Μουσείο Περγάμου

Share

Μουσείο Περγάμου
Εμπρός στο Βωμό

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Βερολίνο
Ιούλιος με ασυνήθιστες βλέψεις καλοκαιριού
Τριάντα βαθμοί υπό περίσκεψη
καθώς τα μάτια μου εστιάζουν στο βωμό
Ίριδες ντυμένες φλόγα
σαν χρόνων θυσίες στους θεούς
που έμειναν χωρίς αγάλματα
και εκδικούνται αόρατοι
μέσα μας σκάβοντας
φυτεύοντας ολονυχτίς τις μέρες
που ΄ναι σαν δέντρα δίχως τον καρπό

Continue reading “Μουσείο Περγάμου”

2014, Ατενίζοντας ένα Κυπριακό Καλοκαίρι

Share

Eλένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Καθισμένη πάλι σ΄ένα βράχο παρελθόν
Γύρω μου οι γλάροι
με μισή φτερούγα ταξιδεύουν
Πώς άραγε θα φτάσουν στον ορίζοντα;

΄Εχουνε γίνει πια τα καλοκαίρια μας
βαρύτερα από χειμώνες
Φιλάσθενα, αργά
με ρίγη φονικά και πυρετό
Τόσες μνήμες να κεντούν με αίμα
τον καμβά της κάθε μέρας μας
Τόσες νύχτες στον καημό μιας απουσίας
Κι οι σκέψεις καρφωμένες σε αγάπες
στάζουνε θάλασσα πικρή
δίχως ταξίδια

Continue reading “2014, Ατενίζοντας ένα Κυπριακό Καλοκαίρι”

Βερολίνο, Καλοκαίρι 2014

Share

Καλοκαιρινή Περιήγηση σε Ένα Πρώην Τείχος

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Στους δρόμους τα λογής λογής ποδήλατα
φλερτάρουν με την απρόσμενη καλοκαιριά
Η ζωή μαζεύει φως και πράσινο
Έτοιμη είναι για την καινούρια φωτοσύνθεση
Αειθαλές χαμόγελο
κουρνιάζει ήδη στα κλαδιά της μέρας
Κι η Αθηνά σαν μούσα ενός άλλου Παρθενώνα
ζητά απ΄τις παρθένες σκέψεις
ένα μανδύα της ειρήνης να υφάνουν
στα πόδια της να αποθέσουν με περίσκεψη

Continue reading “Βερολίνο, Καλοκαίρι 2014”

Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 – 2014)

Share

ΕΛΕΝΗ ΑΡΤΕΜΙΟΥ-ΦΩΤΙΑΔΟΥ

Σαράντα γκρίζες σκέψεις
αποβραδίς στο προσκεφάλι μου
κάνουνε πως κοιμούνται
μα με τα μάτια κόκκινα
σαν φλόγες καημοί με καίνε

Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος
σαν δεν τον χαϊδεύεις
σαν δε λειαίνεις τις αιχμές
που γίνονται ακίδες

Continue reading “Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 – 2014)”

Η Ζωή εν Τάφω

Share

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα
μέσα στις λέξεις του κόσμου
να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου
να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου
και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα
να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού
σε ωκεανούς που κρύβουν ακόμα τα μαργαριτάρια τους
σαν βασιλεία των ουρανών
Continue reading “Η Ζωή εν Τάφω”

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Eλένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Παρά ζητούνε κατοικίες πια αφύλαχτες
Μέσα να μπούνε να βολέψουνε την πίκρα
Γιατί και το αφανέρωτο μια πίκρα είναι ,ποτέ δε λευτερώθηκε ο φόβος της
Continue reading “΄Εγχρωμη λήψη από ζωή”

Το Πάθος μιας Ποιητικής Πράξης

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Είναι η ποίησή μας σαν ποτάμι
Με τις πηγές του στη μελλοντική ζωή μας
Κάθε που βρέχει φόβο και θυμό
Η στάθμη του ανεβαίνει επικίνδυνα
Κινδυνεύουνε με πλημμύρες
Οι όχθες της συγκατάβασής μας
Continue reading “Το Πάθος μιας Ποιητικής Πράξης”

