Των Ημερών

Share

Αγαπημένε Άγιε των αμετανόητων παιδιών,

Σου γράφω ξανά με το μελάνι μιας φιλάσθενης ωριμότητας
Στην κόκκινη στολή σου καταθέτω με συνέπεια
Τις αδικαίωτές μου παρορμήσεις
Ανακαλύπτοντας ξανά την αθωότητα της προσμονής…
Στα άσπρα γένια της αιώνιας σοφίας σου
Αναζητώ τους λόγους των φτερωτών μου έργων
Σου γράφω και τούτη την παραμονή της ύπαρξής μου
Προσδοκώντας για τα δώρα της συνέχειας Continue reading “Των Ημερών”

Πιρόγα

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Περιπλέω τη σκέψη σου
με μια μικρή πιρόγα
καμωμένη από δέρμα ηλιοκαμένης νύχτας
Ξάπλωνε ώρες κάτω από το φως σου
κι αφηνότανε σε έναν απρόσμενα καλό καιρό
Προχωρώ με χτύπο παράξενο
από ανυπόμονη καρδιά
Continue reading “Πιρόγα”

Μετά

Share

Οι καιροί της ερήμου
μεγάλωσαν σε κλίμα τροπικό
βροχή οι μνήμες σου, υγρές οι τελευταίες λέξεις
με κράτησαν καιρό πολύ
σε πορείες μοναχικές
κάτω από ήλιους που ξεφλούδιζαν την επιείκειά μου

Continue reading “Μετά”

το χαμένο παραμύθι μας

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

τα βράδια θαρρώ πως μια καλή νεράιδα
δραπετεύει ακόμα
από χαμένο παραμύθι μας
και στέλνει άμαξα με όνειρα λευκά
να ντύσουνε πριγκιπικά την ορφανή πατρίδα
μα εκείνη για χορό
δεν προλαβαίνει να ντυθεί
είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες
στα χρυσοπράσινα τα μπαλωμένα ρούχα
παλεύει ολημερίς να τις τινάξει
μα εκείνες πάντα επιστρέφουν
στα ανυπεράσπιστά της πρόσωπα

Continue reading “το χαμένο παραμύθι μας”

Τα σπίτια μας

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

τα σπίτια μας ήτανε κάποτε φωλιές
για των ονείρων το φτερούγισμα
αετοράχες γίνονταν την άνοιξη
για τα ψηλώματα της περηφάνιας μας
ήτανε κι αγκαλιές
να έρθει τα βράδια να χωθεί μέσα ο κάματος
και το πρωί όλοι οι έρωτες
φόραγαν χέρια
τεράστια ζεστά χέρια
να σπρώξουνε τις ώρες
Continue reading “Τα σπίτια μας”

Απαντήσεις

Share

Ξυπνούσα με ανάστατη καρδιά
Όλο το βράδυ ένας άγγελος
Ακουμπούσε τα φτερά του στο στήθος μου
Σηκωνόμουν τότε από τα χρόνια μου
Έπλενα ανυπόμονα τη μέρα
Σημείωνα όλες μου τις απορίες
Σε ένα κόκκινο χαρτί
Continue reading “Απαντήσεις”

Καλή Ανάσταση!

Share

Ελένη Φωτιάδου-Αρτεμίου

Πάσχα! Δηλαδή… πέρασμα, σύμφωνα με την εβραϊκή λέξη Πεσάχ.΄Ενα πέρασμα από το σκότος στο φως, από το θάνατο στη ζωή, από το Γολγοθά στην Ανάσταση. Πετιούνται κάθε τόσο «κρανίου τόποι» πολλοί  στα βήματα του ανθρώπου. Και το γκρίζο  τους  πέφτει σαν νύχτα ασέληνη επάνω στη σταυρωμένη μέρα του. Μα εκείνος προσδοκά την αναστάσιμη διάβαση . Για τούτο και σφίγγει τα δόντια επάνω στο σταυρό για μια αποκαθήλωση που θα ενταφιάσει μονάχα το μένος των σταυρωτών του. Η καρδιά του σαν άγγελος λαμπροντυμένος θα πρέπει να δώσει το μήνυμα στις μυροφόρες ελπίδες. Πως δεν υπάρχουν πλέον ραπίσματα και ύβρεις. Μονάχα  ειρήνη και δικαίωση. Κάθε χρονιά η προσδοκία ντύνεται το κόκκινο της παπαρούνας, την ευωδιά της αναγέννησης . Παίρνει το τρεμάμενο κερί  της και ψάχνει για το ανέσπερο φως μιας Ανάστασης. Θάνατοι γύρω μας πολλοί. Continue reading “Καλή Ανάσταση!”

Διαδήλωση

Share

Νύχτωσε
Σφαλίσανε γοργά οι πόρτες
ν΄ αφήσουνε απ’ έξω ένα παράξενο φεγγάρι
που κρεμάστηκε λεπίδι στο ξωπόρτι τους

Και το πρωί ήρθε μια Λύπη γραμμένη σε λευκό πανό
Τα γράμματα έσταζαν πάθη και ιδρώτα αγωνίας
Τόση εφίδρωση για ένα κρύο μέλλον
Τόση επίκληση για το αναπόδραστο
σε μια Γεθσημανή για τους θνητούς

Continue reading “Διαδήλωση”

(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα
Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος
Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής

Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα
οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο
Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη
που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές

Continue reading “(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη”

Επικίνδυνα Ακροβατικά

Share
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Το ταξίδι άρχιζε στον τελευταίο σταθμό
Το τέρμα ήτανε μια υπενθύμιση του Λίγου
Αν και το φως από τον ήλιο πενιχρό
οι σάρκες λιώνανε
αφήνοντας τα οστά σε θέα κοινή
σαν απολίθωμα μιας ύπαρξης

Continue reading “Επικίνδυνα Ακροβατικά”