Νέρεμα

Share

Συνεχίσαμε μόνες μας με τη μητέρα μου αυτό ταξίδι του μέλλοντος. Δεν ήταν πια μακριά το τέλος. Στο Σταν θα μας περίμενε ο πατέρας μου που ταξίδευε συχνά εκεί για τις δουλειές του.

Το μαγικό τοπίο του Στάνλεϋβιλλ θα το βρω κάποια μέρα στον ύπνο μου, ή ακόμα σε μια άλλη ζωή που ονειρεύομαι ακόμα. Από κάτω ένα μεγάλο πλατύ, κόκκινο ποτάμι. Ο Κόνγκος! Αυτοκρατορικός όπως τον γνώρισα κι αργότερα. Ήμουν στη χώρα των υδάτων! Η σκηνή αιχμαλώτιζε για χρόνια το μυαλό μου. Τίποτε, πουθενά σαν το Σταν. Τίποτε πουθενά δεν θα υπήρχε για μένα πιο επιβλητικό, στη φυσική του κατάσταση. Σε τίποτε, πιστεύω, δεν ανήκω περισσότερο απ’ ό,τι στη μαγεία αυτού του ποταμού.

Continue reading “Νέρεμα”

Η Θυσία

Share

Λένε ότι οφείλεται σε αμυαλιά
το πρώιμο άνθισμά σου
Μέσα στην ‘’ωριμότητά’’ τους
στιγμή δεν υποπτεύονται
ότι εσύ, σκεπτόμενη βαθιά,
ανοίγεις τον δρόμο
στην άνοιξη που θα ’ρθεί.

Continue reading “Η Θυσία”

Ηλιάνα Βολονάκη

Share

ilianavlΜια αποκλειστική συνέντευξη και ψηφιακή συνεύρεση με τη συγγραφέα Ηλιάνα Βολονάκη για τη Διασπορική Λογοτεχνική Στοά. Είκοσι ερωτήσεις που αποκαλύπτουν άγνωστα στοιχεία της ζωής και της δημιουργίας της.

Τρόπος ζωής η συγγραφή έργων για την Ηλιάνα. Πάντα δραστήρια και δημιουργική.

Διασπορική: Κυρία Ηλιάνα, τι θα λέγατε να γυρίσουμε για λίγο το χρόνο πίσω, σ’ ένα ταξίδι προς το παρελθόν και να δούμε τα πρώτα σας βήματα στην Τέχνη και τη σχέση σας, τόσο με τη συγγραφή αλλά και τις εκδόσεις;

Ηλιάνα: Θυμάμαι τον εαυτό μου, μπροστά στη τηλεόραση, να παρακολουθώ ένα παιδικό, εκεί πού τα μολύβια, οι γόμες, οι κούκλες κτλ, περίμεναν τη νύχτα για να ξεκινήσουν τις ιστορίες τους. Ήμουν 7 χρονών κι όμως έγραφα τα παραμύθια μου, μέχρι τα δεκαοχτώ μου που έγραψα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Ύστερα ήρθε η Άννα Καρένινα. Τότε είχε κάνει θραύση το θεατρικό έργο. Έτσι, αποφασίσαμε οικογενειακώς να το δούμε. Αυτό ήταν! Μαγεύτηκα! Την επόμενη μέρα, κιόλας, άρχισα να μιμούμαι όπως οι ηθοποιοί, να κάνω ένα σωρό πράγματα. Ώσπου στην ηλικία των δεκαοχτώ μου χρόνων αποφάσισα να ασχοληθώ πιο ενεργητικά με τη συγγραφή. Το «βαλς των ανέμων» ήταν το πρώτο μου βιβλίο αλλά «η μελαγχολία της νύχτας» κυκλοφόρησε πρώτα. Διότι ένα βιβλίο 900 σελίδων, για μία πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα, ήταν δύσκολο να εκδοθεί. Η αλήθεια βέβαια είναι πώς δεν είχα σκεφτεί ποτέ να εκδώσω κάποιο. Εντελώς τυχαία το έστειλα στις εκδόσεις «Κήπος» και χωρίς δεύτερη σκέψη έγινε αποδεκτό.

Διασπορική: Ποιο θεωρείτε ό,τι υπήρξε το πρώτο και σημαντικότερο ερέθισμα για σας, ώστε να οδηγηθείτε στην τωρινή συστηματική ενασχόληση σας, με τη λογοτεχνία;

Ηλιάνα: Καταλυτικός παράγοντας, ήταν η Άννα Καρένινα. Στα μάτια ενός παιδιού, όλα μοιάζουν παράξενα, οι κοινωνίες, οι καταπιεστικές οικογένειες, πού διαδραματίζεται η Άννα Καρένινα, και ένα σωρό άλλα, έχουν άλλους ρυθμούς. Είχα την τύχη- και έχω- να βρίσκομαι, δίπλα σε δύο καταπληκτικούς γονείς, πού έδωσαν την ψυχή τους για εμένα και με στήριξαν στη συγγραφική διαδρομή μου. Βλέπετε, η ζωή είναι γεμάτη απρόοπτα, ανατροπές… Continue reading “Ηλιάνα Βολονάκη”

Ο Καποδίστριας στον Πόρο

Share

Ο Καποδίστριας έρχεται στο νησί μας.
Η αξιοποίηση της Ι. Μονής

Ιωάννης Καποδίστριας (φωτο Βικιπαιδία)
Ιωάννης Καποδίστριας (φωτο Βικιπεδία)

 

Μνεία σε έναν αείμνηστο. Μνεία στον Κυβερνήτη Καποδίστρια, και στη ζωή και τη δράση του στο νησί μας. Στον τόπο, όπου μαζί με το Ναύπλιο και την Αίγινα παρέμεινε κυρίως και εργάστηκε ο φωτισμένος εκείνος πολιτικός ηγέτης της τότε αναγεννώμενης πατρίδας.

     Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν από τους κορυφαίους Ευρωπαίους πολιτικούς και διπλωμάτες της εποχής του. Μέσα σε σύντομο για τα δεδομένα της εποχής του διάστημα και με δυσμενή διεθνή ορίζοντα, κατάφερε να εδραιώσει την ανεξαρτησία, να κατοχυρώσει τα σύνορα του νέου ελληνικού κράτους, και να θέσει μέσα από ερείπια τις βάσεις για μία  ευνομούμενη πολιτεία. Ως δημόσιος άνδρας και πολιτικός, ήταν προικισμένος με πολλές αρετές, βρίσκω όμως εξαιρετικά επίκαιρο να σημειώσω κάτι για την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια, τη σύνεση και την αφιλοκέρδειά του στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων.

Έλεγε χαρακτηριστικά προς την 4η Εθνοσυνέλευση το 1829 στο Άργος:  «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Αυτά δήλωσε, και αργότερα δολοφονήθηκε. …

Continue reading “Ο Καποδίστριας στον Πόρο”

“Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού”

Share

Είμαστε τελικά πολύ ρομαντικοί, και το χειρότερο αδιόρθωτοι με την τέχνη. Μπορεί να σπαταλούμε ώρες, μέρες, μήνες και χρόνια σ’ ένα μας καπρίτσιο κατασκευής ενός δημιουργήματος με απώτερο σκοπό να το δούμε κάποια στιγμή ολοκληρωμένο. Κι ας μην προσφέρει τίποτα στον αγώνα της επιβίωσης. Αυτό το αδιόρθωτο καπρίτσιο συμμερίζομαι μαζί σας, μαζί με τον φίλο Άρι εδώ για να χαρείτε κι εσείς όσο χάρηκα κι εγώ που το άκουσα.

Continue reading ““Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού””

Κάποια στιγμή

Share

μια χαραμάδα θα προσπαθήσει
να γεμίσει με φως
στη χαλκομανία φαίνεται
πως έβγαλε σπίθες
ένα αγκάθι καρφωμένο στο κρίνο
στην πόλη έλειψαν οι γέφυρες
και τη νύχτα γυρίζουν
νυσταγμένες από κάματο
κτίζουν και βάφουν
Continue reading “Κάποια στιγμή”

Diachronic Contribution of Greek to other Languages

Share

THE NEW BOOK BY PROFESSOR GEORGE KANARAKIS –
OF INTEREST TO ALL OF US

kanarakis

The Diachronic Contribution of Greek to Other Languages is the new volume compiled and edited by Dr George Kanarakis and published a few months ago in Athens by Papazissis Publications. Dr Kanarakis, Professor of the School of Humanities and Social Sciences at Charles Sturt University, is a well-known linguist and hellenist.

