Πες μας ποιητή

Share

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

     Ίδιοι δεν είναι οι άνθρωποι πια, ούτε οι τόποι. Μονάχα η αγωνία ίδια παντού. Κι ο ασυμμάζευτος φόβος. Η πρωτόφαντη τρέλα. Και η σκουριά. Διάχυτη.

     Διερράγησαν τα ιστία, θερίζοντας. Ο χρόνος τον άνθρωπο δε δίδαξε, ούτε ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Κι εδραιώθη η τάξη του χρήματος και της σύγχυσης. Τα ουρλιαχτά των λύκων η άλλη όψη της ζωής. Κέρινα εκμαγεία, κέρινες μάσκες, κέρινα πρόσωπα μας συντροφεύουν. Ύπνος βαθύς, μ’ αλλοπαρμένα όνειρα γεμάτος, μας τυλίγει. Πόνους αγιάτρευτους κουβαλάμε, μαρτυρολόγια σέρνουμε. Continue reading “Πες μας ποιητή”

Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις

Share

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Κάτι παράξενο
κάτι αληθινά ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις.
Τις νύχτες
όταν σφίγγουν εκείνα
τα εκ βαθέων ακατάληπτα κι απλησίαστα
πετάγονται από χειρόγραφα
περγαμηνές
και βιβλία
κρυφοκοιτάζουν
ψηλαφούν
παραμιλούν και ψάλλουν προφητείες. Continue reading “Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις”

Οι δρόμοι της τέχνης

Share

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την τέχνη την επέβαλαν οι προϋποθέσεις της εργασιακής αναγκαιότητας και δραστηριότητας των ανθρώπων. Όσο αναπτύσσονται οι προϋποθέσεις αυτές, τόσο γίνονται και πιο δυνατά, πιο σίγουρα τα φτερά ανύψωσης της τέχνης.

Η τέχνη ακολουθεί τον άνθρωπο απ’ τα πρώτα του βήματα. Τον διαμορφώνει και διαμορφώνεται, τον αναπτύσσει κι αναπτύσσεται μαζί του. Σαν κυριότερο όργανο, σαν κυριότερο μοχλός, σαν αντανάκλαση του κοινωνικού γίγνεσθαι, συνδέεται άμεσα μ’ όλα τα φαινόμενα της ιστορικής του πορείας. Continue reading “Οι δρόμοι της τέχνης”