Στοχασμός σε μια Πανσέληνο

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Αν εκπαιδεύαμε τα νιάτα
Πιότερο για ήλιο παρά για χαλασμό
Αν στα στήθια τους επάνω
Κρεμόντουσαν μονάχα
Τα άνθη του υμέναιου
Παρά φυσίγγια της οργής
Αν περπατούσαν μέσα στον παράδεισο
Continue reading “Στοχασμός σε μια Πανσέληνο”

Μια θάλασσα ίδια με θύμηση

Share

thalassa1

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Κάθεται αγνάντια στη θάλασσα. Και αφουγκράζεται τον ερχομό της ως τις άκρες των ποδιών του. Έτσι όπως τότε που ήτανε παιδί και βούλιαζε στο χρυσό όνειρο της Αμμοχώστου. Τότε μιλούσε με τη θάλασσα μια άλλη γλώσσα, παιδική. Της έλεγε για τα όνειρά του κι εκείνη άκουγε ήρεμη σαν λάδι τα φτερουγίσματα των λόγων του. Κάποτε απαντούσε με ένα παφλασμό μικρού κύματος, έτσι καθώς έσκαγε επάνω στην ψιλή την άμμο. Και τότε του φαινόταν πως το αποτύπωμά του έγραφε λέξεις σαν πανιά, έτοιμα να τον ταξιδέψουν σε όσα ονειρευόταν. Μετά, λες και γύρευε ένα βάφτισμα για κάθε καινούρια αρχή του, ορμούσε μέσα στο νερό, φωνάζοντας με ενθουσιασμό για όλα τα θαύματα που του έταζε χαμογελώντας το μέλλον.

Continue reading “Μια θάλασσα ίδια με θύμηση”

Αμμόχωστος

Share

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

Κάποτε ήτανε μια χρυσή αμμουδιά
Τώρα γεμάτη πέτρες πληγώνει τα πέλματά μας
Ματώνει τις μνήμες

Οι βράχοι ξεκινούν απ΄τις ακτές της θύμησης
Ορθώνονται αιχμηροί
Περνώντας μέσα από άγουρα χρόνια εφηβείας
Τραυματισμένη νιότη
Που σαν αιχμάλωτος πολέμου
Κυλάει τη ζωή της σε όνειρο ανάπηρο, λειψό

Continue reading “Αμμόχωστος”

Μέρες που θα ‘πρεπε να είναι Καλοκαίρι

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Δεν έχει άλλο χώρο
κι άλλο χρώμα η ψυχή
Έχει γεμίσει από τις γκρίζες μέρες
που αδιάκοπα κατασκευάζουν
όλα τα εργοστάσια παράνοιας

Δεν είναι κούκλα τούτο το παιδί στην αγκαλιά
με το βαρύ το πένθος μες στο κλάμα
Ούτε τρενάκι κόκκινο της άνοιξης
το αίμα της ζωής που ρέει ασταμάτητο
επάνω στα στενά τα καλντερίμια από στέρηση
Δεν είναι παιχνίδι ένα όνειρο κουρέλι
που τόπι γίνεται στα χέρια
με τις τεθλασμένες κινήσεις του σκληρού

Continue reading “Μέρες που θα ‘πρεπε να είναι Καλοκαίρι”

Πάσχα

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Πού να΄ναι η μικρή λευκή λαμπάδα μου;

Πάσχα και πάλι
Και ποιο το πέρασμά μου;
Θάλασσα Ερυθρά για να διαβώ
από δουλεία σε αναζήτηση;
Ή μνήμα για απώλεια της μνήμης
σε μέρες που θυμούνται τα σκοτάδια τους;

Continue reading “Πάσχα”

Περισσότερα φώτα !

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Το σούρουπο είχε πάρει τα πιο σκοτεινά του χρώματα παραμάσχαλα κι απρόσκλητο εισέβαλλε στα σαλόνια με τις σκέψεις σαν αράχνες να τριβελίζουν τα ανήσυχα μυαλά.  ΄Ενας μικρός φωτεινός διάδρομος είχε απομείνει στη μέση του δωματίου, ακριβώς απέναντι από το μεγάλο παράθυρο κι εκεί έσυρε τα βήματα και την ψυχή της.

