Μάριος Τόκας

Share

Μάριος Τόκας – τρία χρόνια από τον πρόωρο χαμό του

«Πάει καιρός που το φεγγάρι δεν περνάει από δω
το τοπίο είναι χακί, τρώει την καρδιά σου…»

Ανήμερα του Πάσχα, στις 27 Απρίλη 2008 λίγες μόνο ώρες μετά την Ανάσταση του Κυρίου άφησε την τελευταία του πνοή ο καταξιωμένος Ελληνο-Κύπριος μουσικοσυνθέτης, ο συναισθηματικός τραγουδοποιός, ο μεγάλος αγωνιστής και πατριώτης Μάριος Τόκας. Μεγάλη απώλεια αλήθεια για την οικογένειά του αλλά και για τον κόσμο της Ελληνικής μουσικής. Ήταν μόλις 54 χρονών και είχε ακόμα τόσα πολλά να προσφέρει.

Continue reading “Μάριος Τόκας”

Ανεπανάληπτες Ιστορικές Στιγμές

Share

Φρειδερίκη Αποκίδου

Υπάρχουν ξεχωριστές στιγμές στη ζωή μας που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη.

Μας συνοδεύουν, μας εμπνέουν, και μας καθοδηγούν.

Τέτοιες στιγμές, δοξασμένες και ανεπανάληπτες είναι εκείνες που έζησα σαν νεαρή μαθήτρια Γυμνασίου κατά την διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α 1955-1959.

Ήταν ένας ένοπλος αγώνας, μια εξέγερση που χωρίς αμφιβολία έγραψε λαμπρή σελίδα στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου και που δεν υστερούσε  καθόλου σε παλληκαριά, ηρωισμό και αυτοθυσία από κείνο τον μεγάλο ξεσηκωμό, την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Continue reading “Ανεπανάληπτες Ιστορικές Στιγμές”

Συνταξιούχοι Εργάτες

Share

Τα χέρια που βιδώσανε
όνειρα στο μεροκάματο

οι ψυχές που μάδησαν φτερά
στην κλεισούρα του μόχθου

τώρα καθισμένες στο λιακωτό
της μοναξιάς και της αβεβαιότητας

προσμένουν τον ήλιο να ζεστάνει
τις γέρικες πλάτες τους

Μ’ αυτός παίζει κρυφτούλι με τα σύννεφα
στήνει χορό με την ομίχλη

Continue reading “Συνταξιούχοι Εργάτες”

Σύμβολο Πίστης και Αγώνα για Λευτεριά!

Share

Στα Βορειοανατολικά της Κύπρου, στο τελευταίο άκρο της Χερσονήσου της Καρπασίας βρίσκεται το Ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Το όνομά του το πήρε από το ομώνυμο Μοναστήρι που μέχρι το 1974 υψωνόταν μεγαλόπρεπο πάνω από τα κυματοδερμένα βράχια.

Οι κάτοικοι του κοντινού χωριού Ριζοκάρπασο – που οι γεωργικές και άλλες εργασίες τους στην περιοχή του Ακρωτηρίου τους ανάγκαζαν να μένουν γιά μήνες μακριά από το χωριό τους και τις θρησκευτικές τους ανάγκες – έκτισαν αρχικά ένα μικρό εκκλησάκι πάνω στους βράχους ενος μικρού όρμου και το αφιέρωσαν στη μνήμη του Αποστόλου Ανδρέα. Πολλά χρόνια μετά, το 1866 ο τότε ιερέας του χωριού Οικονόμος Παπαιωάννης, με τη βοήθεια των κατοίκων άρχισε τη διοργάνωση εράνων στην Κύπρο και στο εξωτερικό για την ανέγερση του σημερινού μεγάλου Ναού.

MonasteryΈνα πανύψηλο καμπαναριό δέσποζε τον γύρω χώρο. Στην κορφή του ένας φάρος σκόρπιζε το φως του και έφτανε στους ναυτικούς σα βλέμμα ζεστασιάς, σιγουριάς και ελπίδας. Τα εγκαίνια και το “Μύρωμα” του Ναού έγιναν ένα χρόνο μετά, στις 15 Αυγούστου 1867 από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σωφρόνιο. Ήταν μιά ιστορική μέρα για όλη τη Χερσόνησο της Καρπασίας.

Continue reading “Σύμβολο Πίστης και Αγώνα για Λευτεριά!”

