Author Archives: Troaditis Dimitris

Ποια αληθινή ελευθερία διακυβεύεται μ’ αυθαίρετη δύναμη ξένη από μας; Ποιος μας καταδικάζει να μείνουμε στάσιμοι μ’ απονεκρωμένες κεραίες σχέσεων χωρίς ειρμό; Ποιος μας τυραννά εμποδίζοντάς μας να γίνουμε αφέντες του εαυτού μας; 2/10/2006

Η αγάπη είναι μεθυστική μ’ ένα εσώτερο τόλμημα της ψυχής αγωνίζεσαι με πάθος ν’ αναπτερώσεις εκείνη τη γαλήνια όψη του μαγευτικού υβίσκου που μένει άναυδος μπροστά στον ήλιο έκθαμβος μπροστά στην τόση μέθεξη έτσι που τα ψήγματα του ευωδιαστού αέρα μόλις που καταφέρνουν ν’ αποδράσουν

σβήνει ο κόσμος στη δύση των ματιών σου το λιγοστό φως θάμπωμα βαθύ ξεπεσμένη μαγεία των ονείρων σου η ύπαρξή σου σε ανοιχτή χοάνη κρημνίζεται

Μοναχικός και αποτρόπαιος ο χρόνος μέσα στη μεταφυσική του λαμπρότητα, σαν ένας ήλιος απ’ όπου τίποτα δεν περιμένω, σαν το σώμα μου σε μαρμαρωμένο κλουβί, σαν θάμνος που τρέμει χωρίς φύλλα, σαν φεγγάρι που σωριάζεται στη γη, σαν ωδή μέσα σε χάσματα. Η καρδιά μου ένα βαγόνι που τρέχει στ’ αγκάθια τυλιγμένο στη σιωπή, με πλαστικά άνθη για να κρύβουν … Continue reading →

Τις νύχτες ξεσπάμε σ’ αναφιλητά κι οι παγωμένες σκιές μας αδυνατούν να κραυγάσουν. Απλώνουμε τα δάχτυλά μας στο φεγγαρόφωτο μα κανένα είδωλο δεν φαίνεται όπως οι κατάλευκες μπαλαρίνες των παιδικών φαντασιώσεων. Άλλοτε ζωντανεύουν κι άλλοτε πεθαίνουν οι μνήμες, αλλάζοντας ρόλους που δεν έχουν κάτι να δείξουν γιατί είναι νάιλον πια, σαν ανάπηροι ακροβάτες σε σάπιο σκοινί. Σαν κρεατομηχανές σάπιων αυθορμητισμών … Continue reading →

οι δήθεν οραματιστές που θέλουν σώνει και καλά να κατευθύνουν τα πλήθη είναι οι ίδιοι που πατούν σε λιμνούλες με βρωμόνερα ως άλλες παγίδες οι δήθεν επαναστάτες οι μισορεαλιστές οι μισορομαντικοί με την άχρωμη μήτρα του παντογνώστη στα κεφάλια τους 12/5/2006

δες με που περιφέρομαι ίδιος με ξέμπλεκες τούφες μαλλιών να προλάβω το αγέρι που χώνεται στις ξέσκεπες καμινάδες των ανθρώπινων ονείρων δες με που περιφέρομαι έξω από κλειστές πλατείες με πλακόστρωτα λήθης κι αλέες υστεροφημίας αγορασμένες σε μαγαζιά ευκαιριών δες με που ξεστρατίζω με μια αλήτικη διάθεση να διασπάσω τις αδάμαστες κορνίζες των καιρών να τους δώσω υπόσταση στη βαρυχειμωνιά … Continue reading →

Δειλά βήματα περιπλανήσεις που δεν τέλειωσαν στις αιώνιες αλήθειες στ’ αξεδιάλυτα μυστικά στ’ ανείπωτα αινίγματα μιας φύσης ανελέητης μισής ανθρώπινης μισής μεταφυσικής που τη χαίρονται κομμάτια ουρανών με ρήσεις από θαλασσινή μοναξιά και στιγμές αναμονής από κουραστικά ταξίδια.