Ω! Τρακόσοι!

Share

Ω! Τρακόσιοι! Σηκωθείτε,
μπείτε μέσα στη Βουλή
Τα σπαθιά σας θε να δείτε
σκουριασμένα στο χαλί.

Να προλάβετε, βιαστείτε,
με τη σπάθα, το μπαλτά,
τους τριακόσιους μας σα δείτε
πως μασάνε τον παρά.

Continue reading “Ω! Τρακόσοι!”

Το μαργαριταρένιο δάκρυ

Share

Αγαπητοί μου φίλοι Καλή Ανάσταση
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Μου ’πε ο παππούλης για να πάψω να πονώ
και η καρδιά να φτερουγά απ’ άκρη σ’ άκρη,
μες τις παλάμες μου να δει να το κρατώ
το σπάνιο μαργαριταρένιο δάκρυ.

Και γω χωμένος μες στους γήινους θησαυρούς
που μ’ αίμα πλήρωσα, μ’ απάτες και με ψέμα,
μ’ ανάστατη ψυχή και με παλμούς,
άνοιγα τις ντροπές μου δέμα δέμα. Continue reading “Το μαργαριταρένιο δάκρυ”

Διαχωριστική νησίδα

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

– Παγίδεψα την αγκαλιά μου
Μέσα στα συρματοπλέγματα του μίσους
Δεν άφησα λουλούδια να ευωδανθούν
Τρύπησε η σάρκα μου από πόνο.

– Φυλάκισες τη συγγνώμη
Πίσω απ’ τα κάγκελα του εγωϊσμού
Δεν άφησες τη γαλήνη να ευλογήσει τις φλέβες σου
Κατρακυλήσαμε χωρίς επιστροφή.

– Γέμισα αστραπές τα μάτια μου
Στου ερχομού σου το βουβό βηματισμό
Δίχως να ακούγεται μελωδικά η αγάπη
Στο άπνοο ταγκό δύο γιγάντων.

-Γέμισες μ’ αυταπάτες τις ελπίδες μου
Κρυμμένος απ’ το φως της ’ξομολόγησης
Χάθηκες από τα μάτια της ψυχής μου
Χάσαμε από τον στόχο τις ζωές μας.

-Παλαίψαμε γυμνοί στον ελαιώνα
Νικώντας τρεις φορές το θάνατο
Λιόδεντρα καρπερά ξεπεταχτήκαν
Στις τρυφερές καμπύλες και τα μπράτσα.

– Γέρος σπαργανωμένος πια ο πόνος
Στη βρεφοδόχο της μοιραίας μας στιγμής
Αναδαυλίζει άδοξα την φλόγα που ασθμαίνει
Καίγοντας τα ξερόκλαδα του γερο-ελαιώνα.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Νύχτα τυφλή

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Νύχτα τυφλή
Δε θωρείς της καρδιάς τ’ άναρχο σούρσιμο
Πάνω στον ατσάλινο ψηφιδωτό πεζόδρομο
Της πολιτείας του αχανούς.
Είσαι τυχερή, νύχτα, που δε βλέπεις
Μόνο δακρύζεις που και που
Κι οι ταπεινές νεράιδες των ψυχών μας
συλλέγουν τα πικρόμαυρα μαργαριτάρια
συλλεκτικά κομμάτια της μετάνοιας.

Continue reading “Νύχτα τυφλή”

Δεσμώτες

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Σε κάρφωσε δίπλα του ο Προμηθέας
Αντικριστά του
Να καίγεται διπλά.
Και συ να φλογίζεις και να φλογάς.
Δεμένα τα χέρια
Και τα μάτια τυφλά
Από το φως το πλάνο.
Στα πόδια καρφιά
Και στην ψυχή πρόκες
τεράστιες.
Continue reading “Δεσμώτες”

«Δια παν ενδεχόμενον»

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Όταν ορθώθηκε η χαραυγή
Οι παλαιστές άρχισαν να αλείβονται με λάδι.
Σε λίγο θα αρχίσει ο αγώνας.
Οι φλέβες τεντώνονται και ετοιμάζονται.
Τα δάχτυλα γυμνασμένα λάστιχα.
Τα κορμιά δοκάρια αντίστασης
Στον ολοήμερο αγώνα.
Continue reading “«Δια παν ενδεχόμενον»”

Έλξη γυναίκα

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Κοντάρια ζωής και στήθη
ματώνουν στα πεδία της σφαγής.
Κατρακυλούνε ηττημένα
χωρίς καρδιά
στην Έλξη.
Γυναίκα κι αυτή
με χίλια ελαττώματα
κι αδυναμίες
και θέλω
που θωπεύουν παραπλανητικά
το σήμερα,
γλυκαίνουν ενοχικά τη στιγμή,
ξεγελούν με τα όνειρα ζωής
στροβιλίζοντας νωχελικά
ένα παράλυτο μέλλον.

