Στη Μαγεία Της Νύχτας

Share
 Η νύκτα σα χανούμισσα
τ’ άστρα γλυκοκοιτάζει…
μισό φεγγάρι πρόσωπο
στους ουρανούς τ’ ανάβει…
κι’ αυτά, να καίγονται για χάρη της
…….ως το πρωί…
που σβήνουν στην αγκάλη της.
Κι εγώ σβηστ’ όνειρο, ξυπνώ
σ’  άστρο της νιότης μακρινό
κάνω βουτιές στον ουρανό
κι ανάβω στις ουρές των κομητών
© Michael Pais

ΚΥΠΡΟΣ 1974 Επέτειος Τουρκικής Εισβολής

Share

ΜΟΝΑΧΑ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ

Κοιτούσαμε τις φωτιές
Να πηγαίνουν κόντρα στη νύκτα,
το διάβα τους πιο μαύρο!
Ξεπηδούσαν από παντού
αποστραγγίζοντας
και τις τελευταίες σταγόνες δροσιάς
που απόμειναν από την ανομβρία.

Continue reading “ΚΥΠΡΟΣ 1974 Επέτειος Τουρκικής Εισβολής”

Σαν Δώσουμε τα Χέρια

Share

Κύπρος 1974

ΣΑΝ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Καρφί εσύ καρφί εγώ
Και να η πατρίδα στο σταυρό.
Και να ο Ήλιος μας ασάλευτος
Να κοκκινίζει να χρυσίζει απόκοσμα
Την άψυχη ματιά του μαύρου
Εκείνου δειλινού,

Σαν ζωγραφιά από αίμα
Που κρέμασε ο θάνατος
Στο βάθος τ’ ουρανού μας.

Πίσω μας σέρνουν το χορό
Του σπαραγμού οι μάνες
Στα βήματά μας π’ αντηχούν
Του διχασμού οι κατάρες.

Κι ανάμεσα απ τα μύρια
Ορφανά η Πηνελόπη
Να τον περιμένει τώρα
Από το παρελθόν.
Κι όλο ξηλώνει τον καιρό.

Πιο πίσω
Από αντρική συνήθεια
Είναι ο πατέρας
Που ζητάει μες το πείσμα
Απ το καημό του να κρυφτεί.

Κι όπως τον βλέπεις
Με την μαύρη φορεσιά του
Να τριγυρνά
Σαν μια σκιά μες τη ζωή
Στο νου σου φέρνει
Δέντρο τσακισμένο
Που παλεύει μες το ρέμα
(Της πληγής του) να διαβεί.

Κι όμως αδέλφια
Γιοφύρι πάνω απ το γκρεμό
Σαν δώσουμε τα χέρια
Εκεί που τρέχει ο ποταμός
Της Κύπρου μας το αίμα.

© Michael Pais

• http://lisiotis.blogspot.com

1500 Χρόνια Χωρίς Χθες και Αύριο…

Share

Ένας από τους λόγους,  που οι Ρωμαίοι ανέστειλαν τη
λειτουργία των φιλοσοφικών σχολών των Αθηνών, ήταν
να στρέψουν τη προσοχή του κόσμου μακριά από το
παράθυρο, όπου ο ορθολογισμός των ελλήνων ατένιζε
το κόσμο. Η απόφαση αυτή, στέρησε από την ελληνική
γλώσσα τη σημαντικότερη πηγή ανεφοδιασμού της, που
είχε  σαν αποτέλεσμα τη σταδιακή υποχώρησή της  από
το παγκόσμιο προσκήνιο. Χίλια πεντακόσια  χρόνια μετά
και οι σχολές αυτές παραμένουν ερμητικά κλειστές.
Με την επιστήμη (ακόμα και σήμερα) να μην έχει  πρόσβαση
(στις πλείστες βαθμίδες της εκπαίδευσης) να πει τη δική της
εκδοχή, για τη φύση και τη προέλευση αυτού του κόσμου.
Κι’ όλ’ αυτά, τη στιγμή που η ασυνεννοησία μας με τη φύση
των πραγμάτων, αποσυνδέει… το χθες, από το αύριο…

© Michael Pais

Αν από σκοπιμότητα…
των συμβάντων, κρύβουμε…την αιτία…
«Απ τη δρασκελιά  του κόσμου
Το ένα πάτημα  αφαιρούμε…!!!»

