Η… Ρομαντική Σημασία της Λεπτομέρειας

Share

(Από ένα ποίημα του Άγγλου ποιητή William Blake
με τίτλο : Auguries of Innocence)

α 1
Κρατάω τον κόσμο ολόκληρο
σ’ ένα κόκκο που ξεχώρισα,
μέσα από την άμμο
και ανασαίνω τον παράδεισο
σ’ ένα μικρό αγριολούλουδο,
που φύτρωσε εδώ χάμω.
α 2 α
Κρύβω μες την παλάμη μου
την απεραντοσύνη
και σε δυο στιγμές μαζί σου
την αιωνιότητα,
Continue reading “Η… Ρομαντική Σημασία της Λεπτομέρειας”

Ε. Α. Χ.

Share

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΟΝΟΣ ΧΑΤΖΗΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ
(Ε.Α.Χ.)

Κι εκείνος ο αλλοδαπός εκ της ημεδαπής γεροπαππούς
ή και ημεδαπός εκ της αλλοδαπής- κι όλο τα μπερδεύω-
μου είχε αφήσει ένα κενό τεράστιο μες την ψυχή,
καθώς αναχωρούσα απ’ το νησί, εκεί στην προκυμαία.

Continue reading “Ε. Α. Χ.”

Η Βροχή

Share

(Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο
του ταξιδιού της ζωής είναι η αγάπη.
Και η απώλεια, που κι αυτή
μέρος της αγάπης είναι- Ντέρεκ Γουόλκοτ
Ποιητής, βραβείο Νόμπελ 1992)

Δεν έφταιξα όταν βυθίστηκα
μες τα γαλάζια μάτια σου,
μα έφταιξα όταν φοβήθηκα
πως θα πνιγώ μέσα σ’ αυτά.

Δεν έφταιξα που έχανα
τον κόσμο μες τα χείλη σου,
μα έφταιξα που νόμισα
πως έτσι θα’ ναι όλα τα φιλιά.

Continue reading “Η Βροχή”

Πλάγιος πρώτος

Share

Πάσχα 2014

Σ’ ευχαριστώ, Θεάνθρωπε,
που μ’ άφησες να ζήσω
κι εφέτος, τ’ Άγια Πάθη Σου
να ’ρθω να προσκυνήσω.

Ποτάμι ρέει το δάκρυ μου
μες από την ψυχή μου,
μη μ’αρνηθείς, Φιλεύσπλαχνε
κι άκου την προσευχή μου.

Αν και δεν είμαι άξιος
που Σου φιλώ τα πόδια,
συγχώρα μου τα κρίματα
και γκρέμισε τα εμπόδια,

Continue reading “Πλάγιος πρώτος”

Η τελευταία αμφιβολία

Share

Άρις Αντάνης

Θ’ αλλάζουν μήνες κι εποχές
και τις λιακάδες οι βροχές θ’ ακολουθάνε
κι αν μπαίνουν τ’ άστρα σε τροχιές
χωρίς εσένα οι εποχές το ίδιο θά’ναι.
Ηλίας Κατσούλης+

Κι άλλος ένας χειμώνας πέρασε.
Ο τελευταίος χειμώνας ήταν γεμάτος, αναμφίβολα…
Γεμάτος θέατρα και μουσικές, χειροκρΟτήματα,
υποσχέσεις και χειροκρΑτήματα,
προοπτικές και προσδοκίες και όνειρα,
γεμάτος με αφιερώσεις και σαββατοκύριακα
και γεμάτος ανυπόμονες ευχές,
για ένα ζεστό καλοκαιράκι,
που, αναμφίβολα, ήλθε κι αυτό
κι ύστερα πέρασε…

Continue reading “Η τελευταία αμφιβολία”

Η συνακολουθία των πρώτων

Share

Άρις Αντάνης

Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος
(Ο κόσμος είναι μια σκηνή και η ζωή ένα πέρασμα)
Δημόκριτος ο Αβδηρίτης, περί το 460-370 π.Χ.