Σήμερα έκλεινε τα εβδομήντα εφτά. Ο αριθμός έφτανε τρομακτικός στη σκέψη της. Ανελέητος, βιαστικός ο χρόνος , πέρασε ανύποπτα επάνω από τις μέρες της και τώρα έστεκε με θλίψη απέναντι στο  τέρμα. ΄Αξαφνα, άκουσε ένα ηχηρό γέλιο, φερμένο λες από το παρελθόν. Η κοπελίτσα εκείνη που έστεκε απέναντί της είχε κάτι γνώριμο αλλά και ξένο ταυτόχρονα. Τη λέγανε Πηνελόπη, όπως κι εκείνη. Τι σύμπτωση! Φορούσε ένα καλοκαιρινό ροζ φουστάνι με φαρδιά ζώνη στη μέση και είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε μια όμορφη αλογοουρά. Σκυμμένη στη ραπτομηχανή της, έραβε ασταμάτητα και τραγουδούσε ταυτόχρονα ένα μελωδικό τραγούδι για τον έρωτα. Κι ύστερα μπήκε βαρύς ο πατέρας της, ξερόβηξε για να καθαρίσει τη συνείδησή του κι ανακοίνωσε το συνοικέσιο με τον Παρασκευά, το γιο ενός έμπορα από το Πάνω Χωριό. ΄Εσκυψε εκείνη στη μοίρα της κι αφέθηκε στα άτσαλα χέρια του Παρασκευά.

Continue reading “Περισσότερα φώτα !”

Με έναν Άγιο

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη, ελέγχοντας τις τελευταίες λεπτομέρειες της εμφάνισής του. Απέναντί του πρόβαλε  μια σκοτεινή φιγούρα, που πάσκιζε να κλέψει λίγο χρώμα από τη στολή του Αϊ-Βασίλη. Μα το βλέμμα παρέμενε θολό, τα χέρια φορτωμένα  νεανικές αμαρτίες, η θέλησή του αμετανόητη.

Απόψε έριχνε στη μάχη το μεγάλο κόλπο. ΄Η όλα ή τίποτα. Από τη μια ο πλούτος των λίγων κι από την άλλη η δική του ανέχεια, που άγγιζε πια τα όρια της απελπισίας.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλο και κάποιοι θα είχαν βγει για την απαραίτητη διασκέδαση των ημερών. Κι αυτός, ενδεδυμένος με την αθωότητα ενός ΄Αγιου Βασίλη, θα μπούκαρε στα σπίτια των καλοζωισμένων και θα φρόντιζε να πάρει λίγη από τη δική τους ευτυχία. ΄Οχι, κλοπή δεν την ονόμαζε. Σαν δίκαιη μοιρασιά την έβλεπε, μια και οι λίγοι είχαν τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα.

Continue reading “Με έναν Άγιο”

Χριστούγεννα

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Τα Χριστούγεννα αναβόσβηναν επάνω στα λαμπάκια των στολισμένων δρόμων, κατηφόριζαν ύστερα στους δρόμους με τις φωτεινές επισημάνσεις «Προσοχή, Χριστούγεννα!» και σταθμεύανε στις άκριες μιας έγνοιας για την επιβίωση της ελπίδας. Κάποιοι ξεχασμένοι άγγελοι τραγουδούσανε ακόμα στους δρόμους, μα η φωνή τους ήταν πολύ αρμονική, για να ταιριάξει με τη βουή μιας ταραγμένης ανθρωπότητας.

Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, πήρε βαθιά ανάσα, κατέβηκε προσέχοντας να μην πατήσει τις εύθραυστες αντοχές της.

