΄Εχεις ακόμη πολύ διάβασμα να κάνεις. Tώρα αρχίζεις

Share

Χρήστος Ν. Φίφης

Οι γυμνασιακές σπουδές τη δεκαετία του 1950 σ’ ένα επαρχιακό γυμνάσιο είχαν συχνά περιορισμένους ορίζοντες. Στο γυμνάσιο του Θέρμου, πάνω από τη λίμνη Τριχωνίδα, περιορίζονταν για την πλειοψηφία των μαθητών, στην παπαγαλία μιας αυτολεξεί μετάφρασης των αρχαίων κειμένων, την προβλεπτικότητα και ρηχότητα των εκθέσεων ιδεών, χωρίς καν μια κριτική συζήτηση των κυρίαρχων ιδεών, τη θεωρητική ποδοσφαιρολογία, καμιά βόλτα νωρίς το βραδάκι, πότε πότε χαρτιά στα κρυφά για το φόβο εφόδου των καθηγητών. Continue reading “΄Εχεις ακόμη πολύ διάβασμα να κάνεις. Tώρα αρχίζεις”

Μες στη ζωήν ετούτη πέρασες…

Share

Χρήστος Ν. Φίφης

Χρόνια αγαπούσα το φωτεινό σου γέλιο και τ’ αγαθό σου πρόσωπο.
Η τελευταία ανάμνηση μένει όταν σ’έβλεπα να μ’αποχαιρετάς
μ’ ένα μαντήλι στον Πειραιά.
Γερή και γέρικη βελανιδιά κρατιόσουν ορθός πάνω από οχτώ δεκαετίες.
Κι’ όμως ήσουν γλυκός κι ήσουν αθώος τόσο!

‘Ησουν ένα πλάσμα τόσο διαφορετικό απ’ τον προπάππο, τον Κύρη σου
που λένε πως ήταν σκληρός κι αψύς κι οξύθυμος.
Που το 1897, μια μέρα την ώρα που το χαλάζι τού κατέστρεφε
τη σοδειά, γεμάτος οργή, σήκωσε το κουμπούρι του
και πυροβολούσε τον ουρανό, βλαστημώντας.
Και το κουμπούρι του έπαθε εμπλοκή κι έσκασε στο χέρι του
που τόκοψε και το χέρι του κρεμόταν μια φούντα
ματωμένα κομμάτια.
Κι αυτός αμέσως άρπαξε το τσεκούρι, με τ’ άλλο χέρι π’ απόμενε
γερό, και ψύχραιμα το ίσιαξε πάνω στο κρεατοκόπι.
Εσύ ήσουν γλυκός κι ευγενικός κι ήσουνα πράος τόσο!

Continue reading “Μες στη ζωήν ετούτη πέρασες…”

Πού είναι το μέρος για ένα χωριό;

Share

Χρήστος Ν. Φίφης

-΄Ενα πουλί,  Χαράλαμπε, τραγούδησεν ο Παύλος.
Ένα πουλί, γοργό  πουλί, τραβάει για την έρημο.
«Γιατί πουλί  ψηλά πετάς και χάνεσαι στα  πέρατα;»

«Στις αμμουδιές  τα κύματα ξερνάνε ψόφια ψάρια
Και τυραγνούν  τον ύπνο μου φαντάσματα και τέρατα.

Όπως λερώνετε τη γη σ’ Ανατολή και Δύση
πώς θάβρει τρόπο  ένα πουλί να βγει να κελαηδήσει;

Continue reading “Πού είναι το μέρος για ένα χωριό;”