© Michael Pais

Σημ.
(Έξι χιλιάδες σχολεία, σήμερα στην Αγγλία,
Διδάσκουν (τη περί κόσμου) στρέβλωση των πραγμάτων…)
Richard Dawkins

Από τις Περιπέτειες του Ήλιου…

Share

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ
ΩΣ ΚΟΙΝΟΥ ΘΝΗΤΟΥ

Είναι ένας ήλιος που δεν ευτύχισε
στ’ όνειρο του ν’ ανατείλει,
όμως δεν έπαψε να καίγεται
και να κυνηγά τα μεσημέρια.

ΧV

Από καιρό ωριμάζει στο μυαλό μου
πως πρέπει οπωσδήποτε να πάω
εκεί που η νύκτα
πρωτοκυλίστηκε πάνω στη γη με τη μέρα
και κοιλοπόνησε την πρώτη αυγή,
καθώς στους γύρο ουρανούς
σπέρναν’ αστέρια
με καιόμενες χούφτες οι θεοί.

Continue reading “Από τις Περιπέτειες του Ήλιου…”

Στους Ήχους της Καρδιάς

Share

“Στου ήλιου τη φωτιά, στου φεγγαριού τ’ αμόνι
Μελαψοί φαντασιόπνευστοι μαστόροι
Τους παλμούς σου πετάλωναν ,ω καρδιά
Με ουρ
άνια τόξα κι’ αστροκαρφιά.”

© Michael Pais

Κοσμολογία

Share

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΩΡΑΣ!

Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν η σκέψη όλων των νοήμων
όντων, είναι μέρος μιας γενικότερης σκέψης, αυτής,
της δημιουργίας. Της δημιουργίας που όπως είπε ο Ηράκλειτος,
κανείς δεν δημιούργησε, αλλά εκεί ήταν κι εκεί θα είναι για
πάντα. Όλα είναι ένα και το ένα όλα και όλα κυβερνούνται με
την ίδια λογική, που κυβερνά το ένα;

Δεν υπάρχει κάτι που να είναι άσκοπο σ αυτό τον κόσμο και να
μην έχει ρόλο και προορισμό. Το κάθε τι είναι και μια μορφή
ενέργειας που τροφοδοτεί και θρέφει κάτι άλλο. Είμαι έτοιμος
να πιστέψω, ότι από εμάς τα νοήμονα όντα απαρτίζεται και
τροφοδοτείτε ο νους της δημιουργίας και αντιστρόφως και
ότι η δημιουργία διαθέτη όλους εκείνους μηχανισμούς όπου
αξιολογούνται τα πάντα σύμφωνα με την γνησιότητα και το
υγιές τους και η, αφομοιώνονται αυτά υπό μορφή κοσμικής
ενέργειας, η απορρίπτονται;

αναρωτιέμαι επίσης, αν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας,
είναι η κυκλοφορία «του αίματος»(χρόνου) «στις φλέβες
της δημιουργίας» και τυχόν στάση, η προσπάθεια
διαφοροποίηση μας απ’ αυτή τη πορεία, μας θέτει
εκτός πραγματικότητας, (εκτός της ροής των πραγμάτων)
με αποτέλεσμα να σερνόμαστε έρμαια από την αμετάκλητη
ορμή της, ζητώντας πανικόβλητοι έλεος και συγχώρεση,
από ποιον; Και γιατί;

Τίποτα δεν θα είναι ακατόρθωτο (κατά τη γνώμη μου) για τον
άνθρωπο που θα αφεθεί απρόσκοπτα να γνωρίσει τον εαυτό του
και το ρόλο του, ούτε υπάρχουν στόχοι απραγματοποίητοι, αν
δουλέψει συστηματικά και πειθαρχημένα, μέσα στα πλαίσια των
φυσικών νόμων και των αξίών που εκπροσωπούν, αφού πρώτα
κερδίσει με την γνησιότητα των προθέσεών του, την εύνοιά τους.

Η φύση, μας έχει αποδείξει επανειλημμένα, ότι δεν ανέχεται
τη νοθεία, είτε αυτή είναι υλική, είτε πνευματική. Δηλαδή,
τα σάπια δεν τρώγονται, ποτέ κι από κανένα, είτε αυτά είναι
υλικά, είτε πνευματικά. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε
αυτό, τόσο πιο γρήγορα θ’ αποβάλουμε τις κοντόφθαλμες
επιδιώξεις μας που με την αδυναμία τους ν’ αντέξουν στο
χρόνο μας προκαλούν την ηττοπάθεια και το αίσθημα της
δήθεν ασημαντότητά μας, απέναντι στη πολυπλοκότητα
των φυσικών φαινομένων.

