Θύμηση

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

Ώ πνεύμα ακατάβλητο,
τώρα κάλπασε με τo λευκό
τής θύμησης το άτι,
εκεί στά χλοερά λειβάδια
στο παρελθόν στην νιότη,
στις περασμένες μου χαρές
σ’άγιες τών ρόδων ευωδιές,
μέσ’την πλανεύτρα φύση.

Continue reading “Θύμηση”

Με το κρασί της πίστης

Share

( Η πορεία)

Γρηγόρης Χριστίδης
Αφιερώνεται σέ όλες τίς ευγενικές ψυχές,
που
αναζητούν το φώς έξω απ’ της ύλης τα σκοτάδια.

Με κόκκινο κρασί έβαψαν τις ψυχές τους, βάλαν στα όνειρα φωτιές άναψαν τα φυτίλια. Σώμα και πνεύμα σε τροχιά στα κεραμίδια τ’ ουρανού χορεύουνε στ’ αστέρια, πλανήτες χαίρουν και γελούν φεγγάρια τραγουδάνε. Δεμένοι στο πόδι τού Θεού με βήματα πελώρια διαβήκανε τα απέραστα και φθάσαν παραπέρα. Νικήσανε τη λογική αδράξανε την πλάση, απάτητες βουνοκορφές θανατηφόρες παγανιές διλήμματα μεγάλα. Continue reading “Με το κρασί της πίστης”

Το βιβλίο της ζωής

Share

(αέναη ελπίδα)

    Γρηγόρης Χριστίδης 

Ένα δάκρυ κύλησε αργά
και σφράγισε την ελπίδα
πού ξεψύχησε πάλι στά σωθικά μου.
Η ματιά που φτερούγησε ολούθε
κυοφόρησε ονείρατα καινούργια
κι είπε να κάνω λίγο κουράγιο ακόμη
γιατί οι ελπίδες είναι επτάψυχες,
κι υπάρχουνε μέχρι να πέσει η αυλαία.

Continue reading “Το βιβλίο της ζωής”

Πέταγες

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

Πέταγες κι είχες εμπρός σου ουρανούς
κι ο νους ο ονειράρης
σκόπευε προς την αθανασία.
Οι ελπίδες οι δειλές γενήκανε κολώνες,
δαυλοί βάψαν με φως τις σκοτεινιές,
δεν σκούζεις πια σ’ ανηφοριές
ζωγράφισες χαμόγελο στα χείλη.
Στην γλάστρα ανθεί ο βασιλικός
κι ο Αύγουστος βάζει φωτιά στ’αμπέλια,
γλυκό κρασί στα σωθικά
και περισσά τα μέλια.

Continue reading “Πέταγες”

Ήσουν εσύ φίλε

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

Ήσουν εσύ φίλε.
Ήπιες τις λίμνες,
έπιασες τον σφυγμό του ποταμού,
έκλαψες για το ρυάκι πού στέρεψε
για το αστάχι πού τσάκισε
για το χορτάρι πού άδικα περίμενε
κάποιο σύννεφο ζωή για να του δώσει.

Ήσουν εσύ φίλε.
Γλυκάκουστος λυράρης,
τραγούδησες τις θάλασσες
νάναι γλυκές και ήρεμες,
να τις χαϊδεύουν αύρες
νάναι γοργός ο γυρισμός
για τους αγαπημένους.

Continue reading “Ήσουν εσύ φίλε”

Ήλιος της γης, Ήλιος ψυχής

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

Ρίζωσε ο ήλιος στη μέση τ’ ουρανού
μέστωσαν τα αιθέρια αμπέλια
κι οι ηλιαχτίδες γλυκόπιοτο κρασί
περιέχυσαν τα σωθικά της φύσης
κι έγινε του Διόνυσου τρελός χορός
μεθύσανε οι μοίρες
και η πλανεύτρα μάγισσα
λάγνα μορφή επήρε.

Μέσα στης δύνης την ξέφρενη τη ζάλη
της αίσθησης ανάδευση χρωμάτων,
σαν από ελιξίριο μαγικό
σαν από παραμύθι παιδικό,
τα κάτω κύλησαν απάνω
γυρίσανε τ’ αγύριστα
κι έλαμψαν τα σκοτάδια.

Continue reading “Ήλιος της γης, Ήλιος ψυχής”

Νοσταλγία

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

Χελιδόνι ήσουν και κίνησες για να ‘βρεις άλλα μέρη
καινούργιες θάλασσες ν’ αγναντέψεις
καινούργιος αγέρας να σού χαϊδέψη τό δέρμα,
της μίζερης ζωής σου ν’ αλλάξεις την συνήθεια
να ξαναγεννηθείς πάλι στ’ αλήθεια.

Κι έφυγες, πήγες μακριά, κει πού τ’ όνειρο ξέρει
σαν τον νου χαϊδεύει πλανεύτρα σειρήνα,
σ’ ιδανικές πολιτείες δίχως γεύση από πίκρα
κει πού δέντρα σκιάζουν τά χλοερά λιβάδια
κει πού ό αγέρας μυρίζει τού πλούτου τό μύρος.

Continue reading “Νοσταλγία”

Θρήνος του Νοέμβρη

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ
Άμοιρη καρδούλα που ‘σβησες
πριν την ανάσταση σαν το κερί
απ άδικο και μολυσμένο αγέρα
άγια της μοίρας μου γραμμένη μέρα
του άδικου χαμού σου πόνο
με τι καρδιά να τραγουδήσω
νεκρό μονάκριβο μου αηδόνι.

Continue reading “Θρήνος του Νοέμβρη”