Σελήνη

Share

Πελώριος δίσκος, χάλκινος, απόψε η σελήνη.
Αφήνει τη σφραγίδα της στην παγωμένη νύχτα.
Μνήμες ξυπνά. Ανήσυχη η καρδιά, πώς δραπετεύει!

Κρυφές οι σκιες, ανήλιαγες.
Διάττοντες του χρόνου…
κι ως ανεβαίνει μαγικά,
κρύβεται μεσ’ τα πεύκα
σαν διαγράφουν σιωπηλά
τ’ ανέμου τις ανάσες…

Ν’ άδραζα τον χρυσάργυρο, να τον ‘φτιαχνα ασπίδα,
να προστατεύσω την μικρή, εφηβική αχτίδα,
που σφράγισε την νύχτα μου
και ξύπνησα γυναίκα…

Please Login or Register to see the link.

(C) Γιώτα Στρατή, ΝΥ

Please Login or Register to see the link.

Υπέρτατη Θυσία

Share

(Ο ιστορικός Θρύλος της θυσίας του Ήρωα της Κατοχής, εύζωνα Κώστα Κουκίδη, όπου έπεσε από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τυλιγμένος με την Ελληνική Σημαία, Αθήνα, 27 Απριλίου, 1941. Βασισμένο σε επισταμένη έρευνα, και πληροφορίες από το Ιντερνέτ.)

*** Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ, ΠΕΛ ΑΘΗΝΩΝ, 2006

(Το ανωτέρω έργο, σε ελαφρά διασκευή, παρουσιάστηκε στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, 1940, υπό την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, στην νεόκτιστη θεατρική αίθουσα του «Σταθάκειου Κέντρου», την Κυριακή, 29η Οκτωβρίου 2006, 6.00 απογευματινή.

Τον χαρακτήρα της «ηλικιωμένης κυρίας» απέδωσε η συγγραφέας κι εκείνον της «φοιτήτριας» η γνωστή ηθοποιός, Μαίρη Βαρβατάκου).

ΤΕΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟΥ

ΣΚΗΝΗ

Ένα απόγευμα, σε πάροδο, κοντά στην πλατεία Ομονοίας, στην Αθήνα.

Continue reading “Υπέρτατη Θυσία”

Μάνα Σουλιώτισσα

Share

(Θεατρικό απόσπασμα)

Τόπος

  • Πρόποδες του χωριού Ζαλόγγου, στο βουνό Ζάλογγο.

Χρόνος

  • 13 Δεκεμβρίου 1803

Πρόσωπα

  • Μάνα και κόρη
  • Ένας Εισηγητής

Ενδυμασίες

  • Της εποχής, ή και με σκούρα ρούχα

Υλικά

  • Ένα μπογαλάκι, κι ένα μικρό δεματάκι.

Continue reading “Μάνα Σουλιώτισσα”

Ο Ελληνισμός και ο Μέγας Αλέξανδρος

Share


(Παρελθόν – Παρόν και Μέλλον) ΔΙΗΓΗΜΑ

-Έλα κοντά μου, αγόρι μου… Τράβα και τη καρέκλα σου κοντά μου να μου κάνεις λίγη παρέα, είπε ο ασπρομάλλης λεβεντόγερος που, όπως τον χτυπούσε το απογευματινό φως έμοιαζε με εξαϋλωμένο άγιο.  -Ήρθα πιο νωρίς, παππού, μα είχες κλειστά τα μάτια σου…


-Ο ήλιος, παιδί μου, ο ήλιος. Εσένα σου δίνει ενέργεια κι εμένα με ναρκώνει. Τι βιβλία και τετράδια κουβαλάς; Διακοπές έχεις, ξεκουράσου για λίγο. Κι είπα στο γιο μου να μη μείνουν μ’ ένα παιδί, τα παιδιά θέλουν αδέλφια κι η πατρίδα λεβέντες. Μπορεί να μαλώνουν, να διαφωνούν όμως στην πραγματικότητα θα αγαπιούνται. Άλλωστε, αυτή είναι η συνέχειά μας σαν φυλή, σαν Μακεδόνες. Η φωνή του χαμηλή, τρεμάμενη. Για λέγε μου: Tί σοβαρό έχεις πάλι για σήμερα;

Continue reading “Ο Ελληνισμός και ο Μέγας Αλέξανδρος”