Εδώ ο Θεός…

Share

Εδώ ο Θεός
έρχεται πιό κοντά σου

σαν βγαίνει σεργιάνι
στις πλαγιές,
στα βουνά και στις θάλασσες

Εδώ ο Θεός
σκορπάει πλούσια δώρα

που φέρνουν γαλήνη στη ψυχή
αυτά που “εν σοφία εποίησε”
στα προσφέρει στη σιωπή

Continue reading “Εδώ ο Θεός…”

Μελβούρνη, σούρουπο…

Share

Στην καρδιά της πόλης, σούρουπο…

Κόσμος πολύς…. χιλιάδες κόσμος….
Βιαστικός για το σπίτι μετά τον μόχθο της ημέρας.
Τρέχουν να προλάβουν το τραίνο…

Αγχώδη πρόσωπα, κουρασμένα πόδια…
Χιλιάδες κόσμος….. κοσμοσυρροή!…

Μα γιατί είναι άδεια η πόλη;

Φρειδερίκη Αποκίδου

" Masks" οil on canvas and collage 50x50cm
Painting: "Masks" οil on canvas and collage 50x50 cm - Artist: George Kannavas

Ιφιγένεια

Share

Στη σκέψη μου έρχεται συχνά μια κοπέλα που γνώρισα πριν πολλά χρόνια σε ένα προάστιο της Μελβούρνης, στα νότια του ποταμού Γιάρρα. Τί να γίνεται άραγε; Βρήκε τελικά την ευτυχία;

Τη λέγανε Ιφιγένεια και είχε δυό παιδάκια, την Ειρήνη και τον Άρη που πήγαιναν στο Δημοτικό σχολείο της περιοχής.

Είχε τελειώσει τα ψώνια της στη κοντινή αγορά και ήρθε στο σχολείο πιό νωρίς απ’ ότι συνήθιζε. Καθόταν μόνη σε ένα παγκάκι στην αυλή του σχολείου και περίμενε τα παιδιά της να σχολάσουν. Το απλανές της βλέμμα ήταν στραμμένο προς τον ουρανό και στο πρόσωπο της είχε ένα θλιμμένο ύφος, σαν κάτι να τη βασάνιζε. Φαινόταν να βρίσκεται πολύ μακριά από την ασφαλτοστρωμένη αυλή του σχολείου με τον ψηλό, σιδερένιο φράχτη.

Continue reading “Ιφιγένεια”

Ο κυρ Νοτιάς κι η Θύελλα

Share

IMG_0439

Απόψε ο κυρ Νοτιάς λυσσομανάει
τραβάει τα ρούχα του και σκάει
κι είναι σαν καυγάς να έχει αρχίσει
στο σπιτικο του να ξεσπάει

Βοές, στριγκλιές, σφυρίγματα
φοβέρες κουβαλάει πάλι
κι άλλα πολλά που δεν χωράνε πιά
στο φουσκωμένο του παχύ τσουβάλι

Κι η κυρά Θύελλα ξεθύμανε κι αυτή
κι απ’ το κακό της πάει να σκάσει
και τον καημό της τον πικρό κοιτάει
κάπου να βρεί να τον σχολάσει

Continue reading “Ο κυρ Νοτιάς κι η Θύελλα”

Επάγγελμα Πατρός: Ορφανή

Share

Πολλές φορές σεργιάνισες
στα δρομάκια της ψυχής μου, πατέρα

Σε είδα να χαμογελάς, να στέκεσαι στο κεφαλόσκαλο
ορθός, ηλιοκαμένος με τη δυνατή του Ιούλη αχτίδα
να χαστουκίζει το πρόσωπό σου

Σε είδα κάτω απ’ την κληματαριά με το ροδοκόκκινο
τσαμπί στο χέρι να μοιράζεις αγάπη και ζωή
κι η μάνα δίπλα να μετράει τη χαρά της

Σε είδα να στριφογυρίζεις με τ’ αλέτρι
να γυρνάς απ’ το κηνύγι με το θήραμα στους ώμους
και με το μακρόσυρτο τραγούδι στα χείλια

Continue reading “Επάγγελμα Πατρός: Ορφανή”

Σαν και σένα

Share

Τη θάλασσα τη γαλανή την αφροκυματούσα
πήγα να δω τ’ απόγευμα και κει που περπατούσα

στο μυρωμένο δειλινό και στη ξανθή την άμμο
ένα κογχύλι πάτησα το μάζεψα απο χάμω

Σε πέτρα επάνω κάθισα να δω τις ομορφιές του
πώς τάχα να γινήκανε στο σώμα οι πληγές του;

Continue reading “Σαν και σένα”

Ακολούθησε το Ποτάμι

Share

Άσε άλλο ένα χρόνο
να καθήσει στους ώμους σου
μαζί με τόσους άλλους που πέρασαν

Έχεις πολλά να πεις
τις κρύες νύχτες του Χειμώνα
με τη μουσική του χτες
στους κτύπους της καρδιάς σου

Συνέχισε τον δρόμο σου

Continue reading “Ακολούθησε το Ποτάμι”

A Lonely Life

Share

I saw him again yesterday afternoon when I was riding my bike along the beach.

