Frail Wings

Share

Christos Galiotos

Perspiring bodies with frail wings
Submerged on the mountainous planes of Achaia
Levitate towards the starry sky
Co-drinking nectar with the Olympian family.

Yearning to transcend the earthly plane
Horizons untouched by human despair
Epiphanies of deities at Eleusis:
Continue reading “Frail Wings”

Philosophising about identity

Share

by Dr Christos Galiotos

What does it feel to be marginalised in a country that I call home? I have asked myself the question infinite times at the wake of consciousness. How can it be that I feel as a foreigner in the land that I was born? Is locality of birth a defining feature in the construction of my identity? Does my birth place mean that I have immediate bonds with Australia? Musing about my cultural identity I discovered from long ago that my ancestry, roots and soul are definitely Greek. I feel Greek, I speak Greek, I think in Greek. I have often wondered what about if I was born in another country, perhaps a neighbouring Asian country, would I still be Greek? Would I still feel Greek? I feel that no matter where else I would have been born and bread, I still would be Greek. Being Greek is a way of life, a lifestyle.

Continue reading “Philosophising about identity”

Πανσέληνος

Share

Πανσέληνος τι θε να πει, κάτ’ απ’ τ’ ανεξίκακο σκοτάδι;
Ότι δεν κοιμάται ο ήλιος, κι ας απέχει η κοντοαυγή;
Μα ούτε κι εγώ μπορώ να κλείσω μάτι
μες στο φεγγαρόφως αυτής της γαλήνιας νύχτας
στα πεντάλευκα δάχτυλα του φεγγαριού
φόρώντας καλοκαιρινή ριγέ μπιτζάμα.

full_moon

Continue reading “Πανσέληνος”

Η Μοίρα

Share

Με τη Μοίρα συνομιλώ στο λαβύρινθο της ζωής, ο στοχασμός μου παραμένει πάντα φωτεινός, αστείρευτος. Η Μοίρα λάμπει στην άκρη της οδού με τα ξέπλεκα μαλλιά της χορεύοντας στου αγέρα την ηχώ, αφέγγαρη νύχτα. Τα μαύρα μάτια της με κοιτάζουν σαγηνευτικά, επίμονα. Μέσα στη δίνη του κόσμου δε χάνω την πίστη, ξέρω να καρτερώ ακόμη σε συνθήκες αντίξοες. Η προσευχή καθαγιάζει το συντριβάνι της ψυχής σαν τη δροσοσταλιά της Άνοιξης. Το βλέμμα της Μοίρας μ’ ακολουθεί κάποια απρόσμενη στιγμή, κι ενώνεται με την ανταύγεια του αστεριού μου. Δε γνωρίζω της Μοίρας τα γραμμένα μα κάπως ξέρουν να μου μιλούν, μου διαγγέλουν τo δρόμο της ζωής. http://onesilos.com/all/wp-includes/js/tinymce/plugins/wordpress/img/trans.gifΤα γράμματά της κάπου-κάπου φεγγοβολούν μες στη σιγαλιά της άγρυπνης ημέρας. Ιδού, το φως των γραμμάτων της ξέρει να με σαγηνεύει με τις αμυδρές αποκαλύψεις της, όπως η ακτίνα του σεληννόφωτος που φέγγει έξω από το φεγγίτη σε ήρεμη νύχτα. Και θαρρώ πως η Μοίρα έρχεται να με χρίσει με το θεϊκό της μύρο που ευωδιάζει από παντού σαν πασχαλιά στο μεσονύχτι της Λαμπρής. Καθοδηγητικό φως που κατεβαίνει κατακόρυφα κι αγγίζει την κυτταρώδη μνήμη. Κάπου μες σ’ αυτή τη θεσπέσια ευλογία ακούω τη φωνή εντός μου. Το άκουσμα της φωνής στο καλτερίμι της ψυχής εκπέμπει στην κεντρική πλατεία, πλατεία Θεοφανίων.

Continue reading “Η Μοίρα”

Δεκαπενταύγουστος

Share

Πάω να κοιμηθώ άϋπνος …

Έξω η πανσέληνος με κοιτάει σαν Παντάνασσα,
σε μακρινή απόσταση που δημιουργεί οικεία,
ένας γιγάντιος Αποστερίτης σε τόσο γόνιμο ύψος
φεγγοβολώντας μες στις συμπληγάδες των συννεφών
και το σεληνόφως με μαγνητίζει ολόσωμα,
είναι σαν να με τρέφει πνευματικός ομφάλιος λώρος,
τροφή ουράνια και προκλητικά φωτεινή.

Continue reading “Δεκαπενταύγουστος”

Επιμένοντας στο Φως

Share

Κανένας άνθρωπος της μέρας,
καμιά μέριμνα του αύριο,
κανείς συνομιλητής
μες στην ένδοξη σιγή
που’ πεσ’ απόψε στη Μελβούρνη.
Το χρόνο να επέλθει αφήνω
κι αθόρυβα αγρυπνώ.
Τοποτηρητής κι εγώ.
Σκέψεις όμως τώρα έμορφες
οραματίζεται ο νους μου,
θέα μυστηριώδη αποκαλύπτει
η δύναμη της προσευχής,
ηρεμία καταυγάζει την ψυχή
επιμένοντας στο φως.

Αυτό το ποίημα είνα το πρώτο ποίημα της ποιητικής συλλογής με τον ίδιο τίτλο.

Χρήστος Γαλιώτος