Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα

Share

Έφθασαν τα Χριστούγεννα που τα προσμένουμ’ όλοι
για να χαρούμε ελεύθεροι, την πιο μεγάλη σκόλη.
Έφθασαν τα Χριστούγεννα, κι αντί «Επί Γης Ειρήνη»,
κανόνια και μυδράλια, ο ένας στον άλλο στήνει.
Έφθασαν τα Χριστούγεννα, κι αντί «Χριστός γεννάται»
πάνω σ’ ολόκληρη τη γη, ο πόλεμος βρυχάται …
Έφθασαν τα Χριστούγεννα κι αντί «Θεό δοξάστε»
το σύνθημα των πιο πολλών είναι «Θεό ξεχάστε». Continue reading “Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα”

Αίνιγμα

Share
 
(Τι είναι αυτό που)
Ποτέ δεν το αγοράζουνε κι ούτε το ζητιανεύουν
και ούτε το δανείζονται κι ούτε ποτέ το κλέβουν
Δεν τρώγεται, δεν πίνεται και σ’όποιον το χαρίσουν
με την καρδιά τους, άπλετα θα τον χαροποιήσουν.

Continue reading “Αίνιγμα”

Έφηβος

Share

Αψύ πολύ της νιότης το κρασί
κι όταν το πιείς τόσο ζητάς να πίνεις
κι ήπιες λεβέντη μου ανέρωτο κι εσύ
και να μην ήσουν ασυγκράτητος εγίνης. Continue reading “Έφηβος”

“Του Φιόρου και του Μισεμού”

Share

“Του Φιόρου και του Μισεμού”, της Διονυσίας Μούσουρα

Γράφει η Μίνα Ταβουλάρη.

Η πρώτη φορά που “άκουσα” για τη συγγραφέα Διονυσία Μούσουρα, ήταν το 2015. Είχε παραχωρήσει τότε, μια εξαιρετική συνέντευξη για το ένθετο “Τέχνης Λόγια”, το οποίο κυκλοφορούσε με την εφημερίδα ” Ημέρα της Ζάκυνθος”, στην καλή συνάδελφο και φίλη Katerina Demeti! Δυό χρόνια μετά, έχω την τιμή να τη φιλοξενώ στη σελίδα μας!

Χρειάστηκε μόλις, μια εβδομάδα για να διαβάσω το βιβλίο της με τίτλο “Του Φιόρου και του Μισεμού”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους. Πρόκειται για συλλογή διηγημάτων που έχουν ένα κοινό χαρακτητιστικό. Κάποια ολόκληρα, κάποια σε μεγάλο μέρος τους, δεν αποτελούν μυθοπλασία αλλά πραγματικότητα! Continue reading ““Του Φιόρου και του Μισεμού””

The Missing Pieces

Share

Research sheds light on the missing persons of Cyprus who disappeared without a trace during the Turkish invasion of 1974. Andrea Stylianou talks to “Neos Kosmos” about her academic achievements and being a human rights advocate.

Having a deep interest in human rights and listening to stories told by many new migrants arriving in Australia while a NewsCorp Australia reporter set Andrea on a new path. She started a journey to investigate the story of how she had arrived in Australia as a two-year-old with her family in 1975 after they became refugees from the Turkish invasion of Cyprus in 1974. Continue reading “The Missing Pieces”

Πιστεύω

Share

Εύη Κορώνη

Πιστεύω εις ένα γυρισμό,
όλων αυτών που φύγαν
μίαν ωραίαν ημέρα ή
ένα βράδυ μοναχικό.

Τώρα ήταν σειρά σου, φίλη μου.

Κι εγώ, έμεινα εδώ πίσω.
Σε τούτο τον κόσμο
να ζω και να ακούω
τον πόνο των ανθρώπων. Continue reading “Πιστεύω”

21st March 2017 – World Day of Poetry

Share
Diasporic Literature is continuing the tradition of a special edition of its periodical for the World Day of Poetry on March 21, as declared by the United Nations. Diasporic is promoting works of artists who cannot live without being creative and cannot create without poetry. The United Nations declaration page goes like this:

“Poetry reaffirms our common humanity by revealing to us that individuals, everywhere in the world, share the same questions and feelings. Poetry is the mainstay of oral tradition and, over centuries, can communicate the innermost values of diverse cultures. In celebrating World Poetry Day, March 21, UNESCO recognizes the unique ability of poetry to capture the creative spirit of the human mind.”