Και μεις,
άσπονδοι παραβάτες της χαράς,
αδυνατούμε να στεφθούμε την ηρεμία.
Αποποιούμεθα την αποδοχή του τώρα.
Ματώνουμε στα γιατί που μας κατέκλυσαν.
Καταπίνουμε γουλιά γουλιά
τη σκληρή πραγματικότητα,
που θα ‘ναι πάντα πικρή
αν δεν την κοιτάζουμε γλυκά..

Πιο κει η αρένα
γέμισε πάλι σταυροφόρους
αιματοκυλισμένους στην άρνηση.

Α΄ Έπαινος 2013(1 ποίημα υποβλειθείσης μικρής συλλογής),
1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού της Ιστορικής Βιβλιοθήκης Χίου “ΚΟΡΑΗΣ”

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Χριστός Ανέστη

Share

Φως Ανάστασης Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Αμέτρητα άνθη πασχαλιάς πανηγυρίζουν,
στέλνοντας άρωμα γλυκό της ευφορίας
σ’ όλων τα πρόσωπα που αδρά τα ζωγραφίζουν
Φως και Σταυρός που διάλυσαν τα πάθη της κακίας. Continue reading “Χριστός Ανέστη”

Η ψυχή και οι στίχοι

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Ψυχή μου, σ’ ανακάλυψα ανάμεσα στις λέξεις
σαν της γραφής αερικό με τα χιλιάδες πέπλα.

Γέρνεις, Ψυχή μου, στο χαρτί κι η ανάσα λαχταρίζει.
Γέμει μ’ ανθιά και με μοσκιά, με στίχους και με λέξεις.
Με τοξοβόρους πειρασμούς σε στόχους που κοιμούνται. Continue reading “Η ψυχή και οι στίχοι”

Είμαστε Χριστιανοί της νηνεμίας

Share

Ευαγγελία -Αγγελική Πεχλιβανίδου

Είμαστε Χριστιανοί με κλειστά μάτια.
Ο πλούτος μας θαμπώνει, μας ζαλίζει.
Δε βλέπουμε τ’ αληθινά παλάτια.
Τ’ ανέσπερο το φως δε μας φωτίζει. Continue reading “Είμαστε Χριστιανοί της νηνεμίας”

Η Ειρήνη εις θάνατον

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γυαλένιοι πύργοι στα σφυριά
Πωλούνται δίχως αμοιβή
Στο καταχείμωνο η σταριά
Θανεί, αναίματη πληγή.

Μάτωσε η ειρήνη και πονά
Μάτια ακίνητοι ουρανοί
Ξάγναντα ο εχθρός καιροφυλά
Κάθε παιδί και μια πληγή.

Ψελλίσματα σιβυλλικά
Πισώπλατη , αργή σφαγή
Σκυτάλη η ευθύνη ολογυρνά
Κάθε αχτίδα κι αφορμή.

Κομμάτια η ειρήνη σα σφαχτά
Η αγάπη πια δε διακονεί
Σε θέα η πτώση, η διαφθορά
Κι η κόρη εμπρός δακρυρροεί.

Λείπει απ’ το χώρο η ψαλμουδιά
Ανήλια κι άφωτη η γιορτή
Ξεχύθηκαν λαγωνικά
Οι αντίλαλοι μια οιμωγή.

Δεν έχει ανάσα στη χαρά
Παρόν και μέλλον που ασθενεί
Ο χρόνος άδειος προσπερνά
Η ειρήνη αργά ψυχορραγεί.

Ψυχές χτυπιούνται στη φθορά
Κι η κάθε μέρα είναι ποινή
Στο σάλπισμα κι αναφορά
Η Ειρήνη «απών» βράδυ πρωί.