This volume, which is based on original research and consists of 775 pages, is not intended only for linguists and historians of the Greek language but, in general, for all those who are interested in the Greek language and its global presence, as well as to all those educators who teach second and foreign languages.

Continue reading “Diachronic Contribution of Greek to other Languages”

8 Μαρτίου_

Share

“Σ’ ένα γιασεμί”

[audio: http://diasporic.org/wp-content/uploads/2011/02/LITSA_FIN.mp3|autostart=no|track=Giasemi]

Μελοποίηση του μουσικοσυνθέτη Δημήτρη Θέμελη,
στο πιάνο ο Κωνσταντίνος Γκαρίπης,
τραγουδάει ο Θεόδωρος Βουτσικάκης

μελανοδοχείο ήχου

“Νύχτα Μαγικιά”

[audio: http://diasporic.org/wp-content/uploads/2015/03/nyxta-magikia.mp3]

Σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη
στίχος Γιάννη Θεοδωράκη,
εδώ σ’ εκτέλεση του Άρι Αντάνη

[tabgroup]

[tab title=”Προοίμιο ποιημάτων”]

Λίγα λουλούδια για τη γυναίκα στη ζωή μας

20141009_134000 

Λίγα λουλούδια για τη μητέρα, τη σύζυγο, την αδερφή, την ξαδέρφη, την κόρη, τη γιαγιά, τη φίλη, φτιαγμένα από της καρδιάς τους κτύπους και την ανάσα των πνευμόνων της λογοτεχνίας των συγγραφέων που συμμετέχουν σ’ αυτή την πανδαισία δημιουργίας.

Για τη γυναίκα που έχει προσφέρει τα πάντα στην ιερή της οικογένεια, στο ένδοξό μας έθνος, στην ύπαρξή και στο αδιαίρετο του συνόλου μας. Αυτή ακόμη κι αν δεν την ακούσαμε, παρ’ όλο που δεν τη μιμηθήκαμε σε πολλά εμείς οι άντρες, παρ’ όλο που δείχνοντας τσαμπουκά την μειώσαμε, παρ’ όλο που δεν την τιμήσαμε στη ζωή μας τόσο όσο ίσως θα έπρεπε. Στο πανέμορφο και ανθεκτικότατο αυτό δημιούργημα της φύσης που όχι μόνον προσφέρει απλόχερα αλλά και υπομένει ασταμάτητα, αφιερώνουμε αυτά τα λόγια κι αυτό το χώρο.

Συνιστούμε να διαβάσετε αργά και προσεκτικά ένα-ένα τα έργα των λογοτεχνών που αφιέρωσαν το χρόνο τους εδώ να την τιμήσουν, γιατί η τιμή της είναι τιμή για κείνους που την αναγνωρίζουν.

Ίσως όμως προτιμάτε όμως ν’ ακούσετε αρχικά τη μελοποίηση του Δημήτρη Θέμελη του ποιήματος της Ευαγγελίας Πεχλιβανίδου “Σ’ένα Γιασεμί”, ή ακόμη και το φίλο, ποιητή, μουσικό κι εκτελεστή Άρι Αντάνη που έκανε τη δική του προσφορά και σύνθεση στη γυναίκα με τη “Νύχτα Μαγικιά”…

Τα κουμπιά ελέγχου του βίντεο
στο φόντο της σελίδας
βρίσκονται δεξιά και στο μέσο περίπου.

[/tab]

[tab title=” 1 “]

Γυναίκα

cyp_woman-correctedΓυναίκα,
το άγαλμά σου έχει στηθεί κάτω απ΄ τον ήλιο
πότε με ένα μαντίλι στο κεφάλι
πότε με ξέμπλεκα μαλλιά
Μα πάντα εκεί βλέπω σκυμμένο ένα γκρίζο πουλί
να σκύβει να τσιμπολογάει
λίγο λίγο το ουράνιο τόξο
που θα ΄θελε να γίνει καλοκαιριάτικη κορδέλα στα μαλλιά σου
μα γίνεται σκέψη ανεμοδαρμένη
γίνεται κουπί και αρμενίζει μες στην έγνοια, Γυναίκα
Γιατί γεννήθηκες για να γεννάς τη θάλασσα
κι όλους τους βράχους της μαζί
μα και καράβια που όλο φεύγουνε
πότε με ούρια ευχή
πότε με πόνο χωρισμού

Γυναίκα
σου ΄δωσε ο Θεός αντρίκια χέρια
για να δουλεύεις σαν αμόνι τον καιρό
Και τις φωτιές να ανάβεις
να λάμπουν φώτα μες στους δρόμους των παιδιών
Κι όταν πονάς, γυναίκα
με τις ωδίνες και οδύνες του καιρού σου
είναι για να γεννάς ακόμα ελπίδα
και να γεννιέσαι εσύ σαν άλλη μέρα
μια νέα ανατολή
για τα παιδιά που έμειναν χωρίς αγκάλη
για ένα κόσμο που έμεινε ακίνητος
χωρίς την γενική του πτώση στην αγάπη
Της αγάπης, της αγάπης , της αγάπης κόσμος
μόνο μέσα στο κόκκινό σου αίμα πάλλεται
σαν νέο φεγγάρι είκοσι οχτώ ημερών
και σαν κύκλος μυστικός που πλάθει
και ξαναπλάθει τη ζωή
ώσπου ο έρωτας να γονιμοποιήσει ένα μέλλον

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

[/tab]
[tab title=” 2 “]

transp_statues

Μια πορεία εγώ… εσύ…

Το ημερολόγιό μου τραβώ από ερμάρι μπιστικά…
Δεν έχω ανάγκη να κρυφτώ
Όμως το ολοφάνερο μυστικό είναι ολοδικό μου.
Σημειώνω τις μέρες
Καταμετρώ τις νύχτες καταγράφω… σκέψεις.

Λέω ‘καταγράφω’…
Γιατί η μνήμη έχει ανάγκη από μια υποστήριξη.
Ερμαί της πορείας μου,
φανοί στην κακοτράχαλη ανηφόρα της,
είναι οι καταθέσεις μου, φιλενάδα…

Σκέφτομαι ξέρεις το στίγμα σου… το στίγμα μου…
την ηλακάτη της γιαγιάς μου…
που κάποια στιγμή μετρούσε η συντροφιά της
παρά το σύνολο τόσων φωνών οικείων… ξένων…
Το στίγμα της πορείας ίσως μετράει πιότερο…
και το κουβάρι της γιαγιάς μου
γαλάζιος μίτος στο λαβύρινθό της,
όμοια κι εγώ…
και τον κρατώ σφιχτά με χέρια που ματώνουν
για δεν μπορώ να τ’ αφήσω.
Τρέμω μήπως χαθώ
στην ανηφόρα-κατηφόρα της τρέλας…
Θεέ, Θεέ, Θεέ μου
και νιώθω την αγωνία σου φίλη…
που δίδυμη της δικής μου… είναι
και αδερφή ψυχή
–κι ας μη μ’ αρέσουν τ’ ακραία ρήματα!

Αμαζόνες του στίχου
τον πιλατεύουμε, τον πολεμάμε,
τον αγκαλιάζουμε –ερωμένες του πια-
τον στρώνουμε στη χάρτα τη ζωή μας
και σκεφτόμαστε ποιον τάχατις θ’ αγγίξουν;
Ποιόνα θα συντροφέψουν;
Ποιον θα διδάξουν;
Ποιος θα τους αγαπήσει;
-αχ, κι είναι δίσεκτοι οι καιροί!

Σ’ ερμάρι όμως δε θα σε κρύψω στοχασμέ
παρά μονάχα ημερομηνίες κι αποδείξεις,
ότι πορεύομαι την γήινη πορεία μου…
κατά πως αρέσκομαι…
Αυτό δεν είναι που μετράει;

Πιπίνα Δ. Έλλη (Pipina D. Elles)
Από το βιβλίο ποίησης,
“Ψίθυροι”
Σύδνεϋ 2008

Αφιερωμένο στην πνευματική πανσπερμία της γυναίκας
Π.Ε.