This time we thought it will be a good idea to call on all poets to participate in an edition also dedicated to a form of poetry that originated from Japan in the 15th century, haiku. So ‘can you haiku’ we asked and received works from about 58 poets around the globe.

This is encouraging enough, however how do we do justice to this wonderful form of laconic style poetry. Well please take the time to flip through the pages of our magazine below.

Η Diasporic Literature συνεχίζοντας μια πορεία άξιας αντιπροσώπευσης των ποιητών κατά την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στις 21 Μαρτίου, όπως ανακοινώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη εκδίδει αυτή την ηλεκτρονική προσπάθεια πενήντα-οκτώ ποιητών. Ατόμων που δεν μπορούν να ζήσουν δίχως τη δημιουργία, που δεν μπορούν να δημιουργήσουν δίχως ποίηση.Το ανακοινωθέν των Ο.Η.Ε. λέει:

“Η Ποίηση επαναβεβαιώνει την κοινή μας ανθρωπιά με το ν’ αποκαλύπτει σ’ εμάς πως οι άνθρωποι, οπουδήποτε γης, μοιράζονται τα ίδια αισθήματα κι έχουν τις ίδιες ανάγκες. Η Ποίηση είναι ο στυλοβάτης της γραπτής και προφορικής παράδοσης για αιώνες τώρα, ενώ μπορεί να επικοινωνεί με τις ενδότερες αξίες ποικίλων πολιτισμών. Εορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στις 21 Μαρτίου η UNESCO αναγνωρίζει τη μοναδική ικανότητα της ποίησης να συλλάβει το δημιουργικό πνεύμα του ανθρώπινου νου.”

Τι άλλο να προσθέσουμε, εκτός από τη δική μας δημιουργία στην ποίηση που συνοδεύει και δίνει αξία σε όλες τις άλλες τέχνες, όπως τη μουσική, την εικαστική κ.ά.; Απολαύστε, λοιπόν, ευατούς και αλλήλους μέσα από μια πανδαισία δημιουργίας χαϊκού την οποία προσφέρει στον κόσμο η Διασπορική.

Continue reading “21st March 2017 – World Day of Poetry”

«Η φωτιά δεν θα σβήσει ο κόσμος δεν σώνεται»

Share

Για την ποιητική συλλογή του Γιώργου Βέη
Για ένα πιάτο χόρτα (εκδ. Ύψιλον).

Της Χρύσας Φάντη

«Πότε και πώς μπόρεσαν όλα αυτά τα βουνά, οι λίμνες να γίνουν οι λέξεις τα όνειρά μας στις ώρες της στέρησης και της ανάγκης;
η φωτιά δεν θα σβήσει ο κόσμος δεν σώνεται παραμένει στην επιθυμία»
Γιώργος Βέης

Τόποι της γης και τόποι του μύθου και του γαλαξία, Κηφέας, Κασσιόπη, Ανδρομέδα, Σείριος, Ωρίων∙ ψάχνοντας αέναα για την αρχαία πηγή με όλα τα μέσα και όλους τους αφηγηματικούς τρόπους (στη συγκεκριμένη περίπτωση, με ελεύθερο στίχο και σονέτα), «αρχαιολόγος του εαυτού του ή δύστυχος εξαντλημένος θνητός (Mortalibus aegris)» αλλά και με τον ήλιο της ποίησης «να χύνει στο μέτωπό του λαμπράς ακτίνας αθανασίας (Κάλβος, «Η Βρετανική Μούσα»)», ο Γιώργος Βέης μέσα στο 2016 έκδωσε την 13η ποιητική του συλλογή με τον τίτλο Για ένα πιάτο χόρτα, από τις εκδόσεις Ύψιλον. Continue reading “«Η φωτιά δεν θα σβήσει ο κόσμος δεν σώνεται»”

Euphemisms of an old lady

Share

Translation into English by Irini Papas

The old lady had never learned anything else in her life except to drop blessings from her lips, as if the blessings sustained her.
Her eyelash colour faded, her face was a mass of wrinkles.

