιστα και η πνευματική του δημιουργικότητα, καθότι ως μοιραίο φαινόμενο συνδέεται με το σκεπτικό του και διογκώνει την αγωνία του και τον βασανίζει.
Posted in Australia, Greek, Βιβλία, Κριτική βιβλίου, Λογοτεχνία, Μελέτη, Σχόλιο
Tagged Ρίτσος
Leave a comment
Μανώλης Αλυγιζάκης
Κείνες τις μέρες νοιώθαμε πως είμαστε στον δεύτερο
μήνα εγκυμοσύνης κι ο πόνος είχε σταθερή διάσταση
σαν υποτείνουσα μεταξύ σκέψης και συναισθήματος
σαν ένα χαμόγελο με πείσμα κι είμασταν πια
μεγάλοι για να μάθουμε παιγνίδια καινούργια γι αυτό
εμείναμε πιστοί στου ανέμου το πανάρχαιο μαστίγωμα
πάντα μακριά απ’ τα όνειρά μας, αλήθεια, μια ασήμαντη
εξέλιξη.
Continue reading
Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Translation
Tagged apocalypse, αποκάλυψη
2 Comments
Ιωάννης Παναγάκος
(2009)
Μελίχρυσο σγουρό φαρί,
Πάνω στ’ ασπρόμαυρο σκαρί,
Τον παίκτη περιμένει!
Ν’ ανέβουνε στον ουρανό,
Σε μονοπάτι ωκεανό,
Στου νου την οικουμένη.
Μ’ ένα γαλάζιο συνειρμό,
Συνδυασμού τρελό ρυθμό,
Στα ύψη φτερουγίζουν·
Κι’ όσο ανεβαίνουν πιο ψηλά,
Κι η σκέψη τους ανθοβολά,
Τα μάτια τους σπιθίζουν!
N.N. Trakakis
The sky and its thousand stars
stare back in sadness
as do I
in the pre-dawn hours
resigning the world
without sleep
that better it might be regained
Continue reading
Ο Μετρητής του Χρόνου.
Μετά από δεκάωρη εργασία σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης, αρχίζει ο αγώνας του γυρισμού στο σπίτι.
Τα πόδια σου πρησμένα από την ορθοστασία πασχίζουν να σηκώσουν τα βαριά παπούτσια σου, που μοιάζουν σα φέρετρα να κολλάνε σε κάθε σκαλοπάτι του μετρό, σαν αυτό να ήταν το μνήμα τους, να χωθούν να ζήσουν στην αιωνιότητα. Τα σκαλοπάτια βρώμικα μαύρα γεμάτα μασημένες και ποδοπατημένες τσίκλες τα κατεβαίνεις με την ψυχή στο στόμα. Ο κόσμος πολύς, σε συνεπαίρνουν, σε σπρώχνουν προς την πόρτα του τραίνου. Ούτε κατάλαβες πως μπήκες μέσα, σώματα γύρω σου συμπαγή, δεν φοβάσαι μη χάσεις την ισορροπία σου, έχεις γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι ανθρώπινης μάζας. Χέρια σηκωμένα κρατημένα από χειρολαβές, σάρκες πλαδαρές που κρέμονται από γυμνά μπράτσα, μασχάλες που βρωμούν, κορμιά ιδρωμένα, χοντρά, αδύνατα, γέρικα νεαρά.
Πρόσωπα πολύχρωμα, μαύρα άσπρα, κίτρινα, σοκολατί, μαλλιά σαν τα χρώματα της ίριδος, σκουλαρίκια να κρέμονται από κάθε τρύπα. Αναπνοές που βρωμούν, βλέμματα αγριεμένα, μούτρα αξύριστα, γένια μπερδεμένα, μουστάκια κινέζικα, σώματα σε κτυπούν, σε πατούν, σε σπρώχνουν, πατάς κι εσύ σπρώχνεις όσο μπορείς. Το τραίνο σταμάτησε. Ανοίγει η πόρτα βρίσκεσαι έξω. Δοκιμάζεις ν’ αναπνεύσεις ελεύθερα να καταλάβεις πόση ώρα ήσουν στον κήπο της Εδέμ κοιτάς το ρολόι του σταθμού τον μετρητή του χρόνου και βγάζεις μια φωνή, πω! πω! Άργησα. Φτάνεις σπίτι.