[/tab]
[tab title=” 3 “]

mother_child 

Γυναίκα…

Μανούλα, Σύζυγος και Αδερφή!
Τρεις τίτλοι άφθαστοι σε σημασία.
Τρεις τίτλοι π’ απευθύνονται σε μια μορφή.
Ύμνος και δόξα, στη γλυκιά της παρουσία.

Μ’ Αυτήν αρχίζει πάντα η ζωή.
Σαν καταφύγιο η αγκαλιά της.
Όπλο και στήριξη της Μάνας η ευχή.
Κουράγιο και παρηγοριά είν’ τα φιλιά της.

Στο δρόμο της ζωής όποιος θα μπει,
Μονάχος, είναι δύσκολο να τον περάσει.
Η Σύζυγος, με την αγάπη της μπορεί
Να τού ‘ναι στήριγμα γλυκό ως να γεράσει.

Μ’ Αυτή θα μοιραστεί λύπες, χαρές,
Τις πιο ‘μορφες στιγμές μ’ αυτήν θα ζήσει
Κι αν στη ζωή του ανταμώσει συμφορές,
Στην αγκαλιά της κουρασμένος θ’ ακουμπήσει.

Μες στην καρδιά της, είν’ η προσφορά!
Μητέρα, αδελφή, ή νοσοκόμα.
Ότι προσφέρει, το προσφέρει με καρδιά!
Και τη ζωή της θα την έδινε ακόμα!!

Αυτ’ είναι που ομορφαίνει τη ζωή
Όπως τα λούλουδα την Άνοιξη στολίζουν.
Και δεν μπορεί κανείς να την απαρνηθεί.
Τα όσα της οφείλουμε, δίκαια, της αξίζουν!!!

Θοδωρής Μεσσηνέζης

[/tab]
[tab title=” 4 “]

mother-and-child1

Αρχονταρίκι των πληγών και της ζωής, Γυναίκα!

Κορφοβούνια που κράτησαν γερά στο χρόνο
Που φωλιάζουν σπηλιές μυστηρίου και λατρείας
Που θηλάζουν ρίζες δέντρων πανύψηλων
Που γεννούνε ρυάκια, φλέβες ποταμών
Να ποτίζουν ψυχή τις πεδιάδες.

Πλοία ωκεανόπλευστα γεμάτα με φορτία ανεκτίμητα

Βασιλικοί σε γλάστρες ταπεινές στα αυλοθύρια

Αρχονταρίκι της ζωής και των πληγών, Γυναίκα!

Σ’ ακούσαμε να ουρλιάζεις από πόνο
Στη συνέργεια με τη Γέννηση του Μέλλοντος.
Γόνιμη γη, πεδιάδα καρπερή,
Μήτρα ζωής που μέσα σου σαλεύουν
Τα μυστήρια της δημιουργίας
Καθώς το αλέτρι της νιότης
Χαράζει τις αυλακιές του κορμιού σου.

Σε είδαμε, Θεά Εστία, να κρατάς
Τη φλόγα της παρθενίας άσβεστη
Κόντρα στα αδηφάγα
ποθοανεμίσματα του Δία.

Στο γάλα των μαστών σου είδαμε
Την αγνότητα να θηλάζει
Σιγουριά και ολοκλήρωση.

Και είδαμε να θυσιάζεις το αίμα σου
Που κόχλαζε νεότητα
Στην εστία της ενότητας
Στην ειρήνη των παιδιών σου
Στο κτίσιμο της κοινωνίας
Και του μέλλοντος αιώνος.

Είδαμε γενιές κοινωνιών
Να πληρώνουν τις αξίες σου
Με άρνηση.
Σε είδαμε να ματώνεις στη μανία
Του ζωώδους αρσενικού.
Χρόνια και χρόνια
Κτήμα του άνδρα.
Να σε πωλούν
Να σε προσφέρουν
Να σε εγκαταλείπουν
Να σε παίρνουν μαζί τους
Στο θάνατο.
Ναι, σε βρήκαμε σε τάφους-δήμιους
Ανάθημα πικρό στον εκλιπόντα σύζυγο

Τραγική υπηρέτρια
Ηθών και εθίμων
Ενστίκτων και δυνάμεων
Αντικείμενο οικοσκευής
Του άνδρα αφέντη.

Γυναίκα , Αμαζόνα , Μήδεια, Ασπασία,
Κυβέλη, Αντιγόνη, Κλεοπάτρα, Εκάβη,
Ιφιγένεια, Ρέα, Εικασία, …
Μαρία!

Σε είδαμε πολλές φορές να ξεστρατίζεις
Ακολουθώντας τους Εφιάλτες των Ιδανικών σου.

Σε βλέπουμε να εξανδρίζεσαι
Κόβοντας Γόρδιους Δεσμούς αιώνων.

Και το σπαθί της αδικίας, της αγανάκτησης,
Της κατάργησης, της κατάκτησης,
Της ματαιότητας, της πλάνας δύναμης
Κόβει, αλίμονο, φορές
Και τους δικούς σου Γόρδιους Δεσμούς.

Σκοτώνει τη διαφορετικότητά σου,

Σβήνει την τρυφεράδα σου,

Αμαυρώνει την αγιότητά σου.

Μην ξεχνάς!

Είσαι η Σελήνη και ο Ήλιος
Μέρα και Νύχτα
Σε μια ζωή που συνεχίζει να υπάρχει
Από εσένα!

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

[/tab]

[tab title=” 5 “]

[expand title=”Εισαγωγή στο ποίημα Αλκυμο Έλυτρο – κλικ εδώ”]

Αγαπητέ αναγνώστη,

Σε παρακαλώ συγχώρεσέ μου μια μικρή εισαγωγή στο ποίημά μου «Άλκιμο Έλυτρο» που ακολουθεί, προκειμένου να γίνει κατανοητή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δύο πραγματικών γεγονότων που περιγράφονται σ’ αυτό, δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα γεγονότα αναφέρονται, το μεν ένα σε ένα πραγματικό περιστατικό που έχει σχέση και με την ιστορία της Κύπρου, το δε άλλο σε ένα οικογενειακό μου θέμα:

Τον Σεπτέμβριο του 1974 τοποθετήθηκα από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, ως μόνιμος Υπολοχαγός που ήμουν, στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) όπου, το πρώτο εξάμηνο, ανέλαβα καθήκοντα Διμοιρίτη, στην πρώτη γραμμή έναντι των Τούρκων.

Εκεί, παρόλο ότι είχαν τελειώσει επισήμως οι εχθροπραξίες, έζησα την πολεμική ατμόσφαιρα, κάποτε, μάλιστα, πολύ έντονα, όπως όταν το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου 1975 περιμέναμε την επίθεση των Τούρκων, που είχαν αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη του αεροδρομίου της Λευκωσίας· ενέργεια που, τελικά, δεν έλαβε χώρα, αφού οι Τούρκοι διαπίστωσαν ότι τους αναμέναμε καλά προετοιμασμένοι, γεγονός που δεν τους έδινε κανένα περιθώρια επιτυχίας.

Τη νύχτα εκείνη, αλλά και πολλές άλλες πριν και μετά, ένεκα αυτού του περιστατικού ή άλλων παραπλήσιων, όταν όλη η ΕΛ.ΔΥ.Κ. ξενυχτούσε στο χαράκωμα με το χέρι στη σκανδάλη, η γυναίκα μου, Ελένη, η οποία με είχε ακολουθήσει στην Κύπρο, παρ’ όλους τους κινδύνους που εγκυμονούσε αυτή η απόφαση, έγκυος μάλιστα ούσα, στο πρώτο μας παιδί, τα βράδια στο σπίτι, διακόσια μέτρα πίσω απ’ την πρώτη γραμμή, μόνη της, λαγοκοιμόταν ντυμένη κανονικά με τα ρούχα της μέρας, σε μια πολυθρόνα με το γιο μας στην κοιλιά κι ένα τουφέκι αγκαλιά και με την απόφαση να πουλήσει ακριβά τη ζωή της και την ύπαρξη που έφερε στα σπλάχνα της, αν τυχόν ο εχθρός έσπαγε τη γραμμή αμύνης.