Πάρα κάτω θα προσπαθήσω να υποστηρίξω τις πεποιθήσεις μου
για τη σημαντικότητα του ανθρώπου. Θα αναφερθώ σε ορισμένες
υποθέσεις επιστημόνων που αν είναι εφικτές, θα αναβάθμιζαν
το ρόλο του ανθρώπου και θα τον καθιστούσαν πρωταγωνιστή
των εξελίξεων και κύριο της μοίρας του.

Ο Αμερικανός αστροφυσικός Καρλ Σαγκάν υποστηρίζει ότι
αν η ατμόσφαιρα του πλανήτης Αφροδίτη (που είναι καλυμμένη
από ένα στρώμα από σύννεφα πάχους 160 μιλίων) «βομβαρδιζόταν»
με αρκετούς τόνους από κυανά φύκια, που θα μεταφερόταν με
διαστημόπλοια από τον πλανήτη μας και τα οποία έχουν την
ιδιότητα να παράγουν οξυγόνο και σύμφωνα με τον Σαγκάν θα
δημιουργούσαν τις συνθήκες εκείνες που θα προκαλούσαν την
βροχή στον πλανήτη. Ο Σαγκάν υποστηρίζει, πως αν αρχίσει
βροχή στον πλανήτη, αυτή θα διαρκέσει για αρκετούς αιώνες,
στη διάρκεια της οποίας, θα σχηματιζόταν θάλασσες και Ωκεανοί
και άρα συνθήκες παρόμοιες με αυτές της γης.

Αν υποθέσουμε ότι Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (για τους γνωστούς λόγους) δεν ανέκοπτε βίαια τις επιστήμες και την έρευνα.
Λογικά την πρόοδο που έχουμε σήμερα, θα την είχαμε πριν
χίλια περίπου χρόνια. Τώρα και πάντα υποθετικά, αν το
σχέδιο του Σαγκάν είχε τεθεί σ’ εφαρμογή από τότε, ίσως
σήμερα, να είχαμε ένα πλανήτη παρόμοιο με τη γη, έτοιμο
να μας φιλοξενήσει και έτσι το πρόβλημα του υπερπληθυσμού
θα είχε λυθεί πριν καν εμφανιστεί. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει
και μες άλλους πλανήτες, όπως ο Άρης που με την παρέμβαση
μιας υψηλής τεχνολογίας που θα είχε και τους πόρους
και την θέληση, δεν θα ήταν απίθανο να δημιουργηθούν οι
κατάλληλες συνθήκες που θα φιλοξενούσαν τον άνθρωπο…..

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει και τα πιο
τολμηρά του όνειρα, ακόμα κι αυτό της αθανασίας, αν αποβάλει
από τη ζωή του τις δεισιδαιμονίες και αυτά που του τις προκαλούν.
Η παράταση του ορίου ζωής και οι έρευνες που γίνονται σήμερα
γι αυτό το θέμα, κατά τη γνώμη μου, δεν προσφέρουν κάτι
πραγματικά ουσιαστικό, αλλά μερικά επιπλέον βασανισμένα
χρόνια στα κουρασμένα και γέρικα κορμιά μας.

Απεναντίας(όταν έρθει η ώρα) δεν θα είχα καμιά αντίρρηση να
γίνω το πρώτο «πειραματόζωο» που θα αποκτούσε με εξελιγμένες
επιστημονικές μεθόδους, το ομοίωμά του και θα προσπαθούσα
με όλα τα επιστημονικά και μη, μέσα, να μετακομίσω στο
καινούργιο μου, νεανικό σώμα……….»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τι κι΄ αν σκόνη αν γίνω
που το χρόνο ακολουθεί
η νόημα ακατάληπτο
ξεκομμένο στις αποσκευές του

Σημασία έχει μόνο!
ότι θα παρευρεθώ!
Στη πιο ξέχωρη ώρα!

που θα γιορτάζει ο άνθρωπος
την ενθρόνισή του στη νόηση
της δημιουργίας
και θα λάμπει στο πρόσωπό του
η υπερηφάνεια
της Θεϊκής του καταγωγής.

© Michael Pais

http://alasinos.blogspot.com/

Αφιερωμένο στην επέτειο της ανεξαρτησίας της Κύπρου

Share

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΚΥΠΡΙΟΣ

Εγώ που πλάστηκα
Ανάμεσα από μια μέρα και μια νύχτα
Από χυλό της γης
Και καλώδια αστραπής

Κι αφέθηκα γυμνός
Ως μια σταγόνα φεγγαριού
Σε μια ξανθή φωλίτσα στη μεσόγειο.