Continue reading “Χριστούγεννα”

Ο μικρός Πάμπλο

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Έπαινος στον Ε΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης
Της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά
Οκτώβρης 2012

Ο μικρός Πάμπλο
Ήθελε να ζωγραφίσει
Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου
Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης
‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του
«΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι…»
Ήθελε να έχει στην παλέτα του
Continue reading “Ο μικρός Πάμπλο”

Ανταπόκριση από συνήθη τελετή

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

 

Ο νεαρός πρίγκιπας
Κρατάει  μες στο βλέμμα του
Μία κορόνα από σκονισμένο παρελθόν
Μια έγνοια από κουρασμένο μέλλον
Το βάδισμά του αργό προς αναπόδραστες συμβάσεις
Νωχελική ανταπόκριση
Ντυμένη σε χρώματα εφησυχασμού

Continue reading “Ανταπόκριση από συνήθη τελετή”

Η τριλογία του Φεγγαριού

Share

Τρεις λόγοι για να ξαγρυπνήσει κανείς με μια πανσέληνο στο βλέμμα

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Από την ποιητική συλλογή: «Ο κύκλος ενός τετράγωνου έρωτα»
Αύγουστος 2012

[tabgroup]
[tab title=”Λόγος Πρώτος”]

ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ : Αναμένοντας το θείο βέλος

To φεγγάρι ολόγιομο
Ψιθυρίζει τους πόθους των θνητών
Μες στις σκιές των αθανάτων όψεων
Μιλώντας γλώσσες απ’ όλους τους έρωτες
Που ασήμωσαν τους δρόμους ανυπεράσπιστης καρδιάς
Στη στρογγυλάδα μέσα απαλύνει
Τις αιχμές από τα βέλη διαψεύσεων
Ίσως κι αρχίσει πάλι τ΄ άλικο τριαντάφυλλο
Ν΄ ανθίζει μες στη σκέψη

Πάνω από κορυφογραμμές ανήσυχων ρυθμών
Διαγράφει το ταξίδι του
Πλοίο που δε σαλπάρει χωρίς το πρόσταγμα του πόθου
Μονάχα ρότα ακουμπά σε λογισμούς της νύχτας

Continue reading “Η τριλογία του Φεγγαριού”

Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

2ος ΄Επαινος Διηγήματος στο 12ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου . 2012

To δωμάτιο μικρό, μικρότερο απ’ ό,τι συνήθως. Λες και χαμήλωνε το ταβάνι απειλητικά πάνω απ’ την ανήσυχη σκέψη του. Σηκώθηκε απ΄το κρεβάτι όμοια με παιδί που ξυπνά αλαφιασμένο από όνειρο κακό. Γύρω του σκορπισμένα άδεια τενεκεδάκια μπίρας, πρόβαλλαν σαν μικρό ναρκοπέδιο στον ασταθή βηματισμό του. Ξανακάθισε βαρύς στο στενό, γυμνό από σεντόνια κρεβάτι. Απέναντί του το ψυγείο με την πόρτα ορθάνοιχτη, άδειο κι αυτό, προκαλούσε την πείνα και τη δίψα του.

΄Εψαξε νευρικά στις τσέπες του παντελονιού του. Δυο τρία τσαλακωμένα χαρτομάντιλα κι ένας σπασμένος αναπτήρας όλη κι όλη η συγκομιδή του.

Continue reading “Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος”

Χαμένη Φωτοσύνθεση

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Μονόχρωμες, πολύβουες οι μάσκες
Τα χαμόγελα πλαστικά
Κατάλοιπα λες αισθητικών επεμβάσεων
Κάτω από νυστέρια επιτήδευσης
Τα λόγια απλώνονται σαν δίκτυα
Ν’ αλώσουν τη στερνή σοδειά απ΄τα γεννήματα του χρόνου μας
Κι ένας φόβος ίδιο με φίδι που ζυγώνει τις Εύες των καιρών
Υπόσχεται απ΄το δέντρο του απαγορευμένου εαυτού
Τη θεοποίηση της πιο φτηνής μας σάρκας
Continue reading “Χαμένη Φωτοσύνθεση”

Τέσσερα

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Χρειαζόμουνα τα πέντε μου τα δάχτυλα
Για να κρατάω τη ζωή μου πιο σφιχτά
Μα η χούφτα μου με πρόδωσε
Τέσσερα δάχτυλα μου απέμειναν
Ο δείχτης στράφηκε ενάντια στην καλή μου φύση
Και όπλο εγίνη φονικό για τους πολλούς
Που ασπίδα τους δεν είχανε την κάλυψη των άλλων

Continue reading “Τέσσερα”