Έπαινος από Αμφικτυονία Ελληνισμού

Βότσαλα Ελλάδας

Share

Eυαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Άχρονα βότσαλα στην αγκαλιά
της θάλασσας Ελλάδας.
Πέτρες σμιλευμένες στο λίκνισμα
απ’ των κυμάτων το χάδι.
Ρόγες που θήλασαν το ηλιόγαλο,
την τρικυμία και τη γαλανή ειρήνη.
Κομπολόι από χάντρες – χορδές σιωπής
και δύναμης
παραδομένες στ’ απαλό το χάδι της αλμύρας
Continue reading “Βότσαλα Ελλάδας”

Ελ Σιντς

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Στρατιές ιπποτών περνούν τριποδίζοντας
Στ’ αφιλόξενο λιβάδι του παρόντος.
Οι αλογόμυγες της συμφοράς
Και της καταστροφολογίας
Δεν αφήνουν την ηρεμία ν’ αγκαλιαστεί
Με την αγάπη.
Κι εκείνη τριποδίζει προς τον ήλιο
Που την καίει.
Continue reading “Ελ Σιντς”

«Δια παν ενδεχόμενον»

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Όταν ορθώθηκε η χαραυγή
Οι παλαιστές άρχισαν να αλείβονται με λάδι.
Σε λίγο θα αρχίσει ο αγώνας.
Οι φλέβες τεντώνονται και ετοιμάζονται.
Τα δάχτυλα γυμνασμένα λάστιχα.
Τα κορμιά δοκάρια αντίστασης
Στον ολοήμερο αγώνα.
Continue reading “«Δια παν ενδεχόμενον»”

Νύχτα τυφλή

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Νύχτα τυφλή
Δε θωρείς της καρδιάς τ’ άναρχο σούρσιμο
Πάνω στον ατσάλινο ψηφιδωτό πεζόδρομο
Της πολιτείας του αχανούς.
Είσαι τυχερή, νύχτα, που δε βλέπεις
Μόνο δακρύζεις που και που
Κι οι ταπεινές νεράιδες των ψυχών μας
συλλέγουν τα πικρόμαυρα μαργαριτάρια
συλλεκτικά κομμάτια της μετάνοιας.

Continue reading “Νύχτα τυφλή”

Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει.
Κόπηκε ο ομφάλιος λώρος
αλλά εσύ πάντα είσαι δεμένος με μένα,
με το λώρο της αγάπης που δε θα κοπεί ποτέ.
Όσο κι αν βιάζεσαι να φύγεις μακριά.
Όσο κι αν πρέπει να φύγεις.
Όσο κι αν μισείς το να μένεις μαζί μου.
Όσο κι αν μισείς τον εαυτό σου που σε σπρώχνει
κοντά μου και μακριά μου.
Κρέμεσαι με μια αλυσίδα στην παλάντζα μου
που γυρίζει ασταμάτητα γύρω από τον άξονα
της Μάνας.
Όσο πιο πολύ γυρίζω τόσο η φυγόκεντρος δύναμη
σε σπρώχνει μακριά μου,
όσο πιο πολύ μεγαλώνεις τόσο πιο δυνατά γυρίζεις.
Όσο πιο πολλές είναι οι ανησυχίες σου,
όσο πιο διαφορετικές είναι οι αναζητήσεις σου
κι όσο πιο πολύ σε πετάει στα ουράνια,
τόσο πιο πολύ θες να πετάς.
Γιαυτό μ’ αγαπάς και με μισείς.
Κι όσο κι αν νιώθεις δεμένος μαζί μου
σε διώχνει η φυγόκεντρος δύναμη
μακριά από τον άξονά σου.
Γιαυτό με μισείς και μ’ αγαπάς.
Θέλεις, γυιέ μου, να υπάρχει εκεί πάντα
η αλυσίδα που θα σε στέλνει στα ουράνια
αλλά και θα σ’ αφήνει να επιστρέφεις
να χαλαρώνεις κοντά στον άξονά της ζωής σου.
Τη Μάνα σου

Εύχομαι Άντρια και Ιάκωβε,
να πετούν ψηλά τα παιδιά σας που μόλις παντρεύτηκαν
και να είναι κυκλωμένα από ουράνια τόξα,
αλλά πάντα να νιώθουν τη γλυκειά ζεστασιά στη φωλιά σας.
Με αγάπη
Ευαγγελία

Από τη Μάνα στην Κόρη

Share

 

Ευαγγελία Πεχλιβανίδου

Το δάκρυ μου που κυλάει στα μαλλιά σου
είναι αληθινό.