Continue reading “Αφιερωμένο στην επέτειο της ανεξαρτησίας της Κύπρου”

Κύπρος 1974

Share

Αφιερωμένο στα νέα παιδιά
που έχασαν τη ζωή τους
πολεμώντας τον Τούρκον εισβολέα.

ΤΟΣΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ

Από νωρίς, κει που ανάβει η ζωή
με μια κραυγή των πόθων το φυτίλι
Παράφορη μας άρπαξε κι έφυγε στιγμή
σαν αστραπή είχε το χρόνο ανοιγοκλείσει.

Από νωρίς, στα πρόσμενα της εποχής
Που θ’ άρχιζε του έρωτα το τρύγι-
Κει, πριν φιλήσει ο Ήλιος την αυγή
Τα καυτερά του χείλη να δροσίσει.

Από νωρίς, μια τουφεκιά
Μας πήρε στης ζωής τα ξένα
Από τα μάτια της νιότης τη φωτιά
Την σβήσαν με το αίμα

Δυο δάκρυα κόκκινα πηχτά
Χορδές στα μάγουλα που ηχούν βουβά
Τόσα παράπονα ζωή από σένα για
όσα μας έταζες…ταξίδια μαγικά.

© Michael Pais

http://alasinos.blogspot.com/

Copyright secured by Digiprove © 2010

Τελευταίες στιγμές

Share

Αντί το φως ο ουρανός κείνη τη μέρα
Μας έστειλε το θάνατο.
Ήταν νωρίς κι απόμειναν
Των κοριτσιών τα όνειρα στη μέση.
Αντί ο Ήλιος των ξυπόλυτων παιδιών
Την παγωμένη μοίρα να ζεστάνει
Τρεμόπαιζε μεθυσμένος απ’ το αίμα χόρευε
Μες του φονιά το αστραφτερό μαχαίρι.
Continue reading “Τελευταίες στιγμές”

Η Αποστολή του Ανθρώπου;

Share

Όπως όλα τα μέρη ενός συνόλου, έχουν ρόλο κι αρμοδιότητα,
έτσι και ο άνθρωπος σαν μέρος του όλου που (αναμφισβήτητα) είναι.

Είναι φορές, που οι υποψίες μου προσεγγίζουν τα όρια της
πεποίθησης, ότι ο άνθρωπος υπάρχει και δρα στη νοητική
πτυχή του συνόλου που υπάγεται, όπως ακριβώς ένα εγκεφαλικό
κύτταρο στο δικό μας κόσμο.

Προορισμός του, η συλλογή και αξιοποίηση πληροφοριών στην
υπηρεσία της δημιουργίας και των φυσικών νόμων και σαν
έτσι θ’ αξιολογηθεί και θα αφομοιωθεί η θα απορριφθεί από τη
κυρίαρχη λογική της παντοδύναμης φύσης. Ακριβώς με την
ίδια διαδικασία που το μυαλό μας αφομοιώνει το λογικό
κι αποβάλει το παράλογο κι ο οργανισμός μας κρατάει τα
φυσικά και ωφέλιμα κι αποβάλει τα παρά φύση σκουπίδια
που τον προμηθεύουμε καθημερινά.

Η συνέχεια, η μη, του ανθρώπου ως ιδέα, ή πνεύμα
( Μετά το βιολογικό του θάνατο)
θα κριθεί από το συμβατό, ή όχι, της σκέψης που παρήγαγε
εν ζωή, με την ροή και την εξέλιξη της φύσης της δημιουργίας.

Η ζωή, ίσως, να είναι η μοναδική ευκαιρία που δίνεται στον
άνθρωπο να κερδίσει με τη σημαντικότητα της σκέψης του,
τη θέση του πολίτη της δημιουργίας.

Όχι φυσικά με την αποβλάκωση και τη δουλοπρέπεια
αλλά με τις άοκνες προσπάθειες  της ελεύθερης σκέψης
του αληθινού εαυτού του.

Σκέψης, που θα ερμηνεύει και θα εναρμονίζεται σωστά με
τους φυσικούς νόμους. Που θα είναι ακούραστος καλλιεργητής
των αξιών και του πνεύματος της δημιουργίας και μύστης της
χρήσης της πανσοφίας του μέτρου.

Και πάνω απ’ όλα, ικανός πληροφοριοδότης στην υπηρεσία της
αυτογνωσίας της δημιουργίας κι εργάτης κι αρχιτέκτονας στην
υπηρεσία της αυτοβελτίωσης αυτής.