Ευτυχώς, δεν συνέβη το μοιραίο` μοιραίο για την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή, γιατί, κατά τ’ άλλα, εκείνες οι μέρες άφησαν την Κύπρο μας και την Ελλάδα μισερή! Πάντως, αυτό είναι το γεγονός που περιγράφεται στο ποίημα και, ύστερα απ’ όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω, ελπίζω να έχει γίνει κατανοητό και να δώσει κάποια πνευματική απόλαυση στον αναγνώστη που θα έχει το μεράκι να το διαβάσει.

Σαν υστερόγραφο, για να γίνει κατανοητό ακόμα ένα σημείο του ποιήματος, θα ήθελα να προσθέσω, σχετικά με τη γυναίκα μου, ότι η φράση που περιέχεται κάπου μέσα σ’ αυτό: «Μα εσύ, πικραμένη κι’ αδικημένη απ’ τους ουρανούς,/ Με το οιδαλέο σου στο βολβό μελάνωμα/ Της απόγνωσης να σπαράζει τις οιμωγές», αναφέρεται στο μελάνωμα χοριοειδούς (χοριοειδής: ο μεσαίος χιτώνας του ματιού) το οποίο την επισκέφτηκε εδώ και λίγα χρόνια και, κατά του οποίου, δίνει με θάρρος, χαμόγελο και αξιοπρέπεια έναν άλλον αγώνα.

Σ’ αυτή τη γυναίκα και, μέσα από αυτήν, στην Ελληνίδα γυναίκα, σύντροφο, μάνα, αδελφή, κόρη, στην υπόσταση αυτήν που γύρω της περιστρέφεται, ζει, κινείται, παίρνει δύναμη και δρα και προοδεύει και μεγαλουργεί η Ελληνική Οικογένεια και η Εθνική Παιδεία, σ’ αυτήν και στην Κύπρο αφιερώνω το ποίημά μου «Άλκιμο Έλυτρο» («άλκιμο»: που έχει δύναμη και σφρίγος, «έλυτρο»: προστατευτικό περίβλημα).

Φιλικά,

Ιωάννης Παναγάκος
Σ.Σ.Ε./1971 – Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

[/expand]

Άλκιμο Έλυτρο

Αφιερωμένο στην Ελληνίδα
μάνα – γυναίκα – σύντροφο – αδελφή – κόρη
και στην Κύπρο

Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου
σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας,
την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες.
Σε άκουσα να τη σμιλεύεις
με τις κορφάδες των ονείρων σου
στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη,
μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη.
Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης
να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα,
αγυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων.
Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου
μέθεξη ουράνιας στόχασης,
συνειρμό ακτίνων ζωής,
εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου.
Ατενίζω την αγάπη μας
βαρκούλα αυγουστιάτικο φεγγάρι
ν’ αρμενίζει στο πέλαο.
Σε πέλαο γαλήνης και φωτός.
Μα και σε πέλαο οδύνης και σπαραγμού.
Με πελώριους Ποσειδώνες πανέτοιμους
να πιούν και να συντρίψουν
καρυδότσουφλο το φεγγάρι μας.
Με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες και Κίρκες και Σειρήνες
να βάφουν μ’ άσχημα όνειρα τις νύχτες μας.
Και μ’ έναν Αίολο
να μαστιγώνει αδυσώπητα το πεπρωμένο μας.
Μα στο πέλαο τώρα βασιλεύει η γαλήνη.
Το διαλαλούν, από φως μεθυσμένοι,
στον αφρό του ορίζοντα, οι γλάροι…
Πως, σαν πίστη Θεογέννητη …
Πως, όταν αγώνας αταλάντευτος,
μαζί τα δυο, τραφούν με ζωοφόρο αγάπη,
ο Ίδιος ο Θεός τη νίκη τους τη στεφανώνει
με το χρυσό της ελπίδας κότινο.
Ελπίδα καταξίωσης λαμπηδόνας για το αύριο.
Νίκης βεβαιότητα για το σήμερα, το αναστάσιμο.
Αγάπης εγγύηση, άφθαρτης, στο διηνεκές.
Τώρα…
Ω, πώς με θωπεύει τώρα
τρεχούμενου βάλσαμου μαρμαρυγή η φωνή σου!
Τα φύλλα της καρδιάς μου, ω,
πώς εξ ουρανού θροΐζει κελαρυστή μελωδία
η αύρα του γέλιου σου!
Φωτοχυσία Αιγαίου το πρόσωπό σου
σαν η χαρά το δονεί ευφρόσυνα
στην ουράνια προσφορά της Γυναίκας – Συντρόφου,
στη θεοφόρο θυσία, στο ολοκαύτωμα της ΜΑΝΑΣ!…
Κι’ άλλοτε πάλι,
πώς σκοτεινιάζει τρέμοντας ο ουρανός
σαν το παράπονο της ματιάς σου της λαβωμένης
την ψυχή μου τρυπά!…
Μα εσύ, πικραμένη κι’ αδικημένη απ’ τους ουρανούς,
με το οιδαλέο σου στο βολβό μελάνωμα
της απόγνωσης να σπαράζει τις οιμωγές!
Ω, εσύ! Πόσο ψηλά, σε Ολύμπιο κάλος στέκεις!
Καταυγάζεις τον πόνο με πυρφόρο αγάπη!
Δεν επιστρέφεις χολή.
Μα ό,τι καλό πήρες, εκείνο επιστρέφεις!
Με χέρι σταθερό, δημιουργού,
με ψυχής ποιητικής, ευαισθησία·
αυγάζεις στην ελπίδα τους βλαστούς σου,
ως μάνα.
Δημιουργείς, ως σύζυγος, χώρο
ο σύντροφός σου να υψωθεί.
Το μονοπάτι ωθείς μπροστά,
μη κοιτάζοντας πίσω,
παρά μόνο ελπίδα για να πάρεις.
Κι’ έτσι προχωράς,
πυργώνοντας ψηλά ό,τι δικό σου.
Θυμάμαι… κάποτε στην Κύπρο…
Την Κύπρο των ονείρων μας πού ’γιναν στεναγμός…
Ήταν αμέσως μετά την εισβολή.
Την εισβολή των εβδομηκοστών τέταρτων ντροπών
του εικοστού αιώνα.
Κι’ ήσουν έγκυος στο πρώτο μας παιδί…
Σε ώρες δύσκολες, τρεμουλιαστές…
Κι’ ήσουν εκεί… Διακόσια μέτρα θάνατο
απ’ την πρώτη γραμμή… σε κείνο το φιλόξενο σπίτι.
Εκεί, κοντά στα αχτιδορροούντα χαρακώματα
του υπέρ πάντων αγώνα.
Ενώ μπορούσες αν ήθελες…
Ω, πώς είναι δυνατό να αλλάξει η φορά των πραγμάτων!
Το λίκνο του ήλιου να πάψει νά ’ναι η ανατολή!
Αν πρόκρινες να επιλέξεις την ασφάλεια απ’ την ιστορία…
Θά ’σουν μίλια μακριά, στη Θεόκτιστη Αθήνα,
στο σπίτι σου!
Ακολούθησες, όμως, εικοσάχρονη, σχεδόν ακόμα, κόρη
το πεπρωμένο σου.
Της Ελληνίδας – μάνας ή συντρόφου – την ειμαρμένη.
Με ψυχή Μακεδόνισσας εκ γενετής.
Με πνεύμα Σπαρτιάτισσας από κληρονομιά.
Ακολούθησες…
Κι’ είχες, αντί για λύτρωσης ύπνο, τα βράδια,
σαν στο χαράκωμα ο άντρας σου αγρυπνούσε,
του τρόμου την αγωνία συντροφιά.
Ψευτοκοιμόσουν με το γιο μας στην κοιλιά
κι’ ένα τουφέκι αγκαλιά.
Με μια λάμψη μαύρη, ατσάλινης απόφασης στα μάτια
την Ελληνόπρεπη ζωή σου ακριβά να πουλήσεις,
πριν της κόψεις η ίδια το νήμα,
πριν της πάρεις εσύ την πνοή…
Ω, θαλασσόπνιχτο λυπητερό βουητό!
Αν τύχαινε να μας αιφνιδιάσει ο εχθρός!
Μισοκοιμόσουν με τον φόβο του Αττίλα συντροφιά.
Μα είχες προσκέφαλο ένα κλαρί Ελλάδας στην καρδιά ριζωμένο!
Κι’ έναν Πυρσό λευτεριάς
να σελαγίζει τα πέλαα της ψυχής σου!
Κι’ ήσουν η ίδια…
Όπως σε θυμούνται οι φυλλωσιές της ιστορίας,
στους αιώνες των αιώνων.
Ήσουν η ίδια!!
Όχι, μόνο, στο κλέος της δόξας,
στο «ταν ή επί τας» της αρχαίας Σπαρτιάτισσας…
Κι’ ούτε μόνο στου σαράντα,
στο ματωμένο της Ηπειροτοπούλας αγώνα.
Αλλά και όπως θα σε θυμούνται να θυσιάζεσαι,
ΑΘΑΝΑΤΗ,
στην Έξοδο,
στους Καταρράκτες,
στον Γκρεμό…
Στην Έξοδο, στους Καταρράκτες, στον Γκρεμό
της λευτεριάς και της αξιοπρέπειας…
Ελληνίδα του Μεσολογγιού!
Μητέρα της Νάουσας!
Κόρη του Ζάλογγου!
Ω, εσύ, Άλκιμο Έλυτρο Ελληνικής Εστίας Αθάνατο!
Δίνε μου δύναμη και φως για να σε προστατεύω!

