Χριστούγεννα στο Πέλαγος

Share


Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Παραμονή Χριστουγέννων, 1967…

Μουντή και άχρωμη η μέρα, δακρυσμένη,  όπως οι εκατοντάδες νέων ανθρώπων, που με μια βαλίτζα, στο χέρι κοίταζαν γύρω σα χαμένοι μην τολμώντας να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα, καθώς στέκονταν στην αποβάθρα για να επιβιβαστούν στο Πατρίς που περίμενε να φορτώσουν το ζωντανό εμπόρευμα, να σηκώσει άγκυρες και να σαλπάρει για Αυστραλία.

Γύρω μας, (ναι, ανάμεσα τους κι εγώ με το σύζυγο και τα δυο παιδιά μας, το γιο 5 χρονών και την κόρη μόλις δυόμισι), όλοι περπατούν  χαρούμενα και γρήγορα, αδιάφοροι για το δράμα του φευγιού μας.

Continue reading “Χριστούγεννα στο Πέλαγος”

Λαβύρινθος

Share

Χάθηκες πάλι
Στους λαβυρίνθους της σκέψης
Μες στους διαδρόμους
Της σιωπής πλανάσαι.
Η Αριάδνη αργεί πολύ,
Ίσως δεν θάρθει
Μπορεί το δρόμο να μην βρει
Σε σε να φτάσει,
Το νήμα το ακριβό
Της λήθης να σου ρίξει
Για να πιαστείς
Απ΄ το Λαβύρινθο να βγεις.
Και ο Αγαίας
Μάταια θα προσμένει
Να αλλάξουν χρώμα
Στα καΐκια τα πανιά
Γιατί ετούτη τη φορά
Άδικος δεν θα είναι
Ο χαμός του
Αφού ο Μινώταυρος, θεριό,
Σπάραξε το όνειρο του.

Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά


Copyright secured by Digiprove © 2009

Οι Φράχτες του Εγωισμού

Share

Δεν κλαίω που εμένα αρνήθηκες
Κλαίω που εσένα επρόδωσες
Και ντύθηκες
Τη μάσκα τη σκληρή, την κυνική.
Κλαίω τ΄ όνειρο πούθαψες
Στα ερείπια του χρόνου
Και την πληγή του πόνου
Που ακόμα αιμορραγεί.
Γι αυτά που δεν εζήσαμε
Γιατί δεν προσπαθήσαμε
Του Εγωισμού τους φράχτες
Να γκρεμίσουμε, να είμαστε μαζί.
Κλαίω την Ανεμώνα
Που λύγισες και έριξες να ζει
Μέσα στον παγετώνα της
Κυνικής καρδιάς σου, της σκληρής.

Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

No Snow in December

Share

When the gaze is filled with grey-coloured dawn
And anticipation,
When broad, stone swords pierce the soul
In this foreign land
When the heart, heavy with endless silence
Seeks expectation, my gaze turns
To familiar places, my own,
And strives to anchor itself
Away from the lacunae of December.
It is then that slowly, timidly, the memories take me,
Transporting me to the beaches of my homeland,
To the beautiful years, the years of my childhood,
At the Anemones of my Venetian Castle.
To the pine needles of the Forest,
Garlands, I weaved as a child.
There, where I, as a twelve year-old girl,
A shy, seventeen year-old, boy
Was serenading me: “If I were a God,
I’d give you a heart to love me”
And I make my journey and hold my memorials,
A Tribute to my carefree years.
Continue reading “No Snow in December”

Distraught beyond Description

Share

By Dionysia  Mousoura-Tsoukala

She left her parents’ home to marry a man she feared more and loved less, a few weeks short of her 20th birthday. Not that birthdays meant much in those days. At best, she’d get good wishes from her family and, if lucky enough, a string of dry figs from her father.

Her decision to marry him was against everyone’s wishes, blessings and approval.

The obvious question is, probably, why did she do it?

Why and how such a young and timid girl- she was at the time- went against all to marry a man not only she wasn’t crazy about, but, if anything, scared of? Many a time over the years I tried to understand the situation she found herself in and her reasons for placing herself in it.

Continue reading “Distraught beyond Description”