“Μαγικές Στιγμές”

Share
Μαγικές Στιγμές
Το καινούργιο βιβλίο του Σωτήρη Μπουλντούμη είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα αυτή τη φορά. Οι πρωταγωνιστές του είναι πρόσωπα ιστορικά, αλλά βγαλμένα από τα ψιλά γράμματα της ιστορίας. Ανάμεσά τους και ο νεαρός περιηγητής λόρδος Χόλμπουργκ, μέσα από τα μάτια του οποίου αναδύεται η Ελλάδας της εποχής, όπως την έβλεπαν οι Ευρωπαίοι, και η καπετάνισσα Βασιλική, μια νεαρή Ποριώτισσα, που έχει ξεκινήσει τη δική της επανάσταση κιόλας. Η μοίρα διασταυρώνει τους δρόμους τους στα άδυτα του υπόδουλου λαού, για να ζήσουν τις μαγικές στιγμές μιας επανάστασης και τα αδιέξοδα αισθήματα του έρωτά τους.

Μυθιστόρημα του Σωτήρη Μπουλντούμη

Όταν έπιασα στα χέρια μου τις «Μαγικές στιγμές» του Σωτήρη Μπουλντούμη πίστευα πως θα διάβαζα μια ακόμα γνωστή ιστορία για την ελληνική επανάσταση. Όταν τέλειωσα το διάβασμα, είχα την αίσθηση πως είχα μόλις γυρίσει από ένα συναρπαστικό ταξίδι με δυο σκέλη. Εκείνο που έκανα ακολουθώντας τον Άγγλο περιηγητή λόρδο Χόλμπουργκ – έναν εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας- και το άλλο που έκανα παρέα με τη νεαρή καπετάνισσα Βασιλική.

Continue reading ““Μαγικές Στιγμές””

“Τα μουσκεμένα φύλλα της Εγνατίας”

Share

«Μια τόσο όμορφη ιστορία»
από τον Φ. Γερμανό

«Τώρα τι γράφετε;»
«Μια ιστορία» είπα. «Κάτι για τον Ίωνα Δραγούμη».
«Α», είπε η κυρία Βούλα.

Δεν έδειξε να την τραβάει ιδιαίτερα το θέμα. Ούτε κι εμένα θα με τραβούσε πριν από λίγα χρόνια, στη δεκαετία του ’70. Το όνομα του Δραγούμη, όπως μου ‘χει μείνει απ’ το σχολείο, ήταν δεμένο με βαρετά βιβλία και βαρετές αναλύσεις. Έπρεπε να γνωρίσω τον αληθινό Ίωνα, μέσα απ’ το στόμα του γέρο-αδελφού του και μέσα από κιτρινισμένα φύλλα ημερολογίου, για να τον αγαπήσω.

Έπρεπε να μάθω για τα πάθη και για την αγνότητά του, για τον κρυφό έρωτά του, με την παντρεμένη Πηνελόπη Δέλτα του 1905 και το άδικο αίμα που είχε βάψει τη Βασιλίσσης Σοφίας, εκείνο το απομεσήμερο του 1920. Έπρεπε ακόμα να μάθω και πολλά άλλα που τα είχα βρει μόνος μου. Όλα αυτά δεν τα ήξερε βέβαια η κυρία Βούλα. Ούτε κι εγώ τα ήξερα ώσπου να τ’ ανακαλύψω. Αυτό που θυμάμαι, είναι πως μου ‘γινε συνήθεια κάθε φορά που έμπαινα στο μπακάλικο για να αγοράσω τις κονσέρβες της ημέρας, να της λέω σκόρπια κομμάτια απ’ την «Εκτέλεση». Καμιά φορά ολόκληρες σελίδες που είχα γράψει την προηγούμενη νύχτα. Continue reading ““Τα μουσκεμένα φύλλα της Εγνατίας””

Η Αγία Μάνα

Share

Της Αγίας Μάννας

Της Αγίας Μάννας

Γιωργάκη, μη ξεχάσεις ότι σήμερα
γιορτάζει η μάννα σου.
Να πας και να της δώσεις ένα φιλί.
Δεν θέλει τίποτα άλλο.
Ξέρω που σου λέω.