(2008)
Ιωάννης Παναγάκος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[/tab]

[tab title=” 6 “]

silhouette 

Η λεπτή σου σιλουέτα

Μια πινελιά είσαι μυστική,
και η ματιά μου μένει εκεί
συχνά να σε παρατηρώ
κι από παιδί να λαχταρώ
να σε αγγίζω
να σε θωρώ
να σε φιλώ…

Μια πινελιά είσαι θεϊκή
μία ματιά που μαγική
γεύομαι όπου κι αν σταθώ
από παιδί κι όσο γερνώ
να σε θαυμάζω
να σε ποθώ
να σ’ αγαπώ…

Ιάκωβος Γαριβάλδης

[/tab]
[tab title=” 7 “]

Aphrodite_scul 

Αφροδίτη

(ο κΌσμος σε πτΏση γενικΉ)

Γιος του Δία και της Ήρας, θεός του Πολέμου υπήρξα Εγώ.
Πλανήτης τέταρτος, κατά σειράν αποστάσεως εκ του Η λ ί ο υ.
Και ο Κόσμος πλανάται π λ ά ν η ν οικτράν, για του Άρη τη χάρη.
Ανδρικός τέτοιος Κόσμος, αλλ’ όχι ανδρείος, ο Κόσμος μου,
κι αν συμφωνείς ή διαφωνείς, με τα λόγια μου, της Πάφου θεά,
θαύμασε ωστόσο, πόσο άλλαξε και πόσο ίδιος έχει παραμείνει,
από το έτος των Ασσυρίων και των Φοινίκων μέχρι το Διαδίκτυο!

Γιατί, τώρα, εΣύ πολεμάς! Εσύ που κρατούσες στ’ απαλά σου
τα χέρια, τη φοβερή σου αυτάρκεια και τη μοναδική μας διάκριση:
Εγώ ν’ αγαπάω τον Πόλεμο ως εαυτόν και σαν θεό τον Εαυτό μου,
πως μου επέτρεπε να φαντάζω σοβαρός, στα πεδία των μαχών,
ενόσω «τα παιδία παίζει», κι εσύ, ώ Κύπριδα, που έβλεπες τον Πόλεμο γελοίο, να παύεις ξαφνικά να με περιγελάς και -μα το Δία – οξύμωρον!
να υπακούς με…αισθησιασμό στη λογική τού «πράσσειν άλογα»!

Μέσα στον Πόλεμο, εγώ σε μείωνα στο ύψος του Αντικείμενου
αφού διέκρινα – λάθος θεός! – μόνο Αντικείμενα, ενώ εσύ, Κυθήρια,
σωστά τη σχέση ζύγιαζες, που εκείνα διατηρούσαν μεταξύ τους.
« Τα Αντικείμενα χρειάζονται το ένα το άλλο, να μια τους ιδιότητα»,
έλεγες, «αγαπούν το ένα το άλλο, να κι άλλη», ισχυριζόσουν, «ταυτίζονται το ένα με το άλλο», υποστήριζες, και να που τώρα, στην τότε διάσταση των αισθημάτων σου, ταπεινά υποκλίνομαι.

Η ερωτική σπιρτάδα σου γινόταν τρυφεράδα εντός μου, ώ Άφρω
κι απ’ τα ουράνια όπου εσύ μ’ ανέβαζες, κοιτούσα ακόμα πιο ψηλά,
για να σε δω, να σε θαυμάσω – ενδόμυχα ο άφρων – και να δεχθώ
πως διαθέτεις τα χαρίσματα μιας πραγματικής θεάς : Γυναίκας Γήινης !
Τι είναι Πόλεμος; Από της Έρας Άσκελον έως βαθείας Νυχτός,
εγώ μονάχα το γνωρίζω, Ιδού, Ναι, Τώρα, Εγώ, που οριστικά πια
τρεμοσβήνει μου το άστρο του θεού, εμπρός σου αποκαλύπτομαι.

Ήρθε η ώρα να προδώσω το βαρύ μου μυστικό, τα όπλα μου σε σέ
να παραδώσω, την ώρα που οι αμετανόητοι εραστές του δωδεκάθεου
αγωνίζονται να με κρατήσουν πλάνητα, με τα απλανή τους μάτια
τα μάταια αστρολογήματά τους κι άναστρες τις πλάνες τους κραυγές.
Ο Πόλεμος είναι μια Ψύχωση, τάλαντο της φύσης μου, διασταύρωση
φρικτή Σθένους κι Αδυναμίας, με αιώνιο θύμα τη σχέση μου μαζί σου.
Φοβού, ώ Βένους: Ο Πόλεμος- αλίμονο – είναι πια προνόμιο δικό σου!

Άδραξε τη θεϊκή ευκαιρία και δώσε τούτη τη Φωτιά, σαν Προμηθέας
και σαν Φως, δώρο, αντί για Δόρυ στους Δαναούς, Γένος Γενναίο,
που Εσύ κι Εγώ προδώσαμε, για να εξαλειφθεί ο Φόβος απ’ τον Κόσμο.
Μην αμελείς, θεά Αφροδίτη, μόνο σε σένα πλέον επαφίεται η Ελπίδα.
Μη καταλύσεις τη διακριτή σου τάξη και καταλήξεις να διακρίνεις
μόνο Αντικείμενα, όπως εγώ. Σπουδαίο σου μέλημα να διατηρείς σώας τας φρένας. Το συρμό σου ακολουθεί πιστά του κόσμου ο Κόσμος!

Ο Κόσμος δεν προσβλέπει πια στη σχέση του με τον Πολιτισμό, τη Γνώση, δεν ερευνά την Οικονομία του, παντελώς αγνοεί τον Ερμή Τρισμέγιστο, αμφισβητεί το Μεγαλέξανδρο, κωφεύει στο Θεόδωρο Μετοχίτη, διακωμωδεί την υπομονή της Πηνελόπης, δεν βαφτίζει «Δάμωνα» ή «Φιντία» ή «Καλλιπάτειρα» τα τέκνα του, δεν πείθεται από την Ιστορία του κι από ανεξήγητη ντροπή, κρυφά σταυροκοπιέται.
Κι εσύ, Πανώρια, δεν τον ελκύεις πια, μέσα στην Άρεια πανοπλία σου.

Οι Άνθρωποι ζουν στον Κόσμο τους, καθώς Δ υ ν ά μ ε ι Σ ζοφερές,
αχρείες, αναλφάβητες και ανεύθυνες τον κυβερνούν, προβάλλοντας
τη σοβαροφανή και παντελώς γελοία υπεροψία τους, ωσάν ψευδή, γοήτρου ανάξιου πορφύρα, και φέροντας στο Νου πρωτοφανή, πρωτόγνωρη, πρωτόγονη, πρώτου βαθμού ανοησία, χωρίς να λογαριάζουνε την άμεσή τους σχέση με το Τίποτα. Και με το θάνατο. Φοβού, Αφροδίτη την αφροσύνη μου. (Άρης, τέως θεός…)

Α.Π. Αντάνης

unnamed

[/tab]

 

[tab title=” 8 “]

GYNAIKA

Για τη Γυναίκα

 

Ένα αφιέρωμα στη ΓΥΝΑΙΚΑ, αλλά και στον ΑΝΔΡΑ,
αφου κι αυτός σαν άλλο της “ολόκληρο” συμμετέχει στην Ευλογία  της ζωής!!

