Στους 16 ήρωες του “Νίκη-4”

Share

Επιστρέφω…
Τίποτα πια δεν με σταματά
Ούτε τ’ αεροσκάφους τα συντρίμια
που η μοίρα το σημάδεψε με βόλι φίλιο
Κι ανύποπτα το φύτεψε σε χώμα ελληνικό
Ούτε η άγραφη ιστορία
που άφησε σελίδα αδειανή στο ημερολόγιο του ήρωα πιλότου
Κάποιοι δεν γνώρισαν ακόμα της θυσίας το σταυρό
Τη λεβεντιά δεν είδαν που υψώθηκε λιβανισμένη στους αιθέρες
ζητώντας μια άκρη γης να ξαποστάσει Continue reading “Στους 16 ήρωες του “Νίκη-4””

Είκοσι Ιούλη

Share

Είκοσι Ιούλη, μέρα φοβερή,
Άδοξη ώρα που ‘γινες χολή,
Κλεμμένη εικόνα, σπασμένο γυαλί,
Κόσμος ακόμα σκληρός σαν καρφί.

Είκοσι Ιούλη, μέρα τρομερή,
Μισή ψυχή, μισή φωλιά η γη,
Δίχως τον άντρα, χαμένο παιδί,
Είκοσι πίκρες θωρεί σκυθρωπή. Continue reading “Είκοσι Ιούλη”

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…

Share

Του Άρι

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
Κι είν’ το ταξίδι αυτό
Γιομάτο γλύκα που πικραίνει,
Πόνο που ανακουφίζει,
Αλμύρα που γλυκαίνει,
Αγάπη που πονάει,
Χαρά που πνίγει,
Πέμπτη Παρασκευή των Χαιρετισμών,
Όλη η Ωραιότητα μαζί…
Κι αν δεν ταξιδεύουμε εμείς για το νησί,
εκείνο ταξιδεύει προς εμάς.

Continue reading “Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…”

Καράβι του Βοσπόρου

Share

Σ’ ανατολίτικο σκοπό χορεύοντας στο κύμα
Λικνίζεται το γέρικο σκαρί σου
Στα κόκκινα και τα μαβιά νερά που βάφονται σ το ηλιοβασίλεμα
Μαράζι εσύ νωχελικά θωπεύεις τη σκέψη μας στ’ αντίπερα των δικών μας βουνών
Των δικών μας ακρογιαλιών
Των δικών μας αυλών… Continue reading “Καράβι του Βοσπόρου”

Θα επιμένω να ‘μαι κει

Share

Σαράντα κι ένα χρόνια πριν, πήραμε το στρατί της προσφυγιάς,
Ανηφορίσαμε το Τρόοδος προς άγνωστη πορεία,
πατήσαμε τα βουνά της Πιτσιλιάς.
Φύγαμε κυνηγημένοι, με στόχο να επιστρέψουμε σε λίγες μέρες.
Έχουμε ακόμα το κλειδί του σπιτιού μας συλλογιζόμενοι
πότε πια θά ‘ρθει εκείνη η ώρα. Του γυρισμού.

Continue reading “Θα επιμένω να ‘μαι κει”

Diasporic Identities – Dionysia Mousoura-Tsoukala

Share

Diasporic Identities in the short stories of Greek Australian Female Writers: An approach to examine Greek migrant identity in the 20th Century through Dionysia Mousoura-Tsoukala’s short story “The Tractor”

Andrea Garivaldis

This paper deals with the notion of diasporic Greek identity as it appears in the short-stories of Greek Australian female writers during the twentieth century. Due to the limitations of space, the focus is drawn only to one of the short stories chosen to be the most representative of diasporic identities. The selected story is Dionysia Mousoura-Tsoukala’s work “Το τρακτέρ [The Tractor]”[1].

The current bibliography on Greek literature makes little or no reference to identity, with the exception of a few works such as the literary contribution of Professor Kanarakis, titled “Όψεις της Λογοτεχνίας των Ελλήνων της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας [Aspects of the Literature of Greeks in Australia and New Zealand]”(Kanarakis 2003). Although the Greek literature in Australia written in the first half of the twentieth century was predominately that of male writers, the female voice emerged dynamically in the second half of the century, making the female voice very distinct (Georgoudakis 2002; Nickas 1992). Thus, the Greek female writers in Australia appeared in the post-war era, during the Greek mass migration, with Vasso Kalamaras being the first, followed by Dina Amanatides and many more.