Κουρασμένος κάθεσαι στον καναπέ, λασκάρεις τη ζώνη σου, αναπνές βαθιά, έτσι καθιστός τα μάτια σου κλείνουν, αρχίζουν τα όνειρα, τρομάζεις, ξυπνάς, δεν ξέρεις πόσο καιρός πέρασε, ένα λεπτό, μια ώρα, μια μέρα, κοιτάς για αποδείξεις, το ρολόι δίπλα, σου χαμογελά κάνοντας τα μπλε φωτάκια του να αναβοσβήνουν. Σηκώνεσαι, τρίβεις τα μάτια σου. Το χουφτιάζεις, το σφίγγεις, το πετάς κάτω, το ποδοπατάς, καπνός βγαίνει από τα μπλε μάτια του σα να ήτανε η τελευταία του αναπνοή, άχρωμες πια οι τρύπες στο μέρος των ματιών του. Το θυσίασες στο όνομα της ελευθερίας του σκλαβωμένου εαυτού σου. Σταμάτησες τον μετρητή του χρόνου, ελεύθερος άνοιξες τα μπράτσα σου και αγκάλιασες τον χρόνο σου, τον έσφιξες πάνω σου κι άρχισες να κλαις, γιατί κατάλαβες ότι ήσουν δεμένος με αυτόν, το συνεχιστή των βημάτων σου, της σκιάς σου…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Νέα Υόρκη
*********************************************************************
Lawrence Darrell
The earthquake struck Armenia quickly
And spread its devastation swiftly;
From its innards the earth rumbled
Then its outer surface crumbled
And everything standing on it tumbled.
Shocked and stunned, the Armenians ran,
Fearful and tearful and shattered,
As the ground sputtered and shuddered-
The horror and terror in their voices
Echoing nature’s destructive noises.
Manolis Aligizakis
Canada
It was all lost. It was the time of Hades and
since our God was dead we planted a hyacinth in
the pot and that, perhaps, was another act of redemption.
Posted in Canada, English, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry
Tagged duty, χρέος
Leave a comment
Άρις Αντάνης
Κι αναθυμάμαι τότε που με βρήκες
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»
Φως Ανάστασης Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Αμέτρητα άνθη πασχαλιάς πανηγυρίζουν,
στέλνοντας άρωμα γλυκό της ευφορίας
σ’ όλων τα πρόσωπα που αδρά τα ζωγραφίζουν
Φως και Σταυρός που διάλυσαν τα πάθη της κακίας. Continue reading
Εκδόσεις Μανδραγόρας
Η Ελένη Φωτιάδου- Αρτεμίου είναι μια ποιήτρια. Αυτό είναι γνωστό. Οι στίχοι που έχω διαβάσει, κατά καιρούς, είναι εξαιρετικοί. Το ύφος της, οι λέξεις, τα μηνύματα, τα καλολογικά στοιχεία, η γλώσσα, οι ελιγμοί της γλώσσας, οι ατάκες, δίνουν μια ζωντάνια και μια ελκυστικότητα στην ποίησή της. Και αρέσει.
Όλα αυτά όμως ενυπάρχουν και στα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Αφύπνιση 800 mg”, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μανδραγόρα.
Δηλαδή ο πεζός της λόγος έχει και μια ποιητικότητα, που τη νιώθει ο αναγνώστης κατά την ανάγνωση. Μια μορφή ελεύθερου στίχου είναι εμφανής, σε πολλά σημεία κάθε κειμένου. Αυτό προσδίδει ένα επί πλέον ενδιαφέρον προνόμιο, να λες δηλαδή μια ιστορία και η αφήγησή σου να έχει και ρυθμό στις λέξεις, στις φράσεις, στις ενότητες.
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Πού να΄ναι η μικρή λευκή λαμπάδα μου;
Πάσχα και πάλι
Και ποιο το πέρασμά μου;
Θάλασσα Ερυθρά για να διαβώ
από δουλεία σε αναζήτηση;
Ή μνήμα για απώλεια της μνήμης
σε μέρες που θυμούνται τα σκοτάδια τους;
Manolis Aligizakis
Wide morning in Rome that widens the consonant l
amid the vendors yelling, the tires of buses
and the statues’ silence.