Στη μάνα
στην κόρη
στην αδερφή
στην ερωμένη
στην άγνωστη

Γυναίκα, μάνα , ιστορία, κόρη ενός Έρωτα-Θεού
βλαστάρι άχρονο, κρατάς το πεπρωμένο,
γίνεσαι ανάγκη, αγάπη, αδερφή, Αριάδνη-ερωμένη,
μες στο λαβύρινθο του κόσμου…
αφορμή,
για άγάπες, έριδες,μεγάλες συμφωνίες.
Στα πόδια σου, άλλοτε, σου κρένουν ενοχές,
μολύνουν με αίμα , λόγια και βλαστήμιες…
ό,τι πολύτιμο οι λαγόνες σου γεννήσαν με βοές,
τον κόσμο, τούτο το”μικρό το μέγα”…
Μα συνεχίζεις , κόντρα σε όλα να γεννάς
τον Ήλιο το θερμό, στα παιδικά τα μάτια
της Ελπίδας!!
 
το αφιερώνω
Με αγάπη και σεβασμό σε κάθε γυναίκα, σε κάθε άνδρα…..στον Άνθρωπο, τελικά!

 

[/tab]

[tab title=” 9 “]

reaching_female_statue 

Chokehold

As a country
They’ve hemorrhaged
Your soul; until
Your body runs dry

Innocence runs deep as
Corrupt pockets
Tricked into sacrificing
Your child to them. For now.

A small tsipoura
Surrounded by sharks
But he bites tenaciously.

Christina Pipinos Dorudian
San Diego, Ca U.S.A

[/tab]
[tab title=”Δοκίμιο”]

xarakia 

Χαρακιά

Ξημέρωνε. Μια χαρακιά φως έπεσε πάνω στο κρεβάτι.

Χαράζω σημαίνει αφήνω ίχνος. Χαράζω σημαίνει μεταφορικά και κυριολεκτικά, το σημείο αλλαγής από το σκοτάδι στο φως. Χαράζω σημαίνει σημαδεύω κάτι για να το αναγνωρίσω εύκολα. Χαράζω σημαίνει αφαιρώ κάτι. Χαράζω σημαίνει ανοίγω για να δω, ανοίγω για να μπω, για να αφαιρέσω ή να προσθέσω. Χαράζω σημαίνει τραβάω γραμμή. Εν τέλει χαράζω σημαίνει επεμβαίνω και χαρακιά είναι το σημάδι. Αυτά της είχαν γράψει οι μαθητές της στην ερμηνεία της λέξης. Ήταν ένα σύντομο τέστ που έβαλε στην τάξη, προκειμένου να καταλάβει το επίπεδο των γνώσεών τους.

Πριν καιρό στο κρεβάτι του νοσοκομείου ψηλάφισε την τομή στο στήθος της. Ζήτησε από τη νοσοκόμα έναν καθρέφτη αλλά δεν της έφερε. Τώρα στο σπίτι μπορούσε με την ησυχία της να επεξεργαστεί το σώμα της. Άναψε το φως. Στο γόνατο είχε μια χαρακιά από γυαλί. Την είχε αποκτήσει μικρή προσπαθώντας να κρύψει το σπασμένο ποτήρι. Στην κοιλιά είχε μερικές ραγάδες, από την εγκυμοσύνη. Είχε προσπαθήσει να τις αποκαταστήσει ματαίως. Η φιλαρέσκειά της έμεινε για πάντα τραυματισμένη. Γύρισε στον καθρέφτη λοξά και κοίταξε την πλάτη της. Δεν καλοφαινόταν, αλλά ένα σημαδάκι από ένα σπίλο που είχε αφαιρέσει ήταν εκεί. Τώρα είχε μια ωραία μεγάλη τομή στο στήθος. Πέρασε το χέρι της από πάνω. Η εικόνα της είχε αλλάξει. Μην τη λέτε χαρακιά, της είχε πει ο γιατρός, ακούγεται πολύ αιχμηρό. Της ήρθε να βάλει τα γέλια. Ήθελε να του πει ότι η λέξη τομή είναι δισύλλαβη, αλλά σημαίνει τέμνω/κόβω. Περισσότερο μυαλό είχαν οι μαθητές της. Δεν είπε τίποτα τελικά.

Ψηλάφισε την πλάτη της. Χαράζω σημαίνει αφαιρώ κάτι.

Πέρασε το δάχτυλό της πάνω από το γόνατο. Χαράζω σημαίνει τραβάω γραμμή, είπε χαμογελαστά.

Κατέβασε τα μάτια της στην κοιλιά. Κάποτε ήταν επίπεδη, μετά φιλοξένησε μωρό, τεντώθηκε όσο δεν έπαιρνε, έσπασε, αλλά τα έφερε εις πέρας. Χαράζω σημαίνει αφήνω ίχνος, μονολόγησε.

Τέντωσε τα χέρια της ψηλά. Κοίταξε ξανά το στήθος της που είχε θηλάσει, είχε δοθεί μαξιλάρι για κλάμα, για χάδι. Χαράζω σημαίνει ανοίγω για να δω σκέφτηκε. Χαράζω σημαίνει ανοίγω για να δω, ανοίγω για να μπω, για να αφαιρέσω ή να προσθέσω.

Χαράζω σημαίνει έζησα σκέφτηκε. Σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε στον καθρέφτη καλωσορίζοντας τη Γυναίκα. Ένιωσε περήφανη για τις χαρακιές της.

Περήφανη που υπήρξε μάνα, κόρη, αδελφή, σύντροφος, φίλη, δασκάλα. Περήφανη όπως ο πολεμιστής που γυρίζει από τη μάχη και οι χαρακιές του μιλάνε για τις μάχες του. Γιατί χαράζω σημαίνει μεταφορικά και κυριολεκτικά, το σημείο αλλαγής από το σκοτάδι στο φως.

Άνοιξε διάπλατα τα παντζούρια στον πρωϊνό ήλιο.

Γιώτα Δ. Τσιλίκη


 

[/tab]

[/tabgroup]

 

Φιλί του Φλεβάρη

Share

Ως άνθρωποι του γραπτού λόγου θέλουμε να πιστεύουμε ότι μας διέπει η λογική. Η λογική αυτή προστάζει να μην πιστεύουμε σε ψήγματα της φαντασίας, της προκατάληψης, της μαντείας ή του αορίστου. Είναι όμως ευχής έργο το ότι καταφέραμε να συνδράμουμε σε μια προσπάθεια επίκλησης ενδιαφερόντων που μας αντιπροσωπεύει, εφόσον όλοι αγαπήσαμε και όλοι αγαπηθήκαμε κάποτε. Continue reading “Φιλί του Φλεβάρη”

Για ένα πιάτο χόρτα

Share

Γράφει από το πρωί
μεταφράζει
μετά γυρίζει πάλι στα δικά του
γέρνει πάνω στο χαρτί
όλος μια δύναμη αφανέρωτη
ξέρει ότι ο καλύτερος βιογράφος είναι ο θάνατος
αλλά δεν υποχωρεί, ψέλνει ευωδία
άνω βυθός των ακατάληπτων πραγμάτων
Continue reading “Για ένα πιάτο χόρτα”

Απόμακρα

Share

Κωνσταντίνος Σώκος

Στέκεσαι θάλασσα απέναντί μου
στου ανοιχτού παραθύρου το φόντο.
Πότε θα’ ρθεις , με ρωτάς, Κωνσταντή μου
να ξανοιχτούμε παρέα στον Πόντο;

Στέλνεις αδιάκοπα κάτασπρα πλοία,
λάγνες σειρήνες στο παράθυρό μου.
Κρύβομαι πίσ’ απ’ ωραία βιβλία
και αντιστέκομαι στο οχυρό μου.