He was sitting on a bench gazing at the horizon, oblivious of what was going on around him. I noticed he had a sad expression on his face.

Steve is tall and skinny with a rugged face and short grey hair. He is seventy five but looks much older.  As usual, he’s smartly dressed, wearing grey gabardine pants with a matching vest, white shirt and a navy blue cardigan. He looks as if he’s again living in his own dream world, a world full of memories from the distant past; happy memories from his childhood in a small village in Greece where he was surrounded by his extended family of mother, father, brothers, sister and grandparents.  He remembers the joy of his wedding day when he married his childhood sweetheart. 

Then there were unhappy memories of his wife’s long illness and consequent death and the heartache of having an estranged only son.

Peace

Continue reading “A Lonely Life”

Πάμε Βόλτα

Share

Μεσάνυχτα! Ο παλιός καλός μου φίλος, ο ασημένιος ολοστρόγγυλος δίσκος, ήλθε και με βρήκε εδώ στην εξοχή αυτή τη φορά.

Κατηφόρησε το βουνό, έφεξε σκοτεινά βοσκοτόπια, μύρισε καπνό απ τις καμινάδες, γεύτηκε την αλμύρα του Ωκεανού, χάιδεψε φυλλωσιές δένδρων, online canadian pharmacy πιάστηκε στης Άνοιξης τη μυρωμένη αγκάλη και ήλθε και στάθηκε στην αυλή μου. Τον είδα απ’ το παράθυρο να παραφυλάει πίσω απο την ανθοστόλιστη, φουντωτή ακακία.

Έτρεξα έξω με χαρά κι αυτός προχώρησε προς το μέρος μου. “Θυμάσαι που ήλθα  στο σπίτι σου στην πόλη να πάμε μαζί βόλτα στη θάλασσα που τόσο αγαπάς και συ δεν θέλησες γιατί ήταν πολύ αργά;  Αυτή τη φορά θα ήθελα πολύ να έρθεις μαζί μου. Είναι τόσο όμορφα απόψε! Θα χαρείς, είμαι σίγουρος. Έλα, σε περιμένω”.

Continue reading “Πάμε Βόλτα”

Η Παρέα

Share

Τη μοναξιά την έπιασα παρέα
μιλήσαμε για τα παλιά και τα ωραία
για τη ζωή που πολεμάμε και
για τους σταυρούς που κουβαλάμε

Της χάιδεψα λιγάκι τα μαλλιά
κι αυτή με κοίταξε με μάτια λαμπερά
με τράβηξε απ’ το χέρι ..
“μείνε κοντά μου εσύ, κανένας δεν με θέλει”

Σε ύψη ανεβήκαμε αντάμα
σε τόπους που για χρόνια έκανα τάμα
μαζί τραβήξαμε χωρίς μιλιά
επάνω στο χαρτί μια πινελιά

Μαζί διαβήκαμε τ’ ονείρου τη σπηλιά
για να μας πάει σε πελάγη μακρυνά
“έλα παρέα έλα…..
γέλα γλυκειά μου, γέλα…”

Τη μοναξιά την πότισα το νέκταρ των Θεών
γουλιά, γουλιά και ύμνο στο Δημιουργό
και στου Νταλάρα το ρεμπέτικο
ρίξαμε και δυό στροφές απο ζεϊμπέκικο!

Χορός

Share

Τα όνειρα στήσανε τρελλό χορό
στο ξεραμένο περιβόλι
κι οι πεταλούδες  κούνησαν
τα τσαλακωμένα φτερά τους

Τραγούδι τρελλό ακούστηκε
ξεφάντωμα παντού
χέρι-χέρι φέρνουν κύκλους
στην κοιμισμένη ψυχή

Με χίλια χρώματα στα φτερά
κόκκινα, κίτρινα, πράσινα
κι άλλα… κι άλλα…
δραπετεύουν απ τη φυλακή

Άνοιξαν οι πόρτες της ψυχής
φάνηκε ήλιος φωτεινός
το φως δυνατό στα μάτια τους
κρυώνουν ακόμα…

Μα ατενίζουν με πίστη το Αύριο!