Σαν έφυγες

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Σαν έφυγες
Περπάτησα πολύ μες στη σιωπή
Και μες στο χρόνο που δε σου΄δωσα
Γύρω μου ο κόσμος σε ατέρμονες συνήθειες
Ξυπνούσε και κοιμότανε στην απομόνωσή του
Περίεργη αίσθηση
Οι φωτεινές επιγραφές μονάχα τ΄όνομά σου
Μάνα αναβόσβηναν
Κι εγώ ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι
Άναβα σπίρτα συνεχώς από τις θύμησες
Να σε κρατήσω περισσότερο στην αίσθηση
Και στην παραίσθησή μου
Continue reading “Σαν έφυγες”

Με της Ρίμας τον Έρωτα

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Γράφω με τη νοσταλγία των λέξεων
Με την επίγνωση της δύναμης ενός ανθισμένου μυαλού
Με χέρια που κρατούν τ΄αγίνωτο
Προσμένοντας της ρίμας τον ερωτικό τον ψίθυρο
Στο παραθύρι των ειρμών
Μια άνοιξη αποθέτει τα φυλλώματα, τους ίσκιους της
Πουλιά κελαηδούν τα δίφθογγα μιας αποκάλυψης
Και μια αρμάθα από κλειδιά της σκέψης
Continue reading “Με της Ρίμας τον Έρωτα”

Εαρινοί Στοχασμοί

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Και τούτη την άνοιξη
Μια λαμπάδα θα’ θελα ν’ ανάψει
Μες στην ομίχλη πρωινών μου λογισμών
Μικρό το φως της μα προσμένω να ζεστάνει
Όπως η μάνα χελιδόνα τα παιδιά μες στη φτερούγα της
Όλα τα κρύα αποτυπώματα ενός σκληρού χειμώνα της ζωής
Και τούτη την άνοιξη το πέρασμά μου να΄ναι Θεέ μου
Από τον σπόρο στο λουλούδι
Continue reading “Εαρινοί Στοχασμοί”

Προς Ιούδα

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Θα πρέπει να γνωρίζεις πια Ιούδα
Πως καθώς περνούν οι αιώνες
Κατατάσσεσαι στις μόνιμες αναφορές
Κανένας έπαινος και κανένα του ανθρώπου ανδραγάθημα
Δε σκίασε τη δική σου ανατροπή
Αλήθεια
Τι ήταν τελικά;
Μια καθαρή πράξη προδοσίας
Μια παραπλάνηση του ζηλωτή σου πόθου
Ή μήπως φιλική συμμετοχή
Σε μια υπερπαραγωγή Αγάπης;

Continue reading “Προς Ιούδα”

Χωρίς Εγγυήσεις

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Τιμητική διάκριση στον 7ο Ετήσιο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος
και Ποίησης από τη Λογοτεχνική-Συγγραφική ομάδα Ιδεόπνοον 

Σε τούτο τον κάμπο
Σε τούτη τη διάταξη της φύσης και τ΄ ανθρώπου
Μυριάδες σύννεφα περάσαν
Στάζοντας μόνο τη βροχή σαν ικεσία

Χιλιάδες κόσμοι ήρθανε και φύγαν
Προσποιούμενοι πως δεν παραφύλαγε το Τέλος
Σε κάποια αιχμηρή γωνία ανυπεράσπιστου καημού
– 

Continue reading “Χωρίς Εγγυήσεις”

Εκτός

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Εντός μιας νύχτας
Εντός μιας περιπλάνησης
Εντός ενός ονείρου
Που παραμένει όνειρο κι όταν η μέρα
Μάνα στοργική του χαϊδέψει τα μαλλιά για να ξυπνήσει
Εντός μιας πλάνης
Εντός μιας εξάρτησης
Εντός χρόνου νεκρού
Εντός μέλλοντος ημιθανούς
Continue reading “Εκτός”

Αυτογνωσία

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Πόσο ακόμα βλέμμα
Πρέπει να ρίξω στο βαθύ πηγάδι μου;
Πόσα κέρματα της σκέψης μου να πέσουν
Ν΄ ακούσω τον αντίλαλό τους;
Επίμονα μες στο σκοτάδι του σκαλίζω
Κεριά ανάβω με φλόγες του ουράνιου τόξου
Continue reading “Αυτογνωσία”