Continue reading “Απόμακρα”

Φώτης Γαλανόπουλος

Share

Ο ζωγράφος Φώτης Γαλανόπουλος, δημιουργεί εντρυφώντας στη διερεύνηση του ασυνείδητου και την απελευθέρωση της φαντασίας που διέπουν την τάση του σουρεαλισμού. Τα έργα του αποτυπώνουν μέσα από πολυσύνθετες εικόνες, την αναλογία της ζωής και του πνεύματος, σ’ αυτό το άπειρο που ο άνθρωπος αποκαλεί σύμπαν, ενώ εκτίθενται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στις αίθουσες Τέχνης του κόσμου, από τη Αθήνα και τη Βαρκελώνη, έως την Νέα Υόρκη και την Κύπρο.

Ο ίδιος λέει:

“Εάν μπορούσα να δώσω έναν τίτλο σε όλους μου τους πίνακες θα ήταν <<Στοπ-καρέ ονείρου>> Dream-frame.
Όπως στην ονειρική μας κατάσταση, έχουμε την αίσθηση ότι τα πάντα βρίσκονται εκεί τριγύρω μας, κρυμμένα πίσω από τα γνώριμα φόντα του εαυτού μας , έτσι και οι πίνακές βουτηγμένοι μέσα σε ένα ονειρικό φόντο τον οποίο ο καθένας μας βλέπει τελείως διαφορετικά, κρύβουν τα μυστικά εκείνα, τους γρίφους, και τα σύμβολα που επιβάλει η λογική της εξήγηση ενός ονείρου.

Όνειρο και πραγματικότητα να συνυπάρχουν. Σε μια κατάσταση , στην ίδια διάσταση.
Οι τίτλοι που υπάρχουν σε αρκετούς από αυτούς είναι η προσωπική μου εκδοχή στην λογική τους εξήγηση την οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σαν οδηγό ώστε να μπορείτε να δείτε τους υπόλοιπους με τα δικά σας μάτια αυτά του ονείρου… Να μην ξεχνάμε ότι όλοι συμμετέχουμε στο ίδιο όνειρο αυτό που ονομάζουμε Ζωή.”

Απολαύστε έργα του:

Fotis Galanopoulos

Share

Έργα του ποιητή και εικαστικού Φώτη Γαλανόπουλου

Η δύναμη της σιωπής
Η δύναμη της σιωπής
Ιστορίες ναυτικών
Ιστορίες ναυτικών
Ο σταυρός του νότου
Ο σταυρός του νότου
Οδύσσεια
Οδύσσεια
Πανσπερμία
Πανσπερμία
Πλάσματα
Πλάσματα
Προμηθέας
Προμηθέας
Στο καρέ του ονείρου 1
Στο καρέ του ονείρου 1
Στο καρέ του ονείρου 2
Στο καρέ του ονείρου 2
Στο καρέ του ονείρου 3
Στο καρέ του ονείρου 3
Στο καρέ του ονείρου 4
Στο καρέ του ονείρου 4
Χωροχρόνος
Χωροχρόνος

Έχουν εκδοθεί δύο ποιητικές συλλογές του Φ. Γαλανόπουλου, μια στην Ινδία από Leadstart Publishing  <<THE GLANCE OF UNIVERSE IN THE  TIME OF OURS>> και στην Ελλάδα από τον εκδοτικό οίκο Ιωλκό <<Επιστολές>>. Το έργο του αποτελεί μια προσπάθεια ένωσης ποίησης με την εικαστική δημιουργία κι εμείς από τη Διασπορική Στοά ευχόμαστε η προσπάθεια αυτή να αποδώσει επιτυχίες στον καλλιτέχνη που μας έδωσε την άδεια να παρουσιάσουμε αυτόν και δείγματα των έργων του με μεγάλη μας χαρά.

Φώτης Γαλανόπουλος

Η ιστορία μιας Εβραίας

Share

Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα 

Ήρθε στον χώρο που μαζεύαμε φάρμακα κι έφερε την μεγαλύτερη σακούλα. Κάθισε αντίκρυ κι άναψε τσιγάρο. ΄Άσσο πλακέ Παπαστράτο, ο παππούς καπνεργάτης το 36, ήξερε τα μέσα και τα έξω του καπνού.  Σηκώθηκαν τα δακτυλίδια του καπνού, φανήκαν αμήχανες από πίσω οι δεκαετίες. Μιλήσαμε για πολλά. Καλλιτέχνης εμπλεκόμενη με τα εικαστικά και το θέατρο, χρόνια στο ΚΚΕ εσ. (πόσο άκομψο αυτό το εσ. όταν κι εσύ στηριζόσουν οικονομικά στον Τσαουσέσκου, Αμερικανοί ή Ανατολικοί ή Έλληνες, δύσκολα ανεξάρτητη από τοπικά ή υπερτοπικά συμφέροντα η πολιτική σκηνή… και προτιμώ να σπαζόμαστε για τις αλήθειες που λέμε κι όχι για τα βολικά ψέματα), έζησε πολλά, έμαθε να μην εμπιστεύεται τους Κύρκους (καλή τους ώρα) που στην περίφημη διαμάχη με τον τόσο έντιμο Μπανιά προώθησαν τον θεσμό του προέδρου σε κόμματα της αριστεράς (!) λες και δεν είναι ο διαχωρισμός σε πόδια και κεφάλι που κρίνει τις πολιτικές υπέρ του συστήματος, αφού το δικό του πρότυπο, όποια κι αν είναι η ρητορική σου, ακολουθείς, φτάσαμε και στην ασύλληπτη τραγωδία εκεί στην Παλαιστίνη. Continue reading “Η ιστορία μιας Εβραίας”

Η ποιητική συλλογή «Βλέπω»

Share

Η ποιητική συλλογή «Βλέπω» του Γιώργου Βέη

1/ Πρώτη φορά διάβαζα ποίηση του Γιώργου Βέη και ομολογώ ότι με δυσκόλεψε πολύ. Βρέθηκα να περιφέρομαι ανάμεσα σε στίχους ρεαλιστικής δυνάμεως αλλά και σε στίχους υπαρξιακούς και μεταφυσικούς, κινούμενους μέσα σε καθαρά ιδεαλιστική αντίληψη πάσης εκφραζομένης πρακτικής δραστηριότητας. Βέβαια, αυτό συναντάται στην πορεία πολλών ποιητών, σπάνια όμως στην ίδια συλλογή. Σκέπτομαι αν ο Γιώργος Βέης είναι δισυπόστατος, έχει δηλαδή στιγμές συναισθηματικής και ιδεολογικής δισυποστασίας (ίσταται μετέωρος, όπως π.χ. ο γράφων), ή εάν πειραματίζεται συνειδητά επάνω στη μανιέρα του,  {καλύτερα : στον εκφραστικό του τύπο}, την οποία δεν έχει ακόμα οριστικοποιήσει. Μεγάλος λόγος, βέβαια, αφού εγγίζει το πρόβλημα της τέχνης, το απαντημένο διαφορετικά από διάφορους κριτικούς, εάν, δηλαδή, η ιδέα προηγείται της αισθητικής πράξης ή η αισθητική πράξη της ιδέας. Έτσι, πάντως, ή αλλιώς, εκτιμώ ότι ο Γ. Βέης διαθέτει το φυσικό δώρο της αίσθησης και της έκφρασης∙ αυτό, δηλαδή, που λέμε «τάλαντο».

Continue reading “Η ποιητική συλλογή «Βλέπω»”

Φύλλα Καπνού

Share

(απόσπασμα)

Μυρτώ Κλεάνθους Τσαούση

Γραμμένο για έναν ποιητή, που σταυρώθηκε για την αγάπη

[…]
Νοτισμένο το χώμα
απ’ του Οκτώβρη τις πρώτες βροχές.
Το τοπίο έκλεινε
σε κύκλο του χρόνου
την όλβια συγκομιδή.
Κείνες
μυσταγωγοί των μικρών ωρών
έστεργαν σιωπηλές
καθισμένες σιμά
στων καπνών τις χλωρές αρμαθιές.
Απέριττα δοσμένες
στο κέντρισμα των φύλλων
περνούσαν το βελόνι
στη μεσιανή του καπνού φλέβα.
Continue reading “Φύλλα Καπνού”

“Εκόμισα εις την Τέχνη”

Share

“Κάθομαι και ρεμβάζω, επιθυμίες κι αισθήσεις…”

Όταν ξεκίνησα αυτή την πορεία της “Διασπορικής Λογοτεχνικής Στοάς”, με γνώμονα πάντα τη σωστή αντιπροσώπευση και το σεβασμό της τέχνης, δεν γνώριζα ποια άτομα θα συναντούσα. Δεν ήξερα ποιους ο χρόνος θα φέρει στην πορεία μου.