Ocher shadowed in the eastern facades
of stores and buildings. Doors and doors uphold
the semicircles of shadows at one time. Strange –
he said –
Continue reading
Posted in Canada, English, Μετάφραση, Literature, Poetry, Translation
Tagged Pasolini, street
Leave a comment
Ιωάννης Παναγάκος
(2007)
Μια διαδρομή στην έρημο, χωρίς νερό, η ζωή μου·
Απλός στρατιώτης, πινελιά στου χρόνου το σκαρί.
Κοπάδια ολάκερα, βαθειά χαράγματα η ψυχή μου·
Και σμήνη μένουνε, θαρρείς, τ’ αυλάκια στο κορμί.
Απλός στρατιώτης, μια ζωή, στο κέντρο της σκακιέρας·
Το όγδοο το θαύμα της, τη μακρινή γραμμή,
Ένα φινάλε ζηλευτό, μιας κερδισμένης μέρας,
Να φτάσει κάποτε γι’ αυτόν, με πίστη καρτερεί.
Άρις Αντάνης
Δεν το άντεχε πια αυτό το ρεζιλίκι.
Κρατούσε το κάθε παιδί από εφτά-οχτώ στο χέρι κι αυτός τίποτα. Κάθε φορά το ίδιο γινότανε. Κι αυτός τίποτα. Ακολουθούσε μόνο. Τελευταίος πάντα, με σκυμμένο το κεφάλι, μέχρι που φώναζαν οι άλλοι «άντε γεια, αύριο πάλι» και διαλάγανε.
Κι εκείνος έπαιρνε μόνος του σιγά-σιγά το δρόμο για το σπίτι του, στρέφοντας κάπου-κάπου το κεφάλι, για να τους δει να απομακρύνονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Τρεχάλα, όσοι έφευγαν μόνοι τους και περπατώντας δυο-δυο, τρεις-τρεις, με φωνές, γέλια κι αστεία, όσων γειτόνευαν τα σπίτια. Κάνα-δυό μάλιστα που έμεναν προς τη δική του γειτονιά, έκοβαν από άλλο μονοπάτι. Πάει στοίχημα ότι όλοι μιλάνε γι αυτόν. Αλλά όχι βέβαια με κολακευτικά λόγια. Τον ειρωνεύονται. Γελάνε σε βάρος του. Ποιος ξέρει τι λένε. Γι αυτό τους ακούει που γελάνε, όταν φεύγουνε. Κάθε μέρα.
“Yannis Ritsos-Poems”
translation Manolis Aligizakis
da Vinci Raphael Michelangelo, – how they incised
the greatest skies in the human face, in the human body
toenails and fingernails, leaves and stars, nipples, dreams, lips, –
to red and the light blue the tangible and the inconceivable. Perhaps from
touching of these two fingers the world was reborn. The space
between these two fingers still measures accurately
the earth’s pull and duration.
Continue reading
Swirling emotions, once a sea
of distinct black and white
feelings -
flow together into a gray,
misty sunset
One teardrop at a time
Continue reading
Posted in English, Literature, Poetry, Romantic Poetry, United States
Tagged emotions, music, piano, poem, soul
1 Comment
Παύλος Πολυχρονάκης
Την πρώτη μέρα του μηνός που έπεται του Μαρτίου,
πήγανε οι υπόχρεοι χρηματικού φορτίου
στο ΔΟΥ – ΝΟΥ – ΤΟΥ, στις τράπεζες, σ΄ όλη τη Γερμανία,
στην Άγγελα και στην Λαγκάρντ, γεμάτοι αγωνία
να τους παρακαλέσουνε τα χρέη να κουρέψουν
ή να τα παρατείνουνε να μην τους καταστρέψουν.