Κοιτάζει πίσω τη ζωή που πέρασε
κι όσα δεν έπραξε ποτέ, τα καταγράφει.

Δεν κατέβηκε σ’ εκείνη τη διαδήλωση
δεν ξέρει να χορεύει
ούτε να τραγουδάει.
Δεν έχτισε ποτέ ένα σπίτι
ούτε αγόρασε.
Ποτέ δεν νοιάστηκε να’ χει εξοχικό
ούτε άλλη ιδιοκτησία.
Continue reading “Η συνακολουθία των πρώτων”

Θαύματα

Share

Άρις Αντάνης

Κι αναθυμάμαι τότε που με βρήκες
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»

Continue reading “Θαύματα”

“Αφύπνιση 800 mg”

Share

Εκδόσεις Μανδραγόρας

Η  Ελένη Φωτιάδου- Αρτεμίου είναι μια ποιήτρια. Αυτό είναι γνωστό. Οι στίχοι που έχω διαβάσει,  κατά καιρούς, είναι εξαιρετικοί. Το ύφος της, οι λέξεις, τα μηνύματα, τα καλολογικά στοιχεία,  η γλώσσα, οι ελιγμοί της γλώσσας, οι ατάκες, δίνουν μια ζωντάνια και μια ελκυστικότητα στην ποίησή της. Και αρέσει.

Όλα αυτά  όμως ενυπάρχουν και στα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Αφύπνιση 800 mg”, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μανδραγόρα.

Δηλαδή ο πεζός της λόγος  έχει και μια ποιητικότητα, που τη νιώθει  ο αναγνώστης  κατά την  ανάγνωση. Μια μορφή  ελεύθερου στίχου  είναι εμφανής, σε πολλά σημεία κάθε κειμένου. Αυτό προσδίδει  ένα  επί πλέον  ενδιαφέρον προνόμιο, να λες δηλαδή μια ιστορία και η αφήγησή σου  να έχει και  ρυθμό στις λέξεις, στις φράσεις, στις ενότητες.

Continue reading ““Αφύπνιση 800 mg””

Χορεύοντας με τα Σπουργίτια

Share

σημάδια και στόχοι

Άρις Αντάνης

Δεν το άντεχε πια αυτό το ρεζιλίκι.
Κρατούσε το κάθε παιδί από εφτά-οχτώ στο χέρι κι αυτός τίποτα. Κάθε φορά το ίδιο γινότανε. Κι αυτός τίποτα. Ακολουθούσε μόνο. Τελευταίος πάντα, με σκυμμένο το κεφάλι, μέχρι που φώναζαν οι άλλοι «άντε γεια, αύριο πάλι» και διαλάγανε.
Κι εκείνος έπαιρνε μόνος του σιγά-σιγά το δρόμο για το σπίτι του, στρέφοντας κάπου-κάπου το κεφάλι, για να τους δει να απομακρύνονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Τρεχάλα, όσοι έφευγαν μόνοι τους και περπατώντας δυο-δυο, τρεις-τρεις, με φωνές, γέλια κι αστεία, όσων γειτόνευαν τα σπίτια. Κάνα-δυό μάλιστα που έμεναν προς τη δική του γειτονιά, έκοβαν από άλλο μονοπάτι. Πάει στοίχημα ότι όλοι μιλάνε γι αυτόν. Αλλά όχι βέβαια με κολακευτικά λόγια. Τον ειρωνεύονται. Γελάνε σε βάρος του. Ποιος ξέρει τι λένε. Γι αυτό τους ακούει που γελάνε, όταν φεύγουνε. Κάθε μέρα.