© Michael Pais

http://alasinos.blogspot.com/

  Copyright protected by Digiprove © 2010

FROM THE DIARY OF THE CENTURIES

Share

FROM THE DIARY OF THE CENTURIES

Days are the language
with which the eons tell us
word by word of life

©Michael Pais

http://alasinos.blogspot.com

(Translated by Valentini Papadopoulou Brady
University of Houston, Houston TX, USA)

WE ARE CHILDREN OF THE EARTH

Around the axis of our dream
Shining like a sun
Our trajectory now at perihelion but never touching it
Then at aphelion but never completely escaping it.

People around us
Like stars crowded in the sky
(and yet so far apart)
divided in various groups and colours.

Our fickle feelings change all the time in our heart like seasons.

The other day it was drought, loneliness and indifference.
The day before yesterday it was black clouds gathering
Coming with no end from the turbulent oceans of thought.

Yesterday it was storms and snow.
Uprooted were many of our hopes
And killed were all our tender buds of love.

Today we had peace and regret
While we took account of our actions.

Five hundred thousand molecules died
From floods and drought
A consequence of the excess of our feelings.

Five hundred thousand molecules died
From incurable diseases
A consequence of the pollution of the air in our soul.

And as many killed each other in various wars
A consequence of the constant effort
By powerful urges
To subjugate the weaker.

As many were the births.

We are children of the earth.

© Michael Pais

http://alasinos.blogspot.com/

(Translated by Valentini Papadopoulou Brady
University of Houston, Houston TX, USA)

  Copyright secured by Digiprove © 2010

Τα δώρα των Μάγων

Share

Αυτός ο κόσμος στέκει με το ένα πόδι
Στα θεμέλια της αρχαίας Ελλάδας
Και με το άλλο βουλιάζει στη φαυλότητα
που μας κληρονόμησε ο μεσαίωνας.

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ;

Ο δρόμος, για την αλήθεια της καταγωγής και του
προορισμού μας, είναι ίσως ο πιο ελκυστικός στόχος
για τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους. Κι αυτός,
είναι ένας και μοναδικός (όλοι το γνωρίζουμε αυτό)
Τυχόν παρέκκλιση της σκέψης, έστω και ελάχιστα από
την ορθή πορεία, μπορεί να γίνει αιτία να χαθούμε
στο αχανές διάστημα της ψυχής μας. («Καλή ώρα»)
Κι έτσι οι πληροφορίες που θα αποστέλλουμε στο
«κέντρο ελέγχου» (εγκέφαλο) θα είναι οι εντυπώσεις
μας από το χάος. Δηλαδή, σύγχυση και υστερίες φόβου
για το άγνωστο. Είναι τότε που η σκέψη χάνει τη
μάχη με το άγνωστο (χάος) και βρίσκει καταφύγιο
στις παραισθήσεις των δογματικών θρησκειών.

Δυστυχώς η ανθρωπότητα (αποδεδειγμένα πλέον)
πορεύεται μέσα στη σύγχυση και την αβεβαιότητα
για το μέλλον. Η πορεία που ακολουθεί είναι
περισσότερο από βέβαιο ότι δεν είναι η ενδεδειγμένη.
Κάπου έχει παρεκκλίνει της ορθής πορείας με
αποτέλεσμα να έχει χαθεί μέσα σ ένα φαύλον κύκλο αβεβαιότητας.

Ο “πόλεμος” που “κήρυξε” ο άνθρωπος (με τις
παροτρύνσεις της θρησκείας) ενάντια στη φύση
του, απέφερε τόση σύγχυση στην έρευνα, που και
σήμερα ακόμα οι επιστήμονες δεν έχουν απαλλαγεί
εντελώς από αυτό το σύνδρομο της διαστρέβλωσης
των πάντων.

Η αψυχολόγητη ενέργεια της θρησκείας, να μπει
ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση του, και να
προκαλέσει κατά κάποιο τρόπο την διάσπασή τους,
είναι η αιτία που ο άνθρωπος παρέκκλινε της
πορείας του και ξέφυγε απότην «ατμόσφαιρα»
της φυσικής του οντότητας, με αποτέλεσμα η
πρόοδος που πέτυχε (σε αρκετούς τομείς) να είναι
εις βάρος της φύσης και του περιβάλλοντος που
τον φιλοξενεί.