Continue reading
Μανώλης Αλυγιζάκης
Καναδάς
Ναι, το ξέραμε πως ο προδότης πάντα κρυβόταν μέσα
στον ίσκιο του μισογκρεμισμένου τοίχου, στου πιστολιού
σκανδάλη το δάχτυλό του έτοιμο δικαιοσύνη ν’ αποδώσει
όπως την περιγράφανε αρχέγονα βιβλία, άλογη λογική
που μέλλονταν να αποτύχει κι εμείς πιο κοντά ζούσαμε
στην ανωνυμία και στους αρχαίους όρκους κάποτε
που δώσαμε, όταν ο επισκέπτης μας φώναξε ‘αδέρφια’
κι ήταν σαν ρόδα ν’ άνθισαν μέσα στην παγωνιά Δεκέμβρη
κι ήταν αυτό σαν μαζική μεταρσιακή ενέργεια που
περίεργα κοιτάξαμε ένα γύρω, οποιοσδήποτε μπορούσε
λοιπόν σε μια λέξη ή μες στου γείτονα τον κήπο
να βρει το μυστικό της ανθρωπότητας.
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Posted in Canada, Country, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, Translation
Leave a comment
Χρήστος Ν. Φίφης
Οι γυμνασιακές σπουδές τη δεκαετία του 1950 σ’ ένα επαρχιακό γυμνάσιο είχαν συχνά περιορισμένους ορίζοντες. Στο γυμνάσιο του Θέρμου, πάνω από τη λίμνη Τριχωνίδα, περιορίζονταν για την πλειοψηφία των μαθητών, στην παπαγαλία μιας αυτολεξεί μετάφρασης των αρχαίων κειμένων, την προβλεπτικότητα και ρηχότητα των εκθέσεων ιδεών, χωρίς καν μια κριτική συζήτηση των κυρίαρχων ιδεών, τη θεωρητική ποδοσφαιρολογία, καμιά βόλτα νωρίς το βραδάκι, πότε πότε χαρτιά στα κρυφά για το φόβο εφόδου των καθηγητών. Continue reading
Tasos Livaditis, ‘Diaspora’
Translation Manolis Aligizakis
Ναι, το ξέραμε πως ο προδότης πάντα κρυβόταν μέσα
στον ίσκιο του μισογκρεμισμένου τοίχου, στου πιστολιού
σκανδάλη το δάχτυλό του έτοιμο δικαιοσύνη ν’ αποδώσει
όπως την περιγράφανε αρχέγονα βιβλία, άλογη λογική
που μέλλονταν να αποτύχει κι εμείς πιο κοντά ζούσαμε
στην ανωνυμία και στους αρχαίους όρκους κάποτε
που δώσαμε, όταν ο επισκέπτης μας φώναξε ‘αδέρφια’
κι ήταν σαν ρόδα ν’ άνθισαν μέσα στην παγωνιά Δεκέμβρη
κι ήταν αυτό σαν μαζική μεταρσιακή ενέργεια που
περίεργα κοιτάξαμε ένα γύρω, οποιοσδήποτε μπορούσε
λοιπόν σε μια λέξη ή μες στου γείτονα τον κήπο
να βρει το μυστικό της ανθρωπότητας.
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Then, what they searched for, what was I guilty of, I, who’s
only crime was that I grew up always chased, where could
one find time, for this I stayed gullible and
I always hugged the cold railing of the bridge.
Continue reading
Posted in Canada, English, Μετάφραση, Literature, Poetry, Translation
Tagged guilt, ενοχή
Leave a comment
Κάθε που ξημέρωνε, οι οικείοι της γινόταν θεατές του ίδιου τελετουργικού: την έβλεπαν με σερνάμενες τις παντόφλες και το κορμί της προτεταμένο, σα φουσκωμένο πανί που το ’σπρωχνε ο άνεμος, να κινείται βιαστικά προς το μπαλκόνι της. Τραβούσε με ορμή την κουρτίνα και κρεμούσε, θαρρείς, το σώμα της με μια επικίνδυνη ταλάντωση στα κάγκελα. Έπαιρνε μια βαθειά αναπνοή, έμενε καρφωμένη για λίγα λεπτά στο κενό κι αφού ρουφούσε όσο οξυγόνο χωρούσαν τα κουρασμένα της πνευμόνια, τραβούσε ξανά την κουρτίνα κι έμπαινε αδιαμαρτύρητα στο διαμέρισμα για τα καθημερινά της «διακονήματα»: σκούπισμα, σιδέρωμα, μαγείρεμα, πλύσιμο…
Τα εκατόν δεκαεπτά τετραγωνικά, που της ανήκαν εξ ημισείας με τον άνδρα της, έγιναν το δικό της βασίλειο από τότε που χάθηκε εκείνος. Αποτραβηγμένη στο μικρόκοσμό της και αποστρεφόμενη κάθε κοινωνική συναναστροφή του τύπου: καφές ίσον κουτσομπολιό, έκλεινε την πόρτα της σε παρόμοιες εκτονώσεις και προτιμούσε το δικό της κόσμο με τα βιβλία, τα λουλούδια και το μεγάλωμα των παιδιών της. Όταν της έφυγαν κι εκείνα, η ψυχαγωγία της έγινε το μπαλκόνι της!