Η καρδούλα σου που χτυπιέται ανελέητα
σηκώνει κύματα στη δική μου.

Στα παγωμένα χέρια σου ρέω
όλη τη θέρμη που μου απόμεινε.

Τρέμουν τα χέρια σου απ’ τις ωδίνες
και σου χαρίζω τα δικά μου να σταθείς.

Τα δάκρυά σου λαφρύνουν την πίκρα σου
όταν σου τα σφουγγίζω εγώ.

Continue reading “Από τη Μάνα στην Κόρη”

Το Κράτος είμαι Εγώ κι Εσύ κι Αυτός κι Εκείνος!!!!!

Share

(Υπάρχει  Δημοκρατία;)

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Το Κράτος είμαι Εγώ (L’État, c’est moi), είπε ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄ αυταρχικά. Και τώρα στην εποχή της Δημοκρατίας που όλοι την επικαλούμεθα για ό,τι λέμε και κάνουμε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο καθένας με τον τρόπο του είναι ένας Λουδοβίκος 14ος που επαναλαμβάνει τη ρήση εκείνου.
Γιατί σήμερα τη Δημοκρατία, τη δημοκρατική σκέψη μας, τη δημοκρατική γλώσσα μας, τη δημοκρατική συμπεριφορά μας την κάναμε σαν… το «φούρνο του Χότζα».
Ο Χότζας λοιπόν έχτιζε κάποτε ένα φούρνο.
Περνάει ένας γείτονάς του και του λέει: Continue reading “Το Κράτος είμαι Εγώ κι Εσύ κι Αυτός κι Εκείνος!!!!!”

Κατανυκτικό

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γενιές ευλογημένες των Ελλήνων

Άγιοι Αντρειωμένοι, Αγία Νιά,

Άγιε Γέροντα, Αγία Γριούλα,

Άγιο Μωρό.

Σεις οι δεκάδες Απόστολοι της Λευτεριάς Continue reading “Κατανυκτικό”

Καλαμοκαβαλάρισσα

Share

Mε την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας αφιερωμένης στη Γυναίκα

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γ΄ Βραβείο στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Σατυρικής Ποίησης
“Παύλος Πολυχρονάκης” Χανιά, Νοέμβριος 2011

Καλαμοκαβαλάρισσα, ξανθιά, κοκκινομάλα
Τη μια βραδιά εβένινη, την άλλη μωβ ή άλλα.
Χθες ήσουν μαυρομάτισσα, τώρα γαλανομάτα
Και χάριν του φορέματος, να ’σαι, πρασινομάτα.
Πρωί σε βλέπω και φοράς φούστα στενή και μίνι
το βράδυ όλα τα πετάς ή λες λιγάκι ας μείνει.
Ξάφνου φυτρώνει ένα τατού στα λαξευτά σου σκέλη
κι έπειτα εδώ και κει , παντού, σε όλα σου τα μέλη.

Κέντησες μ’ επιμέλεια με πίιρσινγκ (piercing)σκουλαρίκια,
διχάλωσες μύτες κι αυτιά και κάνεις ζοριλίκια.
Την κάλαμο καβάλησες, δε θες ούτε μια στάση
βιάζεσαι μα στην άβυσσο γρήγορα θα σε φθάσει.
Ύφος κρατάς, αντράκι λές, γεμάτο νταϊλίκια
μα τόσο, που εγέμισες με αντρικά ποντίκια.

Γέμισες τ’ ακροδάχτυλα με φω μπιζού κοτρώνες,
κρόσια, κορδέλλες, χαϊμαλιά, φούντες, φρου-φρου και ζώνες.
Φορές φορές εγίνηκες σαν κινητή βιτρίνα.
Και δαχτυλοδειχτούμενη η τάδε και η δείνα…
Χαθήκανε στα πατσουλιά τ’ αρώματα του κρίνου
εις στην ψευτιά και στα πουά πολύχρωμου αρλεκίνου.

Το δάκρυ ψεύτικο κι αυτό παρέμεινε στη μάσκα
και το χαμόγελο ψυχρό σα χιόνι στην Αλάσκα.
Κι από γυναίκα λατρευτή, γλυκειά, ζεστή και φίνα
σαν το μουλάρι εγίνηκες περήφανη αλογίνα.
Το στήσιμό σου αντρικό και οι χειρονομίες
ασχήμηνε το στόμα σου απ’ τις βωμολοχίες.
Πέταξες τα προσχήματα κι εγύρισες την πλάτη
σ’ όλα τα όχι και τα μη κι έγινες… πιπεράτη.
Μες στη ματιά πληγώθηκε με βία η τρυφεράδα
γέμισε ματαιότητα και άγχος και… φελλάδα.