Continue reading “Diasporic Identities – Dionysia Mousoura-Tsoukala”

Πάσχα στο νησί

Share

Αφιερωμένο σ’ αυτούς που έφυγαν
Κι αυτούς που περιμένουν να γυρίσουν

Καλή Ανάσταση
Χέρι χεράκι λέμε
Στο δρόμο για τον Καλό Λόγο
Κρατώντας λαμπάδα από μέλισσας κερί μυρωδάτο
Σκιές αθόρυβες συναντιόμαστε στους δρόμους προς την εκκλησιά

Τόσο παλιά
Τόσο παλιά ανάμνηση
Στο πέρασμα των χρόνων…
Οι γειτονιές μας ζωντανεύουν
Γεμίζουν με παιδιά που τρέχουν να μαζέψουν κούτσουρα
Για τη χαρά της λαμπρατζιάς
Έξω απ’ την εκκλησιά μας του Τιμίου Σταυρού
Γεμίζουν οι καφενέδες με άντρες μεστωμένους
Μαντήλι φορώντας της εργατιάς
Συζητώντας για τα παλιά και τα καινούργια
Για τα φυντάνια τους, τα δέντρα τους, τον αγώνα
Continue reading “Πάσχα στο νησί”

Ξαναντάμωμα

Share

 Άντρια Γαριβάλδη

         

Ήρθες με ντύσιμο ανοιξιάτικο,
         προτού οι κρύες μέρες του χειμώνα τελειώσουνε καλά καλά
μήνυμα φωτεινό να φέρεις.

Τα φύλλα στα δέντρα κρατούσαν τη δροσιά της νύχτας απαλά,
         οι πρώτοι ανθοί έσκαγαν με ροζομπλέ αποχρώσεις
σκορπώντας μηνύματα ευφροσύνης.

Continue reading “Ξαναντάμωμα”

Αντάμωμα

Share

Άντρια Γαριβάλδη

Βρεθήκαμε στην άκρη του πάρκου

εκεί που τα χνάρια των πουλιών ψηλάφιζαν το νωπό χώμα

μετά τη βροχή που κόπασε για λίγα λεπτά.

 

Η ανάσα γρήγορη

ρυθμικά έπαλλε στο στήθος

συνοδεύοντας τον ψίθυρο που έσβηνε στα παγωμένα χείλη.

 

Continue reading “Αντάμωμα”

Στο κατώφλι του αύριο

Share

Άντρια Γαριβάλδη

Όλο και λιγοστεύουν οι μέρες του χειμώνα
κι η αναμονή της άνοιξης γίνεται όλο και πιο έντονη.
Η βροχή πρασίνισε τον κάμπο της ψυχής
κι ο ήλιος πήρε θέση πίσω απ’ τα χείλη τ’ ουρανού.

Eμείς, σαν πεταλούδες πετάμε από γειτονιά σε γειτονιά
κουβαλώντας την ουσία της γονιμότητας.
Continue reading “Στο κατώφλι του αύριο”

Ο κύκλος των κύκνων

Share

Μάρτιος οκτώ, δύο χιλιάδες δεκατέσσερα
Κι όλα όπως πάντα περιστρέφονταν
Στην τροχιά του λευκού κύκλου των κύκνων
Κι όλα όπως πάντα αναδεύονταν μες στον αφρό των κυμάτων
Περιμένοντας τον ήλιο να χρυσώσει τ’ ανύποπτα σύννεφα στον μακρινό ορίζοντα
Η θάλασσα αμείλικτη
Οσφραινόμενη τον αέρα που έφερνε το φτερωτό άλογο
Απ΄ την ήσυχη Ασιάτικη ανατολή
Κουάλα Λάμπαρ και Πεκίνο
Δυο πόλοι, δυο προορισμοί
Με ακριβό φορτίο διακοσίων τριάντα εννέα ψυχών.

Continue reading “Ο κύκλος των κύκνων”

Ανάμνηση

Share

στη μητέρα μου

Άντρια Γαριβάλδη

Τούτο το δείλι το στυφό
π’ απάνεμα τα κύματα φιλούνε τ’ ακρογιάλι,
την ώρα που ’σκυψε ο ήλιος ντροπαλά
της γης τα χρυσοχρώματα ν’ ανάψει,
μιλούν του ρολογιού τα καρδιοχτύπια αργοσαλεύοντας.

Έφυγες έναν δειλινό
μιας ανθισμένης Κυριακής,
μαραζωμένο γιασεμί,
που στο καντήλι της χαράς
το λάδι είχε στερέψει.

Continue reading “Ανάμνηση”

Της Ανάστασης

Share

Άντρια Γαριβάλδη

Και πάλι περιμένω στ’ ανοιχτό παράθυρο
να δω το πέταγμα της χελιδόνας…

Και πάλι αναζητώ το μυρωμένο αεράκι
που ’ρχεται απ’ το περβόλι το φορτωμένο μ’ ανθό και μέλισσα
να χαϊδέψει τα μάγουλα της άνοιξης
φέρνοντας την οσμή του λεμονιού
ν’ αναζωογονήσει τη γειτονιά.

Continue reading “Της Ανάστασης”

Περιμένοντας για το αύριο

Share

Άντρια Γαριβάλδη 

Ότι κι αν να πούμε το κακό έγινε πριν τόσα χρόνια!

Ότι και να πούμε
το πρωτοβρόχι εξακολουθεί να πέφτει αβέβαιο για τον προορισμό του,
σ’ ένα κήπο που ποδοπατήθηκε άγρια
και σφραγίστηκε με τ’ αχνάρια ξενικών επισκέψεων.