Το «παιχνίδι» για τον άνθρωπο έχει πάρει αρνητική
τροπή από τότε που αυτό απωλέσθη από την «αγκαλιά»
της φύσης του, και αφού πρώτα του είχε επιβληθεί
μια θρησκεία, που είχε για φιλοσοφία της, τις
παραισθήσεις και τις οφθαλμαπάτες, ενός
δυστυχισμένου και ταλαιπωρημένου στην έρημο λαού.

Είναι ολοφάνερο ότι εδώ που βρισκόμαστε η έλξη
και η βαρύτητα της επίγνωσης των ευθυνών μας,
είναι υποτυπώδεις, τόσο που οι πράξεις επιπλέουν
στα λόγια, το καθήκον και οι υποχρεώσεις
εκπληρώνονται με ευχές και τα πιο δύσκολα
«δεν αφορούν εμάς…! αλλά τους «ουρανούς»!

Συζητούμε, διαφωνούμε, διαπληκτιζόμαστε, υποστηρίζουμε
με επιχειρήματα και πάθος τι θέσεις μας κι όμως ποτέ
δεν καταφέραμε να καταρρίψουμε ο ένας τα επιχειρήματα
του άλλου, γιατί απλούστατα όλα αυτά διαδραματίζονται
στο κενό του χάους, που μας οδήγησαν οι λάθος επιλογές μας.

Σ’ ένα χάος, που δεν έχει, ούτε πάνω,ούτε κάτω, ούτε πίσω, ούτε προς ,
ανίκανοι να προσδιορίσουμε την όρθια στάση των πραγμάτων.
Σ ένα χάος, που οι έννοιες και τα πρέπον, δεν έχουν διακριτικά
και ότι οικοδομούμε, για ένα καλύτερο κόσμο, τ’ απορρίπτει
στη πορεία, η φύση των πραγμάτων.

Μοιάζουμε με ηθοποιούς, που δεν γνωρίζουν το
ρόλο τους και την υπόθεση του έργου που παίζουν
κι αυτοσχεδιάζουν σενάρια της στιγμής.

Όλοι οι σχεδιασμοί για να σωθεί ο πλανήτης μας ,
δεν έχουν πρακτική εφαρμογή και μένουν μετέωροι
στα κενά της ασαφούς πορείας του κόσμου, χωρίς
ώθηση από κάποια ουσιαστική σταθεροποίηση στόχων
προς την ορθή κατεύθυνση. Είναι φορές που
αναρωτιέται κανείς, αν η κυριαρχία στο πλανήτη μας,
έχει περιέλθει σε χέρια «στασιαστών» που προτιμούν
να είναι καπετάνιοι «σε πειρατικό καράβι» παρά
«ναύτες» νομοταγείς , στη νομοτέλεια της παντοδύναμης φύσης.

© Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010

Γιατί απέτυχαν στην πράξη οι “Σημαιοφόροι” της Αγάπης;

Share
ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ
ΟΙ “ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΙ” ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ;

Βεβαίως και η αγάπη, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα,
που έχει ο άνθρωπος. Όπως και από τις εποχές, η πιο υπέροχη,
είναι η άνοιξη. Όμως, ούτε η αγάπη από μόνη της συμπληρώνει
τον άνθρωπο, ούτε η άνοιξη το έτος.

Κ έτσι η φύση, αποφάσισε να συμπληρώσει τον άνθρωπο
και με τα υπόλοιπα συναισθήματα και το έτος, με τις υπόλοιπες εποχές.
Και επειδή όλα αυτά, ήταν αντίθετα μεταξύ τους ,έκανε χρήσει του
μέτρου για να πετύχει την εναρμόνισή τους. Κι έτσι η δημιουργία
βασίζεται αποκλειστικά στην συνύπαρξη των αντιθέσεων,
που συμπληρώνουν εν αρμονία το κύκλο της ζωής μας.

Continue reading “Γιατί απέτυχαν στην πράξη οι “Σημαιοφόροι” της Αγάπης;”

Παράνοια και ηληθιότητα

Share

ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΑΞΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥΣ
ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΣ ΣΕΒΟΣ ΤΗΣ ΕΙΧΑΝ

ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ

Κανείς δεν έχει τη δύναμη, η το δικαίωμα παρέμβασης στη
συνοχή του κύκλου της δημιουργίας, για ν αλλάξει κάτι που
δεν του είναι αρεστό. Είτε αυτό συμπεριλαμβάνεται στο
κύκλο των εποχών, είτε στο κύκλο των αισθημάτων,
είτε τον βιολογικό, η, τον χρονικό, η, οτιδήποτε άλλο.

Ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου, δεν είναι μποστάνι για να
ξεριζώνουμε τα αισθήματα (αισθήσεις) μας, γιατί έτσι απλά,
διαφωνούμε με την ύπαρξή τους. Η γιατί αδυνατούμε να τα ελέγξουμε ,
λόγο της αδυναμίας μας, να αντιληφθούμε τη σημασία τους.

Και να υποκρινόμαστε, η να αυτό κοροϊδευόμαστε, ότι τα καταφέρνουμε!.
Στην ουσία, το μόνο που καταφέρνουμε, είναι την αλλοτρίωση
από τον πραγματικό εαυτό μας και τον εκφυλισμό
των ωραιότερων αισθημάτων που μας προίκισε η φύση.

Αυτή η τάση, είναι ακραίας μορφής δονκιχωτισμός, που
αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο, από την ίδια του τη φύση
και γίνεται μακροχρόνια, σοβαρότατη απειλή για την ορθή πορεία
της ανθρωπότητας , όταν υποστηρίζεται, από ισχυρούς φορείς.

Οι αρχαίοι Έλληνες, κατάφερναν με τη χρήση του μέτρου,
να εναρμονίζουν… τις αντιθέσεις των αισθημάτων και να
ελαχιστοποιούν… την υπερβολή τους. Έμαθαν να ζουν εν αρμονία
με τη φύση και το περιβάλλον και να διδάσκονται από τα μυστικά τους.

Ποτέ δε πέρασε απ το μυαλό τους να ξεριζώσουν από τον ψυχικό
τους κόσμο, ότι δεν τους ήταν (για οποιονδήποτε λόγο) αρεστό.
Γιατί είναι βέβαιο, ότι θα το θεωρούσαν παράνοια και μωρία
της πιο ηλίθιας βαρβαρότητας. ( Όπως και είναι φυσικά.)

Η αψυχολόγητη παρέμβαση, στα, της φύσης της δημιουργίας,
έχει μπλέξει την ανθρωπότητα σε περιπέτειες, που ίσως αποβούν
μοιραίες για τη τύχη του κόσμου. Εξ αιτίας αυτής της τακτικής,

(κυρίως των δογματικών θρησκειών, λόγο της αδυναμίας τους
να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα των φυσικών φαινομένων)

επιβραδύνθηκε τουλάχιστον, για μια χιλιετηρίδα, η πρόοδος της
επιστήμης. Πράγμα που ο καθένας μας αντιλαμβάνεται, πόσα
από τα φλέγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος,
θα μπορούσε να επιλύσει, μια επιστήμη απαλλαγμένη από την
επήρεια των παραισθήσεων και της παράνοιας του μεσαίωνα.

Και προπάντων μια επιστήμη δέκα αιώνες… πιο προχωρημένη
από τη σημερινή. Μια επιστήμη που κατά πάσα πιθανότητα,
θα μπορούσε να λύση το πρόβλημα του υπερπληθυσμού,
που επείγει περισσότερο απ οτιδήποτε άλλο.

Μια επιστήμη, (που αν συνυπολογιστεί, με τη «λατρεία» των
προγόνων μας προς την φύση,) ποτέ δεν θα επέτρεπε,
να φτάσει ο πλανήτης μας, σ αυτό το θλιβερό κατάντημα,
που είμαστε όλοι μας σήμερα μάρτυρες.

Προσωπικά πιστεύω, ότι ο χρόνος που δίνεται στον άνθρωπο
για να τα καταφέρει, δεν είναι απεριόριστος. Ήδη έχασε
δέκα αιώνες… (χωρίς να υπολογίζεται η οπισθοδρόμηση του
μεσαίωνα) και το χειρότερο απ’ όλα, δε βρήκε ακόμα το δρόμο του.

Δέκα αιώνες ο άνθρωπος πολεμούσε τη φύση του, δηλαδή τον εαυτό του.
Και το μόνο που κατάφερε, ήταν να επιφέρει τη σύγχυση
και τη τρομοκρατία στον ίδιο του τον εαυτό.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ανθρωπότητα
Είναι τεράστια και επείγοντα και ο χρόνος πιέζει
Και δεν είναι σίγουρο ότι υπάρχει θέληση και
Νηφαλιότητα αντιμετώπισής τους.

© Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010

Μην

Share

Μην αφήνεις το δάκρυ στο πρόσωπο
γιατί μ αυτό μεθάμε τους δήμιους.