Μερικοί ήρθαν και απήλθαν, καλή τους ώρα. Μερικοί έδωσαν και πήραν και μετά σίγησαν, τους ευχαριστώ. Μερικοί όμως έμειναν κοντά στην προσπάθεια, πίστεψαν ότι κάτι εδώ συμβαίνει που ίσως αξίζει ν’ αφιερώσουν λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους γι’ αυτό.

Αυτούς τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης εκτιμώ αφάνταστα. Αυτοί οι άνθρωποι με πότισαν με το ζωμό της ανεξέλεκτα αγνής και ανεπιτήδευτα κοντυλένιας συμμετοχής τους. Άσχετα με ποια τέχνη ασχολούνται, άσχετα με ποιον τρόπο εκφράζονται. Continue reading ““Εκόμισα εις την Τέχνη””

Υπεράνθρωπος

Share

Ποίηση – EKSTASIS EDITIONS

UbermenschΟ «Υπεράνθρωπος» του Μανώλη Αλυγιζάκη είναι από τα πιο δύσκολα και φιλοσοφημένα έργα που έχω συναντήσει. Και πώς να μην είναι άλλωστε, εφόσον ταυτίζεται με τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, τόσο σε πλοκή όσο και σε νοήματα. Ο ποιητής «παίζει» με τις συμβάσεις καθώς σχετίζει τον Υπεράνθρωπο, αφενός μεν με την πραγματική διάσταση που του δίνει ο Γερμανός φιλόσοφος, αφετέρου δε με την παρερμηνεία που του έδωσαν οι Γερμανοί εθνοσοσιαλιστές, με τα τραγικά αποτελέσματα που ακολούθησαν για όλη την ανθρωπότητα.

Πριν λοιπόν περιγράψουμε τον Υπεράνθρωπο του Μανώλη Αλυγιζάκη, ας δούμε εν συντομία τι προσδοκούσε ο Νίτσε με αυτό του το σύγγραμμα. Με πολύ απλά λόγια ο Νίτσε έθετε τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τις ευθύνες του και τις δυνατότητές του, που αν τις χειριζόταν ορθά, θα μπορούσε να υπερπηδήσει κάδε εμπόδιο. Με κύριο μοχλό τη σωστή χρήση της λογικής και του ενστίκτου θα μπορέσει να ζήσει σε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, όπου ο καθένας θα είναι ο κύριος του εαυτού του. Βέβαια ο Νίτσε δεν περιέγραψε την ηθική διάσταση του Υπεράνθρωπου, καθώς ήρθε να αναπληρώσει (όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας) το κενό της εξουσίας και της Θεϊκής ανυπαρξίας. Ο Υπεράνθρωπος λοιπόν λυτρωτής, υπέρμαχος της ηθικής αλλά και λίγο ανεξέλεγκτος, όσον αφορά τα απώτερα σχέδιά του για τον κόσμο, που επίσης παραμένουν ασαφή…

Continue reading “Υπεράνθρωπος”

Ubermensch

Share


Poetry, EKSTASIS EDITIONS

UbermenschUbermensch, by Manolis Aligizakis is the most difficult and most philosophical poetry book I have come across. And rightfully so since it is identified with Nietzsche’s “Ubermensch” so much in the plot as much in the concepts. The poet “toys” with the various conventions as he firstly relates Ubermensch to true dimension given to him by the German philosopher and secondly to the misinterpretation given to the concept by the German ‘national-socialists’ with the horrible results that followed and affected the whole world.

Continue reading “Ubermensch”

“Αντίποδες” τεύχος 59

Share

Την Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013 και ώρα 3.00μ.μ., παρουσιάστηκε για τεσσαρακοστή χρονιά το περιοδικό «Αντίποδες» – τεύχος 59 στην πανέμορφη και αναπαλαιωμένη αίθουσα του Παναρκαδικού Συλλόγου «Ο Κολοκοτρώνης».

Η ατμόσφαιρα θερμή και ελπιδοφόρα μια και αρκετά άτομα νεαρής ηλικίας αναλαμβάνουν θέσεις στο Δ.Σ. του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης, όπως παρατήρησε και η Πρόεδρος κ. Καίτη Αλεξοπούλου στην εορταστική ομιλία της.

Το τεύχος είναι αφιερωμένο στην ακαδημαϊκό και Συντονίστρια του Τμήματος Ελληνικών του Πανεπιστημίου La Trobe Δρα Μαρία Ηροδότου. Την εκδήλωση παρακολούθησαν αρκετά μέλη του Συνδέσμου, η Πρόξενος της Ελλάδας κ. Ελένη Λιανίδου, προηγούμενοι Πρόεδροι, ιδρυτικά μέλη και ακαδημαϊκοί που συνεργάστηκαν στο παρελθόν με το Σύνδεσμο και τη Μαρία Ηροδότου. Ανάμεσά τους και ο Δρ Χρήστος Φίφης ο οποίος έκανε μια σύντομη αναφορά στο περιεχόμενο του τεύχους 59, ενώ ο κ. Κυριάκος Αμανατίδης (επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου) έκανε μια ιστορική αναδρομή στην έκδοση του περιοδικού τα προηγούμενα σαράντα χρόνια.

Continue reading ““Αντίποδες” τεύχος 59″

Γράμματα στη Νόρα

Share

Του Γιώργου Βέη

James Joyce and Nora Barnacle on the day of their marriage in 1931«Η ευδαιμονία δεν είναι επιβράβευση της αρετής, αλλά η ίδια η αρετή».  Βενέδικτος ντε Σπινόζα, Ηθική, μέρος Ε΄, Πρόταση 42

Η επικράτεια του ερωτικού λόγου δεν είναι μόνον αχανής, αλλά και δύσβατη. Πίσω από τη λέξη υπάρχει ενίοτε ο γκρεμός του Ετέρου – Εταίρου. Ας σκύψουμε μήπως και διακρίνουμε κάτι: «Σε παρακαλώ, μην ξαναφορέσεις αυτόν το θώρακα στο στήθος, δεν μου αρέσει να αγκαλιάζω ένα γραμματοκιβώτιο […] Γιατί στο καλό σου γράφω αυτό το ανόητο γράμμα; Απλώς γιατί θέλω να είμαι κοντά σου».

Continue reading “Γράμματα στη Νόρα”

Ο Γιος του Ακορντεονίστα

Share

Του Γιώργου Βέη

«Γιατί είναι τόσο μακριά μου
όσα χρειάζομαι για να είμαι ευτυχής;»
(Από το βιβλίο – απαντά πλειστάκις)

atzaga360Ο Χοσέμπα, ένα τυπικό τέκνο του 20ου αιώνα, αποφασίζει να οικοδομήσει φιλοτίμως ένα ολόκληρο σύμπαν ιδεών στα θεμέλια ενός πυκνογραμμένου κειμένου, διακοσίων περίπου σελίδων, στα βασκικά, το οποίο βρέθηκε στο σπίτι του φίλου των παιδικών χρόνων, του Δαβίδ. Ο τελευταίος, γιος ενός καθόλα αμφιλεγόμενου ακορντεονίστα, απεβίωσε πρόωρα στη Βόρεια Καλιφόρνια, αφήνοντας πίσω του σύζυγο και δύο κόρες. Πήρε όμως στον τάφο του αρκετά μυστικά, τα οποία αφορούν τόσο στη στάση του πατέρα του στο αυταρχικό καθεστώς του ισπανού δικτάτορα Φράνκο, όσο και στη δική του προβληματική συμμετοχή στο αυτονομιστικό, κατ΄ άλλους τρομοκρατικό κίνημα των Βάσκων, την περιώνυμη ΕΤΑ.

Continue reading “Ο Γιος του Ακορντεονίστα”