Ότι και να πούμε
το δέντρο ακόμα περιμένει στην πλατεία να ποτιστεί απ’ το χέρι το δικό μας.

Continue reading “Περιμένοντας για το αύριο”

Μέρα κατοχής

Share

Άντρια Γαριβάλδη

Είκοσι Ιούλη μέρα φοβερή,
άδοξη ώρα πού ‘γινες χολή,
κλεμμένη εικόνα, σπασμένο γυαλί,
κόσμος ακόμα σκληρός σαν καρφί.

Είκοσι Ιούλη, μέρα τρομερή
μισή ψυχή, μισή φωλιά η γη
χωρίς τον άντρα, χαμένο παιδί,
είκοσι πίκρες θωρεί σκυθρωπή.

Continue reading “Μέρα κατοχής”

Εμβατήρια

Share

Άντρια Γαριβάλδη

Ξυπνήσαμε με εμβατήρια,
βαρύγδουπες φωνές
που σου τέντωναν τις χορδές των νεύρων,
χτύποι χωρίς τη βούληση καρδιάς.

Μα… τα εμβατήρια,
δόξα και θρίαμβοι,
κάθε άλλο παρά το ύπουλο κάρφωμα,
η προδοσία του βρέφους
που μόλις απ’ τα σπάργανα
ξεπεταγόταν.

Continue reading “Εμβατήρια”

Ειρήνη

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Ω, εκείνος ο Καιρός θα μπορούσε ν’ αγγίξει μια μορφή
Που να ‘δειχνε τι είχε η εποχή του Ομήρου

Δημιουργήσει ως μισθό ήρωα.

“Όλη της η ζωή δεν ήταν τίποτ’ άλλο παρά καταιγίδα,
Ζωγράφοι δε θα ζωγραφίζαν μορφή
Τέτοιων αριστοκρατικών γραμμών”, είπα,

“Μια τόσο ντελικάτη υψηλή κεφαλή,
Όλη εκείνη η αυστηρότητα μέσα στη χάρη,
Όλη εκείνη η γλυκύτητα μέσα στη δύναμη;”
Ω, μα η ειρήνη πού ‘ρχεται εν τέλει,
Ήρθε σαν είχε αγγίξει ο Χρόνος τη μορφή της.

© Άντρια Γαριβάλδη
Μετάφραση από το αγγλικό
του W. B. Yeats “Peace”

Continue reading “Ειρήνη”

Στίχοι γραμμένοι σε απόγνωση

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Πότε έχω τελευταία δει
Τα στρογγυλά πράσινα μάτια και τα μακριά ταλαντευόμενα κορμιά
Των σκούρων λεοπαρδάλεων του φεγγαριού;
Όλες τις άγριες μάγισσες, κείνες τις τόσο αριστοκράτισσες κυρίες,
Γιατί όλα τα σκουπόξυλα και δάκρυά τους,
Τα θυμωμένα δάκρυά τους, έχουνε χαθεί.

Οι ιεροί κένταυροι στους λόφους έχουν εξαφανιστεί·
Δεν έχω τίποτα παρά μόνο τον πικραμένο ήλιο·
Διωγμένη ηρωική μάνα σελήνη και χαμένη,
Και τώρα που ‘χω φτάσει τα πενήντα χρόνια
Πρέπει να τον αντέξω τον δειλό τον ήλιο.

© Άντρια Γαριβάλδη
Μετάφραση από το αγγλικό
του W. B. Yeats “Lines Written in Dejection”

 

Συνδεθείτε με το αφιέρωμα
της Διασπορικής Στοάς
στον W.B. Yeats εδώ

 

Ωριμάζοντας με το χρόνο

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Αν και τα φύλλα είναι πολλά, η ρίζα είναι μία·
Σ’ όλες τις μέρες τις ψευδείς της νιότης μου

Έσεια τα φύλλα και τα άνθη μου στον ήλιο·
Τώρα μπορώ να σβήσω μέσα στην αλήθεια.

Continue reading “Ωριμάζοντας με το χρόνο”

Η αυγή

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Να ‘μουν ανίδεος σαν την αυγή
Πού ‘χει κοιτάξει αφ’ υψηλού
Εκείνη τη γριά βασίλισσα μετρώντας  μια πόλη
Με βελόνα πόρπης,
Ή τους εξαντλημένους άντρες π’ αντίκρυσαν
Απ’ τη σχολαστική τους Βαβυλώνα
Τους ανέμελους πλανήτες στην τροχιά τους,
Τ’ αστέρια πού ‘σβηναν εκεί που βγαίνει το φεγγάρι,

Και πήραν τα πλακίδιά τους και κάνανε λογαριασμούς·
Να ‘μουν ανίδεος σαν την αυγή
Που απλά στάθηκε, κουνώντας την αστραφτερή άμαξα
Πάνω απ΄ τους συννεφιασμένους ώμους των αλόγων·
Να ‘μουν – γιατί καμμία γνώση δεν αξίζει ούτε πεντάρα –
Ανίδεος κι ανυπότακτος σαν την αυγή.

Continue reading “Η αυγή”