Continue reading “Χορεύοντας με τα Σπουργίτια”

“KATI”

Share
The wave was sweet… when I was a youth,
searching for shapes in the pebbles,
seeking patterns,
the old man of the sea , Proteus, spoke to me:
I am your country; perhaps I’ m no one,
but I can be what you wish…
(Georgios Seferis- Nobel prize 1963)

Aris Adanis

I carved her name above the entry to the cave,
my chisel picked from the rock-strewn shore,
then beckoned to the girl to see the… inscribed lore!
She dived and was carried on the rise of a wave.

The word “KATI” should bear an echo of her name,
casting a swell to a foamy crest in a rainbow band,
to its final rest on a sea-soaked strip of land,
as the wind whispered ”KATI- KATI”, all the same.

Continue reading ““KATI””

«Αυτοκτονώ, άρα… Υπάρχω»

Share

Άρις Αντάνης

Τώρα που οι αιώνιες Αξίες έχουν κλονιστεί,
ας απλώσουμε το βλέμμα μας, μέσα από τη
Διασπορική, σε εκείνα τα παιδιά της « Ιθάκης»
και των άλλων «Νησιών», τα παιδιά από τα οποία
αντλούμε όλοι μας τη δύναμη της εγκράτειας.

Με γκράφιτι γραμμένο σ’ ένα τοίχο
και στο χώμα πεταμένη μια βελόνα,
μες τη σιωπή του πρωινού βλέπω τον ήχο
κάποιας κραυγής, μα δεν ακούω την εικόνα.

Με γκράφιτι τη Γη θα ζωγραφίσω
εγώ είμ’ ο Γιώργος, είμ’ εδώ και είμ’ εντάξει,
Ρίο- Αντίρριο τη ζωή θα κολυμπήσω
ως τη στεριά, όπου ποθεί η καρδιά ν’ αράξει.

Continue reading “«Αυτοκτονώ, άρα… Υπάρχω»”

Αφόρητες Αγάπες

Share

Άρις Αντάνης

Έβλεπες τη μάννα, που λαγοκοιμόταν
μπροστά στην τηλεόραση,
και στην ψυχή σου, φευγαλέο βάσανο κρυφό,
η αποφράδα σκέψη: «Άραγε ανασαίνει ;
Κι αν κάποτε πάψει να ζει, πώς θα το αντέξω !»

Έβλεπες τον πατέρα, που τον έπαιρνε
ο υπνάκος στην πολυθρόνα του,
με την εφημερίδα, ορθάνοιχτη να τον σκεπάζει,
και διάβαζες, πρωτοσέλιδη, την αγωνία σου :
«Άραγε ζει; Κι άμα δεν ζει, πώς θα τ’αντέξω !»

Continue reading “Αφόρητες Αγάπες”

Τα “θα” που έμαθα

Share

Άρις Αντάνης

(Σε Εκείνη την Ελλάδα, την Άλλη)

Εγώ έμαθα να γράφω λέξεις. Για να σε συναντήσω.

Εγώ έμαθα να μετράω το χρόνο. Για να σε γνωρίσω.
Εγώ έμαθα ν ΄αγαπάω τον κόσμο . Για να σε αγαπήσω.
Εγώ έμαθα να ερωτεύομαι τη ζωή. Για να σε ερωτευτώ.

Εγώ θα σε συναντήσω, θα σε γνωρίσω, θα σε αγαπήσω, θα σ’ ερωτευθώ.
Για να’ ρθει η αγρύπνια μιας νυχτιάς αλλόκοτης, που δεν θα ξημερώνει, λες!
Και τότε θα είναι η πρώτη της Άνοιξης και δυό χιλιάδες εκατό, μείον ογδόντα οχτώ
του Καιρού και κάτι ώρες ακριβώς, όταν θα μετράω τα δευτερόλεπτα, ιλιγγιωδώς
να συνωστίζονται σε πολιορκία των σκέψεων, για να μου αποτρέψουν το χάραμα.