“Daughter, give me the votive candle so I may light it, and may you reign like a queen one day”.

On Sundays, in the courtyard under the vine, they’d turn on the radio.

“Daughter, bring the radio, and may you pick up soil and have it turned to gold in your hands”.

Continue reading “Euphemisms of an old lady”

Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά

Share

Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά, ωδές στη φύση

To ΟΚΤΩ και ΔΥΟ είναι ένας υπέροχος αριθμός

Πρόλογος

Δεν γνωρίζω τι είναι κείνο που μας έδωσε την ιδέα να κάνουμε αυτό το αφιέρωμα, ειδικά εφόσον σαν άνθρωποι του γραπτού λόγου που θέλουμε να πιστεύουμε ότι μας διέπει η λογική και η λογική αυτή προστάζει να μην πιστεύουμε σε ψήγματα της φαντασίας, της προκατάληψης, της μαντείας ή του αορίστου. Είναι όμως ευχής έργο το ότι καταφέραμε να συνδράμουμε σε μια προσπάθεια επίκλησης ενδιαφερόντων που μας αντιπροσωπεύει, εφόσον όλοι αγαπήσαμε και όλοι αγαπηθήκαμε κάποτε. Η ίδια συγκυρία με το αφιέρωμα ακριβώς δυο χρόνια πριν. Εσείς μπορείτε να κρίνετε αν πετύχαμε να αγγίξουμε τα πιο λεπτά σας συναισθήματα.

Continue reading “Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά”

Ο Προμηθέας Έλληνας

Share

Γιώργος Σταυράκης
μέλος του Δ.Σ της
ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος.
Οι διεθνείς τραπεζικοί εγκληματίες
γεμίζουν με φέρετρα απόγνωσης τον κόσμο.
Οι αυτόχειρες αφήνουν τη σκόνη από το σώμα τους
και η τελευταία βροχή της άνοιξης την ταξιδεύει
στα σταυροδρόμια του αγώνα.
Δεν πάει καλά η χώρα μας.

Όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα ,
το χρώμα της ήττας και της προδοσίας
ζωγραφισμένο με αδρές πινελιές
στις φτωχές ψυχές των Ελλήνων.
Τ’ όραμα Δικαιοσύνη, της Ευρώπης
στον σκουπιδοτενεκέ της απληστίας. Continue reading “Ο Προμηθέας Έλληνας”

Οι Λεμονιές του Αρκατζιού

Share

Ζούσαμε στο Αρκάτζι (Αργάκι), λίγο έξω από τη Μόρφου. Το πιο όμορφο σπίτι το είχε ο πάππους μου γιατί ήταν μες στες λεμονιές. Ετρέχναμε , εβγαίναμε πάνω στα δέντρα κι εκρέμουμασταν ανάποδα ,σαν τα λεμόνια. Βλέπω τον θαρρείς με το μακρύ μουστάκι και το ψάθενο καππέλο να ποτίζει. Εκαθίζαμε στον ίσκιο κι ετάιζε μας κατσικίσιο τυρί και ψωμί . Έδειχνε μας να φτιάχνουμε στεφάνια με τους αθθούς της λεμονιάς. Continue reading “Οι Λεμονιές του Αρκατζιού”

Holidays

Share

My friend Rena called yesterday,
She said,” It’s summer and I’m going away.”
I asked, “Do you think that’s right.
We won’t see each other for a fortnight?”
She responded, “I’m going to Skopelos.”
I queried, “Do you think that’s ophelos?
There, there are thousands of trees
But no breeze. Continue reading “Holidays”

