Χάρτινη Κουρτίνα

Share

«Να κρατάς μια άκρη από παλιό σου ρούχο
με τις κλωστές σαν μάτια να κρέμονται
να κοιτάνε προς τα κάτω τα βήματα
παραπατήματα διέλευσης του χρόνου
Μετά να ξαναβρίσκουν τον ρυθμό
και τη συνέχεια….»
είπε η γιαγιά και κοιμήθηκε
κουρασμένη απ΄ τη ζωή που δεν έζησε
Με τώρα το κατάλαβα
Αυτά τα μάτια κάποτε δεν υπακούουν
Γλιστράνε από το μέτωπο που τους ζωγράφισα
αγγίζουν πια το σώμα
βάζουν καινούρια χέρια, μαλακά Continue reading “Χάρτινη Κουρτίνα”

Βαρύτιμα Περιδέραια

Share

Μου οφείλεις μια επίσκεψη
Ξέρεις
Από αυτές που δεν γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως
Που περνάς τάχα τυχαία
Βλέπεις φως μέσα στη νύχτα μου
Και μου χτυπάς επίμονα ένα κουδούνι
Ν’ ανοίξω ατημέλητη
Με ένα βλέμμα πανέμορφο από έκπληξη
Πιο όμορφο δεν σου΄δειξα ποτέ
Και να σου πω
Δεν σε περίμενα Continue reading “Βαρύτιμα Περιδέραια”

Αυτοσχεδιασμός Επιβίωσης

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Ας μη χορέψουμε απόψε αγκαλιά με το ναυάγιό μας
Στον βυθό ας ξαπλώσουμε καλύτερα ήσυχοι
παίρνοντας βαθιές αναπνοές
Τότε τα άλλα ψάρια
θα πλησιάσουν από περιέργεια
παρά από οίκτο Continue reading “Αυτοσχεδιασμός Επιβίωσης”

Των Ημερών

Share

Αγαπημένε Άγιε των αμετανόητων παιδιών,

Σου γράφω ξανά με το μελάνι μιας φιλάσθενης ωριμότητας
Στην κόκκινη στολή σου καταθέτω με συνέπεια
Τις αδικαίωτές μου παρορμήσεις
Ανακαλύπτοντας ξανά την αθωότητα της προσμονής…
Στα άσπρα γένια της αιώνιας σοφίας σου
Αναζητώ τους λόγους των φτερωτών μου έργων
Σου γράφω και τούτη την παραμονή της ύπαρξής μου
Προσδοκώντας για τα δώρα της συνέχειας Continue reading “Των Ημερών”

Πιρόγα

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Περιπλέω τη σκέψη σου
με μια μικρή πιρόγα
καμωμένη από δέρμα ηλιοκαμένης νύχτας
Ξάπλωνε ώρες κάτω από το φως σου
κι αφηνότανε σε έναν απρόσμενα καλό καιρό
Προχωρώ με χτύπο παράξενο
από ανυπόμονη καρδιά
Continue reading “Πιρόγα”

Μετά

Share

Οι καιροί της ερήμου
μεγάλωσαν σε κλίμα τροπικό
βροχή οι μνήμες σου, υγρές οι τελευταίες λέξεις
με κράτησαν καιρό πολύ
σε πορείες μοναχικές
κάτω από ήλιους που ξεφλούδιζαν την επιείκειά μου

Continue reading “Μετά”

το χαμένο παραμύθι μας

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

τα βράδια θαρρώ πως μια καλή νεράιδα
δραπετεύει ακόμα
από χαμένο παραμύθι μας
και στέλνει άμαξα με όνειρα λευκά
να ντύσουνε πριγκιπικά την ορφανή πατρίδα
μα εκείνη για χορό
δεν προλαβαίνει να ντυθεί
είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες
στα χρυσοπράσινα τα μπαλωμένα ρούχα
παλεύει ολημερίς να τις τινάξει
μα εκείνες πάντα επιστρέφουν
στα ανυπεράσπιστά της πρόσωπα

Continue reading “το χαμένο παραμύθι μας”

Τα σπίτια μας

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

τα σπίτια μας ήτανε κάποτε φωλιές
για των ονείρων το φτερούγισμα
αετοράχες γίνονταν την άνοιξη
για τα ψηλώματα της περηφάνιας μας
ήτανε κι αγκαλιές
να έρθει τα βράδια να χωθεί μέσα ο κάματος
και το πρωί όλοι οι έρωτες
φόραγαν χέρια
τεράστια ζεστά χέρια
να σπρώξουνε τις ώρες
Continue reading “Τα σπίτια μας”

Απαντήσεις

Share

Ξυπνούσα με ανάστατη καρδιά
Όλο το βράδυ ένας άγγελος
Ακουμπούσε τα φτερά του στο στήθος μου
Σηκωνόμουν τότε από τα χρόνια μου
Έπλενα ανυπόμονα τη μέρα
Σημείωνα όλες μου τις απορίες
Σε ένα κόκκινο χαρτί
Continue reading “Απαντήσεις”