Μην αφήνεις από μέσα σου να βγαίνουν
της απόγνωσης τα λόγια
γιατί πάνω σ αυτά ακονίζουν
οι δήμιοι τα μαχαίρια τους.

Μην αφήνεις την πίκρα
να σου σκεπάζει το πρόσωπο
γιατί αυτή είναι η μάσκα
που σκεπάζουν οι δήμιοι
τα πρόσωπα των μελλοθανάτων.

Κρύψε τις πληγές μέσα σου
κι ας πονάνε πιο πολύ
μόνο κρύψε τα αίματα
γιατί μ αυτά οι δήμιοι
σφραγίζουν τα διαβατήριά μας.

(c) Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010

Θεοί και Πραγματικότητα

Share

Πίσω από κάθε συμπεριφορά της φύσης
Κρύβεται κι ένας Ολύμπιος θεός!

12 ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Η καθιέρωση των Ολυμπίων θεών δεν ήταν δημιούργημα
της φαντασίας των αρχαίων λαών όπως πολλοί αρέσκονται
να διαδίδουν, αλλά αποτέλεσμα βαθιάς γνώσης των δυνάμεων
της δημιουργίας και σοβαρότατη  προσπάθεια ταξινόμησης
αυτών με ονόματα θεών.  Οι αρχαίοι Έλληνες θεοποίησαν το
μέτρο γιατί πίστευαν  ότι σ αυτό ισορροπούσαν οι τρομερές
και ανεξέλεγκτες δυνάμεις του σύμπαντος και πάνω σ αυτό
φιλτραρίστηκαν οι σωστές αναλογίες των δυνάμεων της δημιουργίας.
Τους θεούς τους, τους ανακάλυψαν μέσα τους γιατί πίστευαν πως
οι ιδιότητες τους αντιπροσώπευαν τα κυρίως συναισθήματα των
ανθρώπων, καθώς και τις  αναλογίες των δυνάμεων  που  κυβερνούσαν
τη Γη και το σύμπαν.Πίστευαν στο αδιαχώρητο των πάντων κι ότι η
φύση των δυνάμεων των Ολυμπίων θεών, μαζί με τις συμπληρωματικές
θεότητες ,ήταν οι σοφές αναλογίες του μίγματος της ύλης που
δημιουργήθηκε η ζωή. Γι’ αυτούς οι θεοί ήταν  δεδομένοι χωρίς
ποτέ να τους αμφισβητούν και η συνύπαρξη μαζί τους
ήταν αρμονική σύμφωνα με τους θεϊκούς νόμους της φύσις και
του μέτρου της δημιουργίας. Πίστευαν  ότι ο άνθρωπος είναι η
στέγη της νόησης των θεών, καθώς και το φως και η όραση του
νου και του πνεύματος τους. Πριν απ’ την δημιουργία του
άνθρωπου οι τρομερές δυνάμεις των θεών περιπλανιόταν
στο σύμπαν βάρβαρες και τυφλές , χωρίς μέτρο και συναίσθηση
της ύπαρξής τους . Μόνο κι’ όταν ενσωματώθηκαν μέσα στον
άνθρωπο (κι αντιστρόφως) απέκτησαν αυτογνωσία και συνείδηση
και οριοθέτησαν με την δικαιοσύνη του μέτρου τις εξουσίες τους
και πήρε ο καθένας τον θρόνο που του ανήκε στη ψυχή και τη
φύση του ανθρώπου.

Οι Έλληνες θεοποίησαν το μέτρο γιατί πίστευαν πως η σωστή
εφαρμογή του ήταν η χρυσή τομή που εναρμόνιζε και οριοθετούσε
δίκαια τις σχέσεις και τις εξουσίες των πάντων….

(c) Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010

Κύπρος 1974 Επέτειος Τουρκικής Εισβολής

Share

ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

Φλόγες μ ανάστημα κυπαρισσιών
ξεφύτρωναν απ τις κορφές
του Πενταδάχτυλου
λες και τέντωνε το ανάστημά του
ν’ αντικρίσει  μισοπέλαγα
τον ερχομό του Κίμωνα.

Οι ώρες φορτωμένες ουρλιαχτά
σαν εκπνοές της κόλασης,
μα οι στρατηγοί κουφάθηκαν
από τα κουδουνίσματα
των παρασήμων τους
και η ακρόπολη φευγάτη
σε άλλες εποχές.

Μόνο στο Μαραθώνα
ένα άγαλμα αρχαίου Έλληνα
έψαχνε μανιασμένο στα ερείπια
τα σπασμένα του χέρια.

(c) Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010