Σιμούν

Share

Ο Αχμέντ Ιντί Χαλαουί, υπουργός ασφαλείας της κυβέρνησης ΕΞΑΝΟΜ (Εξ Ανατολών Ορμώμενοι Μουσουλμάνοι) στεκόταν από ώρα τώρα μπροστά στα παράθυρα του γραφείου του συνοφρυωμένος. Με παγωμένο βλέμμα παρακολουθούσε το πλήθος που γέμιζε ασφυκτικά τους δρόμους γύρω από το υπουργείο του κι όλο μεγάλωνε και φούσκωνε, σαν ποτάμι έτοιμο να ξεχειλίσει. Πιο πολύ κι από τον τεράστιο όγκο τους τον ενοχλούσαν οι γαλανόλευκες σημαίες με τον μεγάλο σταυρό σε όλο το μήκος και το πλάτος τους. Τις κράδαιναν σαν ρομφαίες που αμφισβητούσαν τα ιερά και τα όσια της μουσουλμανικής πίστης την οποία είχε δουλέψει σκληρά να επιβάλει σ’ αυτή τη χώρα. Τον εξόργιζε και η χρονική στιγμή της διαδήλωσης. Το ημερολόγιο έδειχνε 11 Ιουνίου 2065 και διένυαν την κχιντ-­αλ-­σαρκχιρ τη μικρή γιορτή τρεις μέρες πριν τη λήξη του ραμαζανιού. Continue reading “Σιμούν”

Σκιές

Share

Αλκιβιάδης Μαλλίδης

Στο σκοτεινό, άδειο κοιτώνα χορεύουν οι σκιές,
γυμνόστηθες, με κινήσεις αργές
φανερώνοντας νοήματα, αινίγματα και υποστάσεις
που το λαμπρό φως και η χρυσαυγή αδυνατούν
την αλήθεια τους να συλλάβουν
Δείχνουν ψυχές αλάτρευτες που αρέσκονται
στα μισοσκόταδα να κολυμπούν,
ψυχές που ακροβατούν μεθυσμένες στο βελούδινο κενό, Continue reading “Σκιές”

“Μαγικές Στιγμές”

Share
Μαγικές Στιγμές
Το καινούργιο βιβλίο του Σωτήρη Μπουλντούμη είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα αυτή τη φορά. Οι πρωταγωνιστές του είναι πρόσωπα ιστορικά, αλλά βγαλμένα από τα ψιλά γράμματα της ιστορίας. Ανάμεσά τους και ο νεαρός περιηγητής λόρδος Χόλμπουργκ, μέσα από τα μάτια του οποίου αναδύεται η Ελλάδας της εποχής, όπως την έβλεπαν οι Ευρωπαίοι, και η καπετάνισσα Βασιλική, μια νεαρή Ποριώτισσα, που έχει ξεκινήσει τη δική της επανάσταση κιόλας. Η μοίρα διασταυρώνει τους δρόμους τους στα άδυτα του υπόδουλου λαού, για να ζήσουν τις μαγικές στιγμές μιας επανάστασης και τα αδιέξοδα αισθήματα του έρωτά τους.

Μυθιστόρημα του Σωτήρη Μπουλντούμη

Όταν έπιασα στα χέρια μου τις «Μαγικές στιγμές» του Σωτήρη Μπουλντούμη πίστευα πως θα διάβαζα μια ακόμα γνωστή ιστορία για την ελληνική επανάσταση. Όταν τέλειωσα το διάβασμα, είχα την αίσθηση πως είχα μόλις γυρίσει από ένα συναρπαστικό ταξίδι με δυο σκέλη. Εκείνο που έκανα ακολουθώντας τον Άγγλο περιηγητή λόρδο Χόλμπουργκ – έναν εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας- και το άλλο που έκανα παρέα με τη νεαρή καπετάνισσα Βασιλική.

Continue reading ““Μαγικές Στιγμές””

“Τα μουσκεμένα φύλλα της Εγνατίας”

Share

«Μια τόσο όμορφη ιστορία»
από τον Φ. Γερμανό

«Τώρα τι γράφετε;»
«Μια ιστορία» είπα. «Κάτι για τον Ίωνα Δραγούμη».
«Α», είπε η κυρία Βούλα.

Δεν έδειξε να την τραβάει ιδιαίτερα το θέμα. Ούτε κι εμένα θα με τραβούσε πριν από λίγα χρόνια, στη δεκαετία του ’70. Το όνομα του Δραγούμη, όπως μου ‘χει μείνει απ’ το σχολείο, ήταν δεμένο με βαρετά βιβλία και βαρετές αναλύσεις. Έπρεπε να γνωρίσω τον αληθινό Ίωνα, μέσα απ’ το στόμα του γέρο-αδελφού του και μέσα από κιτρινισμένα φύλλα ημερολογίου, για να τον αγαπήσω.