Continue reading “Τα “θα” που έμαθα”

Πλάγιος πρώτος

Share

Π Α Σ Χ Α – 2012

Άρις Αντάνης

Σ’ ευχαριστώ, Θεάνθρωπε,
που μ’ άφησες να ζήσω
κι εφέτος, τ’ Άγια Πάθη Σου
να ’ρθω να προσκυνήσω.

Ποτάμι ρέει το δάκρυ μου
μες από την ψυχή μου,
μη μ’ αρνηθείς, Φιλεύσπλαχνε
κι άκου την προσευχή μου.

Continue reading “Πλάγιος πρώτος”

Κορκοτσάνια*

Share

Άρις Αντάνης

Τα ’ δες πώς κουνάνε πέρα-δώθε τα σπαγκάτα φύλλα τους;
Κάνουν πως αφήνονται έρμαια στα θαλάσσια ρεύματα…
Θαρρείς χορεύουν, δίχως βήματα, καθώς, κιτρινοπράσινες
λικνίζουν τις παράσιτες κεραίες τους – έλα- σε προκαλούν.
Στα βότσαλα προσκολλημένοι θύσανοι , φούντες θαλασσινές
και από πάνω να πλασάρει την πολυχρωμία της μια πέρκα.

Continue reading “Κορκοτσάνια*”

Διάταξέ με…

Share

Άρις Αντάνης

«-Διάταξέ με», μου είχε πει, «τι θέλεις να σε φέρω;
θέλεις καφέ, θέλεις γλυκό, ή μήπως θες ουζάκι;
Να’ ναι κυδώνι το γλυκό, σύκο για περγαμόντο,
θέλεις νεράντζι ή βύσσινο, θες συριανό λουκούμι;
Και να σε φέρω και νερό να πιεις να ξεδιψάσεις.
Το καφεδάκι σου γλυκύ για μέτριο; Διάταξέ με.
Κι αν θέλεις ούζο με το λες, να φέρω μεζεδάκι,

Continue reading “Διάταξέ με…”

Συμφιλίωση

Share
(New Year’s resolution)

Άρις Αντάνης

Παίξε, Αιώνιε Αυλέ του Χρόνου.
Παίξε τη Μουσική σου,
το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον,
παίξε. Η Μουσική σου θα ερμηνέψει
το αποτύπωμα της Αιωνιότητας.
Έχουν φθαρεί πια οι Ζυγοί
κι ας λάμπουν.

Ζωγράφισε, Ανεξίτηλο Χρώμα του Απείρου.
Ζωγράφισε την καθημερινότητά σου,
το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον,
ζωγράφισε. Η ρωπογραφία σου θα απεικονίσει
το αποτύπωμα της Αιωνιότητας.
Έχουν ισοσκελιστεί πια οι Ζυγοί
κι ας πάλλονται.

Continue reading “Συμφιλίωση”

Εάν το θέλεις…

Share

    Άρις Αντάνης

Στο δάσος με τα πεύκα

Εάν το θέλεις, εγώ μπορώ να σου μιλώ…

Θα περπατήσουμε μαζί, μέσα στο δάσος με τα πεύκα, που δεν τα ’χουν κόψει, που δεν τα  ’χουν κάψει.

Σμαραγδί, μάς καρτεράει, το Λιμανάκι της Αγάπης, ξυπόλυτους στην άμμο του σεφέρη, την καυτή, και χάρτινο θα μάς καλεί, αποψινό, του χατζιδάκι το φεγγάρι.

Θα λείπουνε τα σύρματα τ’αγκαθωτά που λένε «μη». Οι ταμπέλες δεν θα γράφουνε «verboten», αλλά «είσοδος ελεύθερη», δίχως ομπρέλες με ξαπλώστρες πλαστικές και προβολείς από τα κότερα, που ψάχνουν αδιάκριτα μέσα στις φυλλωσιές, να ξεκουρνιάσουν τα σπουργίτια απ’ τις φωλιές τους…

Continue reading “Εάν το θέλεις…”