Γκρέμισ’ απ’ το καλάμι σου το γυναικείο μπρίο,
φόρεσες τα σειρήτια σου κι έγινες Άλφα-Δύο.
Γέμισες όλη την TV γυμνά μπούτια και μπούστα
ξυπνάς ή μη την όρεξη, ανάλογα τα γούστα.
Έγινες αυτοκόλλητο φελλών πολλών Τι κρίμα!
κι αντί μπροστά καθημερινά πας πίσω ένα βήμα.
Τι σού ’μεινε αυθεντικό; Πες! κι όλα μου τα κάλλη
σου υπόσχομαι να αρνηθώ και γω για ένα καλάμι!
Ακόμη και στα γλέντια σου θέλεις όταν κουνιέσαι
μαζί και το καλάμι σου. Κι εβίβα! Δε βαριέσαι!
Και στο τραπέζι άνω πηδάς προς τέρψιν των ματιών μας
και γίνεσαι το ελαφρόν, τζάμπα, επιδόρπιόν μας.
Μα συ δεν είσαι ορεκτικό είσαι της φύσης άτι
σε θέλει και λεβέντισσα κι όταν πρέπει σικάτη.

(Λίγα προσωπικά σχόλια)
Η απαίτηση για ισότητα των δύο φύλων, εξακολουθεί να διαγράφεται
μέσα από μια δύσκολη πορεία και κοινωνικές διαδικασίες.
Το «όραμα» εκατομμυρίων γυναικών είναι σχεδόν πραγματικότητα.
Θεμιτές οι φιλοδοξίες τους και οι προσδοκίες τους.
Τώρα όμως, κάπου μετά το τέρμα, με τους ώμους φορτωμένους υποχρεώσεις,
με κάποιες τύψεις ότι παραμέλησαν κάποιες για να ανταποκριθούν σε άλλες,
ίσως κάποιοι και κάποιες αναρωτιούνται καμιά φορά
αν πράγματι δεν αντιστρατεύτηκαν στη φύση τους.
Έτσι κι αλλιώς η Γυναίκα πάντα ήταν ο μοχλός
που θα μπορούσε να κινήσει τη γη.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Αύριο… (12-02-2012, 2.00” ώρα Ελλάδος)

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Αύριο θα ξημερώσει μια άλλη γεωγραφική απεικόνιση της ζωής μας.
Αύριο τα μάτια μας δε θα βλέπουν ίσια
Θα έχει χαθεί ο ορίζοντας.
Αύριο θα αποθηκεύσουμε τα φτερά μας  σ’ ένα μπαούλο του παρελθόντος Continue reading “Αύριο… (12-02-2012, 2.00” ώρα Ελλάδος)”

Ο κόκκινος σκούφος κι ο λύκος

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Ήρθε στην αυλή μου η Κοκκινοσκουφίτσα
ψάχνοντας το δρόμο για το παρελθόν,
ανάμεσα σε μονοπάτια επικίνδυνα,
ακολουθώντας τα «Ανθρώπινα» ίχνη
και ντυμένη με το κόκκινο παλτό της παιδικότητας. Continue reading “Ο κόκκινος σκούφος κι ο λύκος”

Δέηση στον Άγιο Βασίλη

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Χαίρομαι που θα ’ρθεις και φέτος πάλι
Θέλω να ξέρεις πως πολύ το λαχταράω
Δώρα σακούλια να γεμίσεις τη μασxάλη
Όμως να ξέρεις, Άη- Βασίλη μου, πονάω.

Πονώ για τα παιδάκια που πεινούνε
Που μες στους δρόμους τριγυρνούν και ζητιανεύουν
Πονώ για τους τρανούς που δεν πονούνε
Και τι θα πει αγάπη δε μαντεύουν.

Για τους ανθρώπους που σκοτώνονται στους δρόμους
Κι αφήνουν πίσω ορφανά, μάνες και χρέη
Για τους χαμένους μας πικρούς και άδειους χρόνους
Από αγάπη, προσφορά, δόσιμο, ελέη.

Continue reading “Δέηση στον Άγιο Βασίλη”