Έπρεπε να μάθω για τα πάθη και για την αγνότητά του, για τον κρυφό έρωτά του, με την παντρεμένη Πηνελόπη Δέλτα του 1905 και το άδικο αίμα που είχε βάψει τη Βασιλίσσης Σοφίας, εκείνο το απομεσήμερο του 1920. Έπρεπε ακόμα να μάθω και πολλά άλλα που τα είχα βρει μόνος μου. Όλα αυτά δεν τα ήξερε βέβαια η κυρία Βούλα. Ούτε κι εγώ τα ήξερα ώσπου να τ’ ανακαλύψω. Αυτό που θυμάμαι, είναι πως μου ‘γινε συνήθεια κάθε φορά που έμπαινα στο μπακάλικο για να αγοράσω τις κονσέρβες της ημέρας, να της λέω σκόρπια κομμάτια απ’ την «Εκτέλεση». Καμιά φορά ολόκληρες σελίδες που είχα γράψει την προηγούμενη νύχτα. Continue reading ““Τα μουσκεμένα φύλλα της Εγνατίας””

Η Αγία Μάνα

Share

Της Αγίας Μάννας

Της Αγίας Μάννας

Γιωργάκη, μη ξεχάσεις ότι σήμερα
γιορτάζει η μάννα σου.
Να πας και να της δώσεις ένα φιλί.
Δεν θέλει τίποτα άλλο.
Ξέρω που σου λέω.

Γιωργάκη, πες της πως την αγαπάς
σήμερα που γιορτάζει.
Θα καταλάβει εκείνη πως την αγαπάς
όλες τις μέρες, δίχως άλλο.
Ξέρω που σου λέω. Continue reading “Η Αγία Μάνα”

Αυθάδεια λαγνεύουσα

Share

Για το βιβλίο του Κώστα Βούλγαρη “Αυθάδεια λαγνεύουσα”
Ερωτικές ιστορίες και φαντασίες
(εκδ. Κέδρος)

Του Γιώργου Βέη

Πιστεύω εμέ, ότι εγώ εσύ∙ εγώ όλη. (Από το βιβλίο, σελ. 72)

Το πρώτο κινούν, το ορμέμφυτο του έρωτα, διοργανώνει κατ΄αποκλειστικότητα τη γραφή, την καθιστά εκούσα άκουσα σύντροφό του, την ανανεώνει, για να την οδηγήσει εκ του ασφαλούς στην ενδοχώρα της Λαλιάς. Continue reading “Αυθάδεια λαγνεύουσα”

Ζωή και γράψιμο

Share

Στη συνύπαρξη ορμής και παρόρμησης

Η ζωή και το γράψιμο γίνονται αδιαίρετα στον ποιητή. Την λέξη χρησιμοποιώ και καλύπτω τον λογοτέχνη στο σύνολο που τον περιγράφει. Γίνονται, γιατί είναι διαδικασία αργή, ενός επαναλαμβανόμενου παρόντος που μεθοδεύεται από το μέγεθος που παίρνει το βίωμα στη ζωή.

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί αυτή η σχέση σε όσους δεν την έχουν βιώσει και το μόνο που απομένει είναι η αλληγορία και ο συμβολισμός, για να εξηγηθεί… η αλληγορία και ο συμβολισμός. Είναι το ίδιο περίπου, όπως γίνεται και στη γλωσσολογία, όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται για να εξηγηθεί… η γλώσσα. Στη γλωσσολογία υπάρχει ωστόσο η λέξη metalanguage, που είναι ακριβώς το μέσο, το μέσο που προσπαθώ να οικοδομήσω εδώ, να εξηγήσω την έννοια της μεγάλης λογοτεχνίας (ζωής) και της τέχνης του λόγου. Εδώ λέγεται απλά μια κριτική μελέτη. Continue reading “Ζωή και γράψιμο”

21 Μαρτίου 2016

Share

Η ιδέα αυτής της πρασινογάλαζης έκδοσης, σε φόντο καφέ σκούρο, ανήκει στην παρέα που δημιουργήσαμε άθελα και μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα του ηλεκτρονικού περιοδικού “Diasporic Literature”. Δημιουργήθηκε επίσης με την επαφή που έχουν, σχεδόν καθημερινά καλλιτέχνες που μοιράζονται τις ανησυχίες όλων για τον κόσμο, την άθλια κατάσταση στην πατρίδα, το φως που δεν φαίνεται στην άκρη του τούνελ. Continue reading “21 Μαρτίου 2016”

My Greece

Share

A piece of my life, in a tight embrace
is my splendid land, my living place.
A westerly wind makes my spirits rise
for this earth, Athina’s paradise.

The sparkling water and shadowy cave
your mind and body will now enslave,
your very soul will be captured too
in the swirls of foam from a sea so blue. Continue reading “My Greece”

Τα όρια μιας τέχνης ταπεινής

Share
Χωρίς αμφιβολία, όταν η ποιητική γραφή χρησιμοποιείται για να αποδώσει σε πρόζα τοπία και ανθρώπους, το αποτέλεσμα, για ν’ αποβεί σπουδαίο, απαιτεί μεγάλο τεχνίτη. Ο ποιητής Γιώργος Βέης, δεινός χειριστής της μεταφορικής, αφαιρετικής γλώσσας και παλαίμαχος του είδους, συνεχίζει να εκδίδει μοναδικά βιβλία ποίησης, ενώ από το 1999, συμπληρώνει το έργο του με ταξιδιωτικά κείμενα -μαρτυρίες από την πολυετή διπλωματική του πορεία ανά τον κόσμο. Από το Ασία-Ασία, Κέδρος 1999 και 2000, (Κρατικό Βραβείο 2000 ), εκδίδει φέτος το Παντού(μαρτυρίες – μεταβάσεις) από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, ένα βιβλίο απαράμιλλου συγγραφικού ήθους.

Continue reading “Τα όρια μιας τέχνης ταπεινής”

Home

Share

by Warsan Shire

no one leaves home unless
home is the mouth of a shark
you only run for the border
when you see the whole city running as well
your neighbours running faster than you
breath bloody in their throats
the boy you went to school with
who kissed you dizzy behind the old tin factory
is holding a gun bigger than his body
you only leave home
when home won’t let you stay. Continue reading “Home”

Αναπόδοτη ευγνωμοσύνη

Share

Δάσος θεόπλαστο,

στους βαθείς ίσκιους σου ο μόχθος ξαπόστασε,
οι δασόβιες φτέρες σου φόβους αγκάλιασαν,
τον κόσμο κέρασες ανάσες ζωογόνες,
μοσκοβολιές νεραϊδογέννητες, μεθυστικές!
Στα φιλόξενα κλαδιά σου όνειρα κουρνιάσαν,
οι χυμοί σου φλογισμένες δρόσισαν ψυχές!
Έσταξαν οι κορμοί σου δάκρυα ελπίδας,
πάνω τους σκαρφάλωσε νικήτρια η ζωή! Continue reading “Αναπόδοτη ευγνωμοσύνη”

Νέρεμα

Share

Συνεχίσαμε μόνες μας με τη μητέρα μου αυτό ταξίδι του μέλλοντος. Δεν ήταν πια μακριά το τέλος. Στο Σταν θα μας περίμενε ο πατέρας μου που ταξίδευε συχνά εκεί για τις δουλειές του.

Το μαγικό τοπίο του Στάνλεϋβιλλ θα το βρω κάποια μέρα στον ύπνο μου, ή ακόμα σε μια άλλη ζωή που ονειρεύομαι ακόμα. Από κάτω ένα μεγάλο πλατύ, κόκκινο ποτάμι. Ο Κόνγκος! Αυτοκρατορικός όπως τον γνώρισα κι αργότερα. Ήμουν στη χώρα των υδάτων! Η σκηνή αιχμαλώτιζε για χρόνια το μυαλό μου. Τίποτε, πουθενά σαν το Σταν. Τίποτε πουθενά δεν θα υπήρχε για μένα πιο επιβλητικό, στη φυσική του κατάσταση. Σε τίποτε, πιστεύω, δεν ανήκω περισσότερο απ’ ό,τι στη μαγεία αυτού του ποταμού.

Continue reading “Νέρεμα”