Γιωργάκη, πες της πως την αγαπάς
σήμερα που γιορτάζει.
Θα καταλάβει εκείνη πως την αγαπάς
όλες τις μέρες, δίχως άλλο.
Ξέρω που σου λέω. Continue reading “Η Αγία Μάνα”

Αυθάδεια λαγνεύουσα

Share

Για το βιβλίο του Κώστα Βούλγαρη “Αυθάδεια λαγνεύουσα”
Ερωτικές ιστορίες και φαντασίες
(εκδ. Κέδρος)

Του Γιώργου Βέη

Πιστεύω εμέ, ότι εγώ εσύ∙ εγώ όλη. (Από το βιβλίο, σελ. 72)

Το πρώτο κινούν, το ορμέμφυτο του έρωτα, διοργανώνει κατ΄αποκλειστικότητα τη γραφή, την καθιστά εκούσα άκουσα σύντροφό του, την ανανεώνει, για να την οδηγήσει εκ του ασφαλούς στην ενδοχώρα της Λαλιάς. Continue reading “Αυθάδεια λαγνεύουσα”

Ζωή και γράψιμο

Share

Στη συνύπαρξη ορμής και παρόρμησης

Η ζωή και το γράψιμο γίνονται αδιαίρετα στον ποιητή. Την λέξη χρησιμοποιώ και καλύπτω τον λογοτέχνη στο σύνολο που τον περιγράφει. Γίνονται, γιατί είναι διαδικασία αργή, ενός επαναλαμβανόμενου παρόντος που μεθοδεύεται από το μέγεθος που παίρνει το βίωμα στη ζωή.

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί αυτή η σχέση σε όσους δεν την έχουν βιώσει και το μόνο που απομένει είναι η αλληγορία και ο συμβολισμός, για να εξηγηθεί… η αλληγορία και ο συμβολισμός. Είναι το ίδιο περίπου, όπως γίνεται και στη γλωσσολογία, όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται για να εξηγηθεί… η γλώσσα. Στη γλωσσολογία υπάρχει ωστόσο η λέξη metalanguage, που είναι ακριβώς το μέσο, το μέσο που προσπαθώ να οικοδομήσω εδώ, να εξηγήσω την έννοια της μεγάλης λογοτεχνίας (ζωής) και της τέχνης του λόγου. Εδώ λέγεται απλά μια κριτική μελέτη. Continue reading “Ζωή και γράψιμο”

21 Μαρτίου 2016

Share

Η ιδέα αυτής της πρασινογάλαζης έκδοσης, σε φόντο καφέ σκούρο, ανήκει στην παρέα που δημιουργήσαμε άθελα και μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα του ηλεκτρονικού περιοδικού “Diasporic Literature”. Δημιουργήθηκε επίσης με την επαφή που έχουν, σχεδόν καθημερινά καλλιτέχνες που μοιράζονται τις ανησυχίες όλων για τον κόσμο, την άθλια κατάσταση στην πατρίδα, το φως που δεν φαίνεται στην άκρη του τούνελ. Continue reading “21 Μαρτίου 2016”

My Greece

Share

A piece of my life, in a tight embrace
is my splendid land, my living place.
A westerly wind makes my spirits rise
for this earth, Athina’s paradise.

The sparkling water and shadowy cave
your mind and body will now enslave,
your very soul will be captured too
in the swirls of foam from a sea so blue. Continue reading “My Greece”

Τα όρια μιας τέχνης ταπεινής

Share
Χωρίς αμφιβολία, όταν η ποιητική γραφή χρησιμοποιείται για να αποδώσει σε πρόζα τοπία και ανθρώπους, το αποτέλεσμα, για ν’ αποβεί σπουδαίο, απαιτεί μεγάλο τεχνίτη. Ο ποιητής Γιώργος Βέης, δεινός χειριστής της μεταφορικής, αφαιρετικής γλώσσας και παλαίμαχος του είδους, συνεχίζει να εκδίδει μοναδικά βιβλία ποίησης, ενώ από το 1999, συμπληρώνει το έργο του με ταξιδιωτικά κείμενα -μαρτυρίες από την πολυετή διπλωματική του πορεία ανά τον κόσμο. Από το Ασία-Ασία, Κέδρος 1999 και 2000, (Κρατικό Βραβείο 2000 ), εκδίδει φέτος το Παντού(μαρτυρίες – μεταβάσεις) από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, ένα βιβλίο απαράμιλλου συγγραφικού ήθους.

Continue reading “Τα όρια μιας τέχνης ταπεινής”

Home

Share

by Warsan Shire

no one leaves home unless
home is the mouth of a shark
you only run for the border
when you see the whole city running as well
your neighbours running faster than you
breath bloody in their throats
the boy you went to school with
who kissed you dizzy behind the old tin factory
is holding a gun bigger than his body
you only leave home
when home won’t let you stay. Continue reading “Home”

Αναπόδοτη ευγνωμοσύνη

Share

Δάσος θεόπλαστο,

στους βαθείς ίσκιους σου ο μόχθος ξαπόστασε,
οι δασόβιες φτέρες σου φόβους αγκάλιασαν,
τον κόσμο κέρασες ανάσες ζωογόνες,
μοσκοβολιές νεραϊδογέννητες, μεθυστικές!
Στα φιλόξενα κλαδιά σου όνειρα κουρνιάσαν,
οι χυμοί σου φλογισμένες δρόσισαν ψυχές!
Έσταξαν οι κορμοί σου δάκρυα ελπίδας,
πάνω τους σκαρφάλωσε νικήτρια η ζωή! Continue reading “Αναπόδοτη ευγνωμοσύνη”