Manolis Aligizakis
Translated from Tasos Livaditis’ “Diaspora”
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
There is a door in the night that only the blind see,
darkness makes the animals hear better,
and him, staggered, not from being drunk Continue reading
Posted in Canada, English, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, Translation
Tagged night, tower
Leave a comment
Manolis Aligizakis
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Όντως ήταν αληθινό και το δεχτήκαμε. Πέθανε
ο Θεός μας. Τον θάψαμε χθές το απόγευμα χωρίς
τραγούδια ή παιάνες, δίχως κλαυθμούς και μοιρολόγια
κι ανάλαφροι ενιώσαμε τίποτα πιο πολύ δεν μας
γαργάλαγε παρά το ύφος της μουντής μέρας ενώ ο φόβος,
θάλεγα, βαθειά μες την καρδιά μας είχε καταχωνιαστεί.
Continue reading
Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, translation, Translation
Tagged impact, επίπτωση
Leave a comment
(44), Andrea Demetriou (3), Andrea Garivaldis (24), Angela Costi (8), Aris Adanis (23), Avgoustis Maroulis (6), Christina Tsardikos (3), Chrysa Mastorodimou (4), Constantinos Nigdelis (2), Diasporic Literature (62), Dimitri Dr Karalis (27), Dimitris Troaditis (42), Dimitris Tsaloumas (16), Dionysia Mousoura-Tsoukala (5), Dr Christos Galiotos (7), Dr George Kanarakis (1), Dr Gregory Christidis (13), Dr Nicholas Fourikis (6), Evangelia-Aggeliki Pechlivanidou (71), Fedon Theofilou (7), Frederika Apokidou (18), Gabriel E. Christoforidis (4), Gabriel Panagiosoulis (23), Gabrielle Morgan (16), George Marinakis (3), George Nikolopoulos (22), Haris Melitas (23), Hector M. Taboada (4), Iakovos Garivaldis (3), Iakovos Garivaldis (76), Ioannis Panagakos (11), Irene Doura-Kavvadia (4), John Liaskos (17), Katerina Tsernotopoulou (2), Laskaris P. Zararis (20), Liat Kirby-Nagar (6), Loula S. Rodopoulos (23), Manolis Aligizakis (67), Maria Theofilakou (8), Maroulla Panagou (2), Michael Morgan (9), Michael Pais (16), N.Ν. Trakakis (14), Nicos Nicolaides (3), Nikos Batsikanis (9), Nikos Nomikos (3), Nikos Piperis (3), Panagiotis Garmiris (3), Patty Apostolides (3), Ross Spirou (1), Ruth Sancho (12), Sofia Kostos (5), Sophocles Kitharidis (2), Stratos Doukakis (4), Tasos Damianos (4), Thodoros Ioannidis (1), Vangelis Catevatis (13), Vicky Tsaconas (6), Yiorgos Anagnostou (1), Yiota Stratis (4), Άθως Χατζηματθαίου (5), Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης (17), Δρ Χρήστος Φίφης (3), Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου (56), Εύα Σερέτη (1), Κατερίνα Αξούγκα (5), Κυριάκος Χαλκόπουλος (2), Κώστας Δουρίδας (2), Παύλος Πολυχρονάκης (1), Πιπίνα Ιωσηφίδου-Έλλη (2), Τάκης Χατζηαναγνώστου (3), Χρύσα Βελησσαρίου (1)
"Before the Silence"
Archival News Reports of the Christian Holocaust that Begs to be Remembered
Learn More...
 |
© 2013